Στο φαντασιακό μας σύμπαν, κάνοντας νέους «φίλους»

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Εκεί επιλέξαμε να ζούμε εδώ και δεκαετίες. Εκεί δυστυχώς καταφεύγουμε σε κάθε δυσκολία. Μόνο που δυστυχώς, στο πραγματικότητα ζούμε, όχι τη φαντασία.

Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως λαός είναι η απόσταση που κρατάμε από την πραγματικότητα.

Πότε άθελα και πότε ηθελημένα.

Το πρώτο είναι μια μεγάλη συζήτηση. Πολύπλοκη και δύσκολη. Το δεύτερο, αν μη τι άλλο πιο εύκολο στον χειρισμό του, πρέπει νομίζω να αρχίσουμε κάποτε να το συζητάμε.

Σύμφωνοι. Δεν είναι εύκολο για μια κοινωνία η οποία εξ απαλών ονύχων διδάσκεται να συγχέει την πραγματικότητα και τα γεγονότα με τη φαντασία και με πράγματα που αρέσκεται να πιστεύει ότι ισχύουν –ενίοτε προτιμώντας τα και από τα αποδεδειγμένα υπαρκτά– παρότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Από το μάτιασμα, μέχρι τα υπερφυσικά και τα θαύματα. Δεν είναι, όχι.

Αλλά, το αποτέλεσμα είναι αρκούντως τρομακτικό. Και το παράλληλο σύμπαν στο οποίο ζούμε, μας απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τον ορθολογισμό, όσον έχουμε και όσον αφήνουμε με τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, κάτι που σίγουρα δεν μας βοηθά, ούτε να σκεφτούμε ούτε να δράσουμε.

Για χρόνια λ.χ. κι αν μιλάμε για το Κυπριακό και το τι μπορεί να συμβεί με την Άγκυρα, είχαμε πείσει τους εαυτούς μας πως κάπου εκεί υπήρχε ένας… φίλος ο οποίος, ό,τι κι αν κάναμε θα παρενέβαινε και θα μας βοηθούσε ή και θα στεκόταν ακόμα ως ανάχωμα αποτρέποντας κάθε κακό που θα μπορούσε να μας βρει.

Αμελείς όπως πάντοτε ήμασταν στην ανάγνωση της Ιστορίας, είχαμε πιστέψει πως οι Ρώσοι θα φρόντιζαν να μας διασώσουν, εν μέρει διότι αυτό εξυπηρετούσε το αφήγημα «περί φίλων» και την προπαγάνδα των πολιτικών μας ηγεσιών οι οποίες παρουσίαζαν διαχρονικά τους εαυτούς τους ως τους διαχειριστές αυτής της «φιλίας» (όπως και πολλών άλλων) και μας δούλευαν κανονικά..

… και εν μέρει, διότι το παραμύθιασμα, ο στρουθοκαμηλισμός και η εθελούσια εδώ απομάκρυνση από την πραγματικότητα, είναι τρόπος ζωής σ’ αυτή τη χώρα. Το 1974 δεν μας είχε διδάξει τίποτα. Και όταν κάποιος τόλμησε να φτιάξει μια λίστα με παρόμοιες στιγμές, λιγότερο γνωστές στιγμές όπου οι περί ων ο λόγος «φίλοι» μας μας είχαν πουλήσει, η κοινή γνώμη εξεγέρθηκε!

Η συμμαχία της Μόσχας με την Άγκυρα, οι συμφωνίες, οι S400 και όλα τα υπόλοιπα, μας ξύπνησαν κάπως, όσους τους ξύπνησαν βέβαια. Αλλά και εκεί περάσαμε αμέσως σε άλλα παραμύθια.

Το όσα πρόσφατα συνέβησαν στην ΑΟΖ θα έπρεπε να είναι το ισχυρότερο καμπανάκι από τα πολλά που χτύπησαν και τα αγνοήσαμε, αυτά τα τελευταία χρόνια.

Αντίθετα με το τι πιστεύαμε –και το λέγαμε δημόσια κιόλας– η Άγκυρα τράβηξε το ζήτημα στα άκρα και έδειξε πως καθόλου δεν αστειευόταν, φέρνοντάς μας σε μια πολύ δύσκολη θέση. Η υπόθεση της «Σουπιάς» έληξε άδοξα και οι εταίροι μας στην ΕΕ παρότι μας στήριξαν, πολύ εντονότερα από ό,τι πιστεύαμε, δεν έκρυψαν και δεν κρύβουν την ανησυχία αλλά και τη δυσφορία τους.

Δυσφορία, διότι όσο το μπλοκάρισμα των ενεργειακών παραμένει γεγονός, η ΕΕ η οποία είχε πεισθεί τα τελευταία χρόνια από τη Λευκωσία ότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί πρέπει να προχωρήσουν διότι επίκειται λύση –ό,τι είχε γίνει και με την ένταξή μας το 2004 και τη λύση...– βρέθηκε να καλείται, στην πιο εξαιρετικά ευαίσθητη φάση των σχέσεών της με την Άγκυρα, να διαχειριστεί μια τεράστια κρίση.

Την πρώτη μιας σειράς από κρίσεις που θα έρθουν μάλιστα και οι οποίες ανατρέπουν σημαντικότατους για την Ένωση ενεργειακούς σχεδιασμούς και, παράλληλα, πολιτικές και άλλες ισορροπίες.

Έτσι, τα σχέδια μιας… αναγκαστικής διχοτόμησης και επί του εδάφους αλλά και της ΑΟΖ μας, έχουν αρχίσει να μοιάζουν μονόδρομος για πολλούς στην Ευρώπη οι οποίοι, μάλιστα, δεν έχουν και κανέναν λόγο να μην το βλέπουν έτσι τη στιγμή που τα σενάρια αυτά, υπό προϋποθέσεις έστω, προβάλλονται ως ενδεχόμενο και από… δικές μας πηγές σε παρασκηνιακές συζητήσεις.

Εμείς; Εμείς, οι πολίτες, ζούμε και πάλι στο αγαπημένο και το ρόδινό μας φαντασιακό περιβάλλον, έχοντας ήδη αγκαλιάσει με την κλασική και πρώτου επιπέδου πάντα αντίληψή μας των πραγμάτων το επόμενο αποκούμπι μας: οι Τούρκοι, λέει, δεν θα τολμήσουν να κάνουν τα ίδια, διότι αυτή τη φορά τις έρευνες θα τις κάνουν οι Αμερικανοί.

Χάνοντας για άλλη μια φορά μέσα στην απλοϊκότητα της αντίληψης και την αφέλειά μας, την ουσία.

Ότι, ναι, μάλλον δεν θα το πράξουν, όχι γιατί τώρα βρήκαμε τον κατάλληλο «φίλο» (!) αλλά γιατί απλούστατα, το οικόπεδο στο οποίο θα ερευνήσουν οι Αμερικανοί δεν είναι ένα από τα αυτά που διεκδικεί η Άγκυρα και τα οποία θα αποκτήσει όταν η διχοτόμηση της ΑΟΖ θα έρθει και θα μας βρει.

Αυτό φυσικά δεν θα καταγραφεί πουθενά πέρα από τις αναφορές ξένων πρακτορείων –όπως χτες στο ρωσικό Sputnik, πρώην Φωνή της Ρωσίας και Ρία Νόβοστι– και σε αναλύσεις στις οποίες καταγράφηκε, δεκάδες φορές, το τι διεκδικεί η Τουρκία στην ΑΟΖ μας.

Αλλά ούτε και εκεί θα του δώσουμε κάποια προσοχή, όπως ποτέ δεν του έχουμε δώσει. Στο φαντασιακό μας σύμπαν, θα καταλάβουμε ότι… νικήσαμε και θα ετοιμαστούμε για τον επόμενο θρίαμβό μας, πιστεύοντας ότι επιτέλους βρήκαμε τον τρόπο. Όπως τόσες άλλες φορές.

Μόνο που αυτό που θα βρούμε στην πραγματικότητα, παρακάτω, δεν θα είναι και πάλι ο τρόπος. Ούτε φυσικά κι αυτό που θα μας βρει.

Όμως και τότε, εμείς θα καταφύγουμε στο συννεφάκι μας και στα παραμύθια. Γιατί αυτό μάθαμε να κάνουμε.

Και πολύ φοβάμαι, αυτό μόνο μπορούμε να κάνουμε πια.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή