Στο έλεος του «Αλέξη» κι όποιος αντέξει

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Μα συγκρίνονται τώρα οι διπίθαμες σκύλες, οι δασκαλούες, με ανθρώπους «με γνώσεις μεγάλου επιπέδου»; Για αυτό tη βρίσκει ο μαζοχΑλέξης με τα βάσανα!

Εσείς γνωρίζετε τον… Αλέξη; Ούτε και εγώ μέχρι χθες και, οφείλω να σας πω, πως ούτε και τώρα δεν τον γνωρίζω, καθώς ο μεν φανταστικός Αλέξης είναι αυτό που λέει και ο τίτλος, φανταστικός, ο δε πραγματικός Αλέξης -αγνώστου φύλου- δεν είναι ο τύπος που τρελαίνεσαι να γνωρίσεις.

Ξέρω ότι σας σύγχυσα. Τους περισσότερους, έστω, που δεν μάθατε την Ιστορία. Και θα σας εξηγήσω: Ο «Αλέξης» είναι ο ήρωας ενός κειμένου το οποίο δόθηκε χθες στους μαθητές ως μέρος του εξεταστικού δοκιμίου για τα Νέα Ελληνικά της πρώτης τάξης σε γυμνάσιο της Πάφου και το οποίο «τιμήθηκε» με 14 μονάδες κιόλας.

Ο Αλέξης είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα, μόνο που, το 2017, γράφει λέει γράμμα σε ένα φίλο του. Τον Μάριο. Διότι όλα τα παιδιά σήμερα γράμματα γράφουν. Σκοπός του γράμματος είναι, για να δανειστώ τα λόγια του, «για να σου περιγράψω τις πρώτες μου εμπειρίες στο γυμνάσιο».

Ο Αλέξης είναι μες στην τρελή χαρά που πάει στο γυμνάσιο καθώς «με περίμενε μια τεράστια γκάμα εμπειριών που δε θα μπορούσε με τίποτα να φανταστώ». Δεν τις περίμενε, λέει, όλες θετικές, ήθελε πρώτα να γνωρίσει τους δασκάλους του, να θυμηθεί τους συμμαθητές του οι οποίοι, λέει, άλλαξαν προς το καλύτερο και προς το χειρότερο «ενώ δεν περίμενα και το αντίθετο» (!) και, φυσικά, να μάθει τους κανόνες του γυμνασίου!

'Αυτοί, εξηγεί πάντα μες στη χαρά και για να σκέφτονται όλα τα παιδιά θετικά, «ήταν αμέτρητοι και αυστηροί». Τόσο που «πίστευα ότι δεν θα μπορώ να αναπνεύσω για τις επόμενες χρονιές». «Απαγορεύσεις, απουσίες, αποβολές», γράφει ο Αλέξης.

Όμως ευτυχώς κατάλαβε «ότι δεν χρειαζόταν να ανησυχώ»… «ιδιαίτερα». Για να μην χαλαρώνουν κιόλας οι άλλοι. Γιατί όμως κατάλαβε ότι δεν έπρεπε να ανησυχεί, ιδιαίτερα τουλάχιστον;

«Οι καθηγητές ήταν πιο επιβλητικοί και επιεικείς από τις δασκάλες του δημοτικού» (σ.σ. αυτές τις σκύλες στο ένα μέτρο με τα χέρια ανάταση, όπως περιγράφονται ανάμεσα στις γραμμές). «Δεν ήταν τυχαίοι αλλά άνθρωποι με σπουδές και γνώσεις μεγάλου επιπέδου» (όχι υψηλού, μεγάλου).

Σε αντίθεση πάντα με βάση την περιγραφή του, με αυτό που προηγήθηκε: Τυχαίοι δάσκαλοι, χωρίς σπουδές και με γνώσεις «μικρού» επιπέδου. Διότι εάν ήταν αλλιώς δεν θα υπήρχε κάποια διαφορά, ούτε και έκπληξη, ούτε βέβαια και ο «Αλέξης» που το έγραψε θα έβγαζε όλη του τη χολή ενάντια στους δασκάλους και γλείφοντας μέσα από κείμενο -που βαθμολογείται- τη δική του κάστα.

«Ήταν άλλη κατηγορία», συνεχίζει το παραλήρημα του... «Αλέξη». «Πραγματικοί καθηγητές με όλη τη βαρύτητα της λέξης». Το πόσο βαριά είναι μπορεί να το δει κανείς αν δεν γλιστρήσει στα σάλια από τις επιδόσεις των ουραγών μαθητών μας. Πανευρωπαϊκά μάλιστα!

Έχει κι άλλο. Γλείψιμο. «Αυτό μου το περνούσαν κυρίως κάνοντάς με να δω με πόση αγάπη και ενδιαφέρον (σ.σ. όχι σαν τις κακιασμένες, τις αμόρφωτες κοντοστούπες δασκάλες) είχαν με το αντικείμενό τους (σ.σ. «για» το αντικείμενό τους, το «με» εμένα αλλού με παραπέμπει) και την επιθυμία τους να το διδάξουν και να μεταφέρουν τις γνώσεις τους στα παιδιά ως σύνολο και στον καθένα χωριστά».

Η κατακλείδα του γράμματος αρχίζει με το υπέροχο: «Τα μαθήματα έχουνε αυξηθεί και τα λάτρεψα»(!). Και κλείνει με την προσδοκία ενός απαντητικού γράμματος, το 2017, και ως απάντηση στο μνημείο που σας περιέγραψα.

Με άλλα λόγια, οι μαθητές αξιολογήθηκαν στη βάση ενός πονήματος στα όρια του κλινικού, με ήρωα έναν μαθητή ο οποίος γράφει -το 2017- σε ένα φίλο του (γράμμα, ναι) και αντί να του πει πως γουστάρει λ.χ. μια συμμαθήτριά του, του λέει πως τη βρίσκει που βασανίζεται με τα μαθήματα.

Επίσης, ότι ανησυχεί κάπως -όχι ιδιαίτερα- «για απαγορεύσεις, απουσίες, αποβολές» αλλά του αρέσει με την «τεράστια γκάμα εμπειριών» και επίσης έχει ξετρελαθεί που οι καθηγητές είναι πιο επιβλητικοί αλλά και... επιεικείς από τις δασκάλες, διότι αυτοί δεν είναι τυχαίοι, είναι άνθρωποι με σπουδές!

Και βεβαίως λατρεύει τον όγκο των μαθημάτων που αυξήθηκε!

Δεν ξέρω εάν το συνέγραψε άντρας ή γυναίκα, το βλέπω φίφτι-φίφτι στις πιθανότητες, λόγω του μισογυνισμού που βγάζει από τη μια και λόγω της απόρριψης της «δασκαλούδας» από τη «μεγάλου επιπέδου» (sic) καθηγήτρια από την άλλη. Αλλά και πάλι δεν έχει και τόση σχέση.

Έγραψα το κείμενο για να καταθέσω μια απλή απορία μου: Αυτός ή αυτή, δεν έχει προϊστάμενο για να το δει και να αποτρέψει το να υποβληθούν τα παιδιά του κόσμου στη δοκιμασία να εξεταστούν σε προαγωγικές εξετάσεις στα Νέα Ελληνικά (…!) με βάση κείμενα σε κακά ελληνικά, κενά περιεχομένου, εκτός τόπου και χρόνου και, κυρίως, εμποτισμένα με τα συμπλέγματα του οιουδήποτε/της οιασδήποτε προσωπικά ή συλλογικά; Διότι δεν είναι το πρώτο κρούσμα. Τον δε μαζοχισμό του «Αλέξη» θα τον αφήσω έξω.

Για αυτή την απορία το έγραψα λοιπόν. Για να την καταθέσω και για να απαντήσω μια άλλη, δική σας περισσότερο: Γιατί πάνε όπως πάνε τα σχολεία μας και τα παιδιά βγαίνουν όπως βγαίνουν;

Χωρίς, κυρίως, να τα λυπάται και κανείς.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Γίνατε δημοσιογράφοι, αλλά δεν γίνατε άνθρωποι

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12:40 (τελευταία ενημέρωση 12:40)

ΑΠΟΨΗ

Η απόλυτη σιωπή των αμνών… Του Παύλου Μ. Παύλου

ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ, 12:16 (τελευταία ενημέρωση 12:16)

ΑΠΟΨΗ

Κλιματική αλλαγή: Μάχη με τους ρύπους

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 09:40 (τελευταία ενημέρωση 09:40)

Επιστροφή
στην αρχή