Στον δρόμο πίσω για τις σπηλιές...

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Από τη γνώση ξεκινούσε το φαινόμενο σε λαούς καθυστερημένους. Τότε αφορούσε όσους δεν την είχαν κατακτήσει. Σήμερα όσους θέλουν να την καταργήσουν

Η φωτογραφία από την Ελλάδα, αλλά μαθαίνω ότι ήρθε και εδώ η μόδα. Από πέρσι ήδη.

Σε πρώτο πλάνο, μπροστά στους μουσάτους με τα εξαντρίκ φορέματα –η εταιρεία των οποίων προ ημερών ξεσπάθωσε και πάλι ενάντια στην «ανωμαλία» μερικών αντρών να φορούν φουστάνια (παρότι αυτά είναι και καλόγουστα)– εκεί λοιπόν, βλέπετε γονατιστούς μαθητές και μαθήτριες.

Ετοιμάζονται λέει να δώσουν Πανελλήνιες και όπως και στα μαντράσας –τα ιεροδιδασκαλεία– των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, εναποθέτουν τις ελπίδες τους πρώτα στον φανταστικό τους φίλο και μετά στο μυαλό τους. Ας είναι.

Στην ένθετη φωτογραφία βλέπετε πολλά στυλό. Στο Ελλαδιστάν του 2018, μια χώρα η οποία όπως και το Κυπριστάν έχει βαλθεί να καταργήσει τον οποίο πολιτισμό μπορεί να είχε –«μπορεί», όχι «νόμιζε ότι…» διότι εκεί πάμε σε άλλο ύψος δυσθεώρητο– εκεί, λοιπόν, στο πανέρι, βλέπετε στυλό τα οποία έχουν… «ευλογηθεί».

Οι κύριοι με τις λαμέ επενδύσεις στα φορέματά τους, δηλαδή, έκαναν τους μαθητές να πιστέψουν ότι έχουν τον τρόπο να μεταφέρουν «ευλογημένες» ιδιότητες στα στυλό, έτσι που να γράψουν καλά στις εξετάσεις!

Τα παιδιά είναι το μέλλον μιας χώρας, λέει το κλισέ. Τα παιδιά το πίστεψαν. Θαυμάστε άρα το μέλλον σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Η πεμπτουσία του ουγκανισμού και της καθυστέρησης σε μια χώρα η οποία, όπως άλλωστε και η δική μας, παραδίδεται μέρα με τη μέρα και περισσότερο στην κατανάλωση δοξασιών, θεωριών συνωμοσίας και κάθε είδος ανοησίας την ώρα που σνομπάρει καθετί το αποδεδειγμένο.

Το ρεύμα αυτό της βλακείας και της καθυστέρησης υπήρχε και σε άλλες εποχές, είναι γεγονός. Όμως, τότε, αφορούσε ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν την ευκαιρία λ.χ. να πάνε στο σχολείο και δεν ήξεραν.

Σήμερα το κακό εξαπλώνεται –λόγω της κρίσης αλλά όχι μόνο– διαστρωματικά.

Θα βρει κανείς και καθηγητές πανεπιστημίων ή επιστήμονες οι οποίοι θα υποστηρίξουν –ίσως όχι τόσο φανερά, αντιλαμβανόμενοι υποσυνείδητα πως είναι ντροπής πράγματα– ότι τα «αγιασμένα» στυλό μπορεί να έχουν αποτέλεσμα.

Σε ιδιωτικές συζητήσεις αν μη τι άλλο –ιδιωτικές λόγω της φύσης της συζήτησης και των ιδίων συχνά– ειδικά εάν προκληθούν, θα βρουν έναν τρόπο να υπερασπιστούν, με μια ισχυρή δόση φόβου να φαίνεται στο βάθος του λόγου τους, και τα «ευλογημένα» στυλό όπως και τους κομπογιαννίτες της Εκκλησίας ΛΤΔ οι οποίοι, με αυτά και με άλλα, αρχίζουν από νωρίς τη λοβοτομή στα παιδιά, με την πρόσβαση που το χρήμα τους τούς δίνει στην εξουσία και από εκεί στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Έτσι, την ώρα που άλλες κοινωνίες προχωρούν με άλματα μπροστά, κοινωνίες όπως του Ελλαδιστάν και του Κυπριστάν καταδικάζονται να ζουν μια ζωή μέσα στον φόβο, τα «ευλογημένα» και τα «μαγικά», τις επαλείψεις με λάδια και με ξύδια για κάθε νόσο και μαλακία και βεβαίως τους φανταστικούς εχθρούς που τάχα τις καταδιώκουν και στους οποίους αποδίδει το μέσο απαυτωμένο μυαλό την αποτυχία της δικής του τύφλας και της κατ’ επιλογή αποκοπής του από τον υπόλοιπο κόσμο.

Τα πάντα σ’ αυτή την απάτη, και σε όλες τις άλλες, είναι προσεκτικά μελετημένα. Ούτως ή άλλως τα θρησκόληπτα παιδάκια συνήθως είναι σπασικλάκια και θα γράψουν καλά τα πλείστα. Αλλά και όσα δεν γράψουν, δεν θα τολμήσουν ποτέ να τα βάλουν με το… μαγικό στυλό, πόσω δε μάλλον με τον φανταστικό τους ήρωα στον ουρανό.

Βαθιά ενοχικά, όπως έμαθαν να είναι, θα ψάξουν μέσα τους να βρουν τι δεν έκαναν καλά και η ευλογία του στυλό και του φανταστικού τους φίλου δεν έφτασε σε εκείνα, όπως έφτασε στα άλλα.

Θα ψέξουν τον εαυτό τους για τα πάντα και εν τέλει θα καταλήξουν και πάλι στην εταιρεία, όχι για να πουν στον παπά να βάλει το στυλό εκεί που ξέρει και να συνέλθουν αλλά για να φύγουν με ακόμη περισσότερες ενοχές. Καμία άλλη πρέζα δεν έχει τέτοια δύναμη.

Αυτό το σκοτάδι απλώνεται με απίστευτους ρυθμούς και στην Κύπρο. Κάποια στιγμή θα ξυπνήσουμε και θα συνειδητοποιήσουμε πως ο κόσμος γύρω μας έχει αλλάξει και έχει πάει δραματικά πίσω.

Ο ουγκανισμός δεν θα είναι πια αστείο. Ήδη σε κοινωνίες σαν τη δική μας δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι, διότι έγινε προ πολλού μια πραγματικότητα που ζει ανάμεσά μας.

Το θέμα είναι πότε θα ξυπνήσουμε και θα καταλάβουμε πως εμείς είναι που θα ζούμε πλέον μέσα σε εκείνη.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι βάρβαροι και οι ήρωες...Του Σενέρ Λεβέντ

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:50 (τελευταία ενημέρωση 12:50)

ΑΠΟΨΗ

Yianis Christodoulou Foundation

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 12:38 (τελευταία ενημέρωση 12:38)

ΑΠΟΨΗ

Ποιος θα λύσει το κυπριακό - Της Μιράντας Λυσάνδρου

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 11:09 (τελευταία ενημέρωση 11:09)

Επιστροφή
στην αρχή