Τα ατιμώρητα εγκλήματα της Κύπρου: «Θάψαμε πεσόντες της εισβολής»

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι στην περιοχή των πρώτων επιχειρήσεων των Τούρκων υπήρξαν όπως όπως ομαδικές ταφές πεσόντων και δολοφονηθέντων.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι στην περιοχή των πρώτων επιχειρήσεων των Τούρκων, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974, υπήρξαν όπως όπως ομαδικές ταφές πεσόντων και δολοφονηθέντων.

Ωστόσο οι μέχρι σήμερα προσπάθειες στο πλαίσιο της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους απέβησαν άκαρπες ως προς τον εντοπισμό τέτοιων τάφων. Μόνο δυτικότερα, στην παραλιακή περιοχή της Λαπήθου (ο ευρύτερος χώρος που ερευνήθηκε ονομάστηκε Celebrity) έγινε πλειάδα ανασκαφών από συνεργεία της ΔΕΑ χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Εντοπίστηκαν οστά που αντιστοιχούν μόνο σε 6-7 ανθρώπινα λείψανα, ενώ οι πληροφορίες και οι μαρτυρίες που υπάρχουν συνηγορούν για την ύπαρξη ομαδικών τάφων δεκάδων ίσως και εκατοντάδων ανθρώπων.

Ο «Π» μεταφέρει σήμερα στο πλαίσιο της έρευνας που διενεργεί τη μαρτυρία ενός βέρου Λαπηθιώτη, του κ. Σοφοκλή Κακουλλή, ο οποίος συνελήφθηκε το καλοκαίρι του 1974 από τους Τούρκους, κρατήθηκε για κάποιες μέρες αιχμάλωτος σε μία εξοχική κατοικία κοντά στο σημείο απόβασης μαζί με άλλους ελληνοκύπριους και κάποιες μέρες επιστρατεύτηκε για να θάψει σε παρακείμενο χώρο Ε/κ σκοτωμένους από τα πεδία των μαχών.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του, ο χώρος αυτός δεν είναι άλλος από το σημείο στο οποίο οι Τούρκοι έχουν ανεγείρει (μερικές εκατοντάδες μέτρα  ανατολικότερα του Πέντε Μίλι) στη συνέχεια το μνημείο και στρατιωτικό μουσείο για την εισβολή του 1974 και το οποίο είναι, ως γνωστό, αφιερωμένο στο διοικητή του 50ου τάγματος πεζικού Ιμπραχήμ Καραογλάνογλου που σκοτώθηκε κατά την τουρκική απόβαση.

 Η αφήγηση Σοφοκλή

Ο κύριος Σοφόκλης αφυπηρέτησε πρόσφατα. Το συναντήσαμε πριν από μερικές μέρες, αφού πρώτα πήγαμε στο Πέντε Μίλι και είδαμε από κοντά τόσο το σπίτι της οικογένειας Χαλκούση το οποίο υφίσταται μέχρι σήμερα και χρησιμοποιήθηκε τότε από τους Τούρκους ως χώρος κράτησης των αμάχων, όσο και το μνημείο Καραογλάνογλου το οποίο έχουν ανεγείρει μερικές δεκάδες μέτρα δυτικότερα της πηγής με την ονομασία «Πικρό νερό».

Η αφήγηση του κ. Σοφόκλη Κακουλλή, όπως την έχουμε καταγράψει: «Το καλοκαίρι του 1974 ήμουν 21 ετών και συμπτωματικά εκείνες τις μέρες που εκδηλώθηκε η εισβολή δεν ήμουν στο χωριό μου, την Λάπηθο αλλά στην Κερύνεια, στο σπίτι της αδελφής μου. Υπηρέτησα προηγουμένως την στρατιωτική μου θητεία στο 251 ΤΠ και ως έφεδρος θα έπρεπε να καταταγώ στο 281 ΤΠ αλλά λόγω των γεγονότων δεν μπόρεσα. Το πρωί του Σαββάτου, όταν ξεκίνησε η εισβολή μας ξύπνησαν τα αεροπλάνα με τους βομβαρδισμούς αλλά και οι σειρήνες. Ο γαμπρός μου ήταν αστυνομικός και οι πραξικοπηματίες τον είχαν συλλάβει τις προηγούμενες μέρες και τον κρατούσαν μαζί με άλλους στο κάστρο της Κερύνειας. Στις 20 Ιουλίου τον αφήκαν ελεύθερο, ήρθε στο σπίτι, πήραμε με το αυτοκίνητο του την αδελφή μου και τη μάνα μου στο κτίριο του Ερυθρού Σταυρού στην Κερύνεια που ήταν ασφαλέστερο και εμείς πήγαμε προς την Πάνω Κερύνεια και μέναμε σε ένα σπίτι λίγο έξω από την πόλη μαζί με κάποιους άλλους. Ήμασταν συγκεκριμένα πέντε άνδρες και κάποιες γυναίκες με τα μωρά τους. Τι αμέσως επόμενες μέρες η Κερύνεια καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Νωρίς το απόγευμα της 23ης Ιουλίου μία από τις γυναίκες που έμεναν στο σπίτι βγήκε έξω για να πετάξει τα σκουπίδια. Την εντόπισαν. Ήρθε μέσα, μας είπε ότι την είδαν οι Τούρκοι και έκλεισε βιαστικά την πόρτα. Εγώ στεκόμουνα πίσω από την πόρτα και όπως επιχείρησα να μετακινηθώ πέρασε η ριπή δίπλα από το αυτί μου. Πετάχτηκαν σπασμένα γυαλιά, δημιουργήθηκε πανζουρλισμός και επιχειρήσαμε να κρυφτούμε. Κατά σύμπτωση ο ένας από εμάς ήξερε τούρκικα. Άνοιξε το παράθυρο και τους φώναξε ότι είμαστε άοπλοι, ότι υπάρχουν μεταξύ μας και γυναικόπαιδα και ότι θέλουμε να παραδοθούμε. Συμφωνήσαμε να βγει πρώτη μία γυναίκα με το βρέφος της στην αγκαλιά, μετά οι υπόλοιπες και στο τέλος εμείς. Μας χώρισαν σε άνδρες και γυναίκες. Τις τελευταίες τις οδήγησαν στο ξενοδοχείο DOME.

Εμάς, τους πέντε άνδρες μας πήραν στο κύριο δρόμο και μας έβαλαν γραμμή. Όπως εκ των υστέρων μάθαμε η αρχική πρόθεση ήταν να μας εκτελέσουν. Όμως κάποιος μεσολάβησε και τελικά μας πήραν στο Πέντε Μίλι. Μας σταμάτησαν όμως λίγο νωρίτερα, στην τοποθεσία Πικρό Νερό, αναζητώντας κάποιο Τούρκο αξιωματικό (σ.σ. η τοποθεσία Πικρό Νερό, είναι περίπου 800-900 μέτρα ανατολικά από τον κολπίσκο του Πέντε Μίλι. Πρόκειται για πηγή που ανάβλυζε νερό στην τομή ενός βράχου, καμιά εικοσαριά μέτρα από τη θάλασσα. Εδώ και χρόνια έχει στερέψει. Βρίσκεται στις ανατολικές παρυφές του μνημείου Καραογλάνογλου που έχουν ανεγείρει οι Τούρκοι). Δεν βρήκαν όμως το συγκεκριμένο αξιωματικό και μας πήγαν στο Πέντε Μίλι, όπου τον εντόπισαν.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τα ατιμώρητα εγκλήματα της Κύπρου: Τον «εκτέλεσαν» τρεις φορές

 

 Μας τάισαν αρνί!

Ο αξιωματικός διέταξε να μας κατεβάσουν και τους πέντε από το στρατιωτικό αυτοκίνητο. Εμείς κατεβαίνοντας βάλαμε τα χέρια μας πίσω από το κεφάλι. Μας είπε να αφήσουμε τα χέρια μας ελεύθερα και να αποβιβαστούμε. Μας συμπεριφέρθηκε άψογα. Με τον καλύτερο τρόπο. Όπως είπα ήμασταν πέντε και στη συνέχεια έφεραν άλλον ένα αιχμάλωτο και γίναμε έξι. Αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας μας μετακίνησαν προς το Πικρό Νερό και μας πήγαν στο σπίτι του Χαλκούση (σ.σ. ο Στέφανος Χαλκούσης, επιχειρηματίας από τη Λευκωσία, διατηρούσε δύο εξοχικές κατοικίες στην περιοχή). Όπως μας έπαιρναν ο αξιωματικός μας ρώτησε εάν πεινάμε. Ασφαλώς και πεινούσαμε. Εκείνη την ώρα περνούσε και έναν αδέσποτο κοπάδι με πρόβατα. Διέταξε κάποιους στρατιώτες και έπιασαν δύο αρνιά. Τα έσφαξαν, τα έψησαν στα κάρβουνα και μας έφεραν σε ένα δίσκο από κανένα δυο κομμάτια για τον καθένα και φάγαμε.  Μέχρι να νυχτώσει η 23η Ιουλίου και να ξημερώσει η 24η είχαμε γίνει κάπου εξήντα νοματαίοι οι κρατούμενοι. Έφεραν γυναικόπαιδα, έφεραν νεαρούς… Ήταν όλοι από την ευρύτερη περιοχή της Κερύνειας. Μας έβαλαν στο σπίτι του Χαλκούση. Στον πάνω όροφο πήγαν οι γυναίκες και τα μωρά. Στρώσαμε στρώματα στο πάτωμα για να κοιμηθούν και στο ισόγειο μείναμε οι άντρες.  Ο ίδιος Τούρκος αξιωματικός ερχόταν και μας έβλεπε και έφευγε. Μετά από κανένα δυο μέρες, όταν ήρθε και πάλι να μας επιθεωρήσει, απευθύνθηκε σε εκείνο που ήξερε τουρκικά και του είπε να διευθετήσει να πάνε απέναντι πέντε έξι νεαροί για να θάψουν κάτι… πράγματα. Δεν ξέραμε εμείς τι ήταν. Πήγαμε. Ήμουνα και εγώ ανάμεσα στους 5-6. Τότε απέναντι από το σπίτι του Χαλκούση (σ.σ. προς τα δυτικά) προτού κάμουν το μνημείο οι Τούρκοι, ήταν «λαξιά».  Όταν πήγαμε εκεί υπήρχαν δύο Τούρκοι στρατιώτες, οι οποίοι επιτηρούσαν την περιοχή. Φαινόντουσαν όμως μισοθαμμένοι με λιγοστό χώμα αρκετοί σκοτωμένοι.  Απέναντι είδαμε που έφερναν άλλον ένα νεκρό με το φορείο. Ήταν τουμπανισμένο το πτώμα  και μύριζε άσχημα. Επρόκειτο για στρατιώτη, αφού φορούσε χακί παντελόνι και χακί πουκάμισο».

 Γνώστης της περιοχής

Ο κ. Κακουλλής συνέχισε την αφήγηση του λέγοντας ότι για μίαν εβδομάδα οι Τούρκοι τους κρατούσαν στο σπίτι του Χαλκούση, χωρίς να τους έχουν δηλωμένους ως αιχμαλώτους. Ο ίδιος  αξιωματικός που είχε την ευθύνη, πρόσθεσε, ήρθε και μας είπε «που να σας πάρουμε, για να μην σκοτωθείτε και εσείς άδικα;». Οι αιχμάλωτοι στο Πικρό Νερό μεταφέρθηκαν τελικά στο ξενοδοχείο DOME της Κερύνειας, όπου και έγινε η καταγραφή τους από κλιμάκιο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

Γιατί έχει αξία η συγκεκριμένη μαρτυρία του κ. Σοφοκλή Κακουλλή; Ο εν λόγω μάρτυρας ήταν γνώστης της περιοχής, αφού η καταγωγή του είναι από την Λάπηθο. Τρακόσια μέτρα πιο πάνω από το σπίτι του Χαλκούση, όπως μας είπε, καλλιεργούσε ο ίδιος οικογενειακό κτήμα. Συνεπώς είχε γνώση της γεωμορφολογίας της περιοχής και πιο συγκεκριμένα ότι δεν υπήρχε ο λοφίσκος επί του οποίου ανεγέρθηκε το μνημείο των Τούρκων, αλλά ένα φυσικό βαθούλωμα όπου οι Τούρκοι εκείνες τις μέρες μετέφεραν και έθαψαν όπως όπως (με τη βοήθεια και των κρατουμένων Ελληνοκυπρίων), σκοτωμένους από το πεδίο των μαχών.

Όπως πληροφορείται ο «Π», την μαρτυρία του κ. Σοφόκλη Κακουλλή ενισχύουν και ανάλογες μαρτυρίες συγκρατουμένων του, οι οποίοι επίσης κατέδειξαν ως χώρο ταφής Ελληνοκυπρίων κάτω       

Ο «Π» επικοινώνησε και με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, τον κ. Στέφανο Χαλκούση, ο οποίος το πρωί της 20ης Ιουλίου εγκατέλειψε με την οικογένεια του την εξοχική του κατοικία στο «Πικρό Νερό» και κατέφυγε στη Λευκωσία. Και ο κ. Χαλκούσης μας επιβεβαίωσε ότι απέναντι από το εξοχικό του η περιοχή δεν έχει σχέση με το λοφίσκο που δημιούργησαν οι Τούρκοι για τις ανάγκες του μνημείου.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Φόνοι και συγκαλύψεις χωρίς ενόχους

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Τα ατιμώρητα εγκλήματα της Κύπρου: Τον «εκτέλεσαν» τρεις φορές

Όταν μας πήραν είδηση, οι Τούρκοι άρχισαν να μυδραλιοβολούν αδιακρίτως. Πίσω από το σπίτι όπου κρυφτήκαμε υπήρχαν δύο πολυκατοικίες ημιτελείς

28 / 28
Επιστροφή
στην αρχή