Σκεφτήκατε, δηλαδή, αν δεν είχαμε και υπογεννητικότητα;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Σε μια κοινωνία τόσο τραγική όσο η δική μας, ο λιθοβολισμός (και) πυροσβεστών που ψεκάζουν λαμπρατζιές δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει. Είναι κάτι φυσικό!

Πάνω από 200 κλήσεις για επικίνδυνα «έθιμα» του Πάσχα δέχεται, λέει, η Πυροσβεστική τη νύχτα του «καλού λόου»!

Οι δε Πυροσβέστες οι οποίοι δεν φτάνει που δεν περνούν την ημέρα με την οικογένειά τους είναι υποχρεωμένοι να τρέχουν για να ρίχνουν αφρούς ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα, δέχονται συχνά και… πετροβόλημα από εξαγριωμένα κωλόπαιδα.

Το θέμα προκύπτει και φέτος. Και αφορά πρωτίστως μια άρρωστη -άρρωστη είναι η λέξη, ναι- κοινωνία η οποία, πέρα από όλα τα υπόλοιπα προβλήματά της και ενώ δεν μπαίνει στη διαδικασία να μάθει και να θυμηθεί ποια είναι τα πραγματικά της έθιμα, αντιστέκεται σθεναρά στην προσπάθεια να αλλάξει οτιδήποτε μπορεί να έχει περάσει ως τέτοιο ή στην καλύτερη περίπτωση το παρακολουθεί απαθής.

Όπως και τόσα άλλα.

Οι λαμπρατζιές λ.χ. στη σύγχρονή τους έκδοση ειδικά. είναι μια ανοησία η οποία πέρα από το ότι είναι απολύτως αντίθετη με το υποτιθέμενο νόημα της αγάπης του κυρίαρχου θρησκευτικού μύθου στη χώρα μας, απαγορεύεται και διά νόμου. Πρόσφατα πέρασε.

Και πέρασε, όταν το πράγμα είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο με τους έφηβους -αλλά και μεγαλύτερους- να κάνουν ομάδες οι οποίες μάζευαν ό,τι έβρισκαν, ακόμα και κυλίνδρους υγραερίου, λάστιχα, φιάλες με χημικά, πλαστικά και άλλα τοξικά είδη, μέταλλο όπως φυσικά και πράγματα που έκλεβαν από κατοικημένες περιοχές -επίσης ασύμβατο με τη θρησκεία.

Και τα άναβαν για το «έθιμο» θέτοντας σε κίνδυνο ζωές, αλλά και την υγεία όλων με την καύση.

Οι ομάδες έκλεβαν και η μία από την άλλη. Οπότε οι έφηβοι -και όχι μόνο- περνούσαν τη νύχτα φρουρώντας τα κλεμμένα, για να μην τους τα κλέψουν άλλες ομάδες. Πολλές φορές έπεφτε ξύλο και κάποτε άγριο σε τέτοιες απόπειρες. Ούτε και αυτό δεν το λες «στο πνεύμα των ημερών», ό,τι κι αν είναι αυτό. Όπως βέβαια ούτε και το κόψιμο δέντρων τις νύχτες για τις λαμπρατζιές το οποίο πλέον, είναι και στα όρια του κλινικού. Θέλει ερμηνεία από ψυχίατρο, πέραν της ολοφάνερης έλλειψης πολιτισμού και αγωγής των κωλοπαίδων. 

Γιατί αναφέρομαι στο παρελθόν, θα μου πείτε. Αφού όλα αυτά γίνονται ακόμα, προκειμένου το «Μεγάλο Σάββατο» να θυμίζει όσο πιο πολύ γίνεται τη μέση κερκίδα ή τον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου στο ντέρμπι και έτσι τον μέσον όρο του επιπέδου της παιδείας μας.

Το έβαλα έτσι διότι υπάρχει νόμος. Ασχέτως εάν αυτός, όπως και οι πλείστοι, εκεί όπου υπάρχει η όποια δυνατότητα παραβιάζονται κανονικότατα. Στην Κύπρο κανείς δεν θα πει στα παιδιά του άλλωστε, δεν θα πας στη λαμπρατζιά (και στις κροτίδες) διότι είναι παράνομο.

Και δεν θα το κάνει διότι ξέρει πως η Αστυνομία δεν θα πάει λ.χ. να μαζέψει 150 και να τους αφήσει να περάσουν το Πάσχα στο κρατητήριο, ώστε του χρόνου να βελτιωθεί η κατάσταση. Εάν το τολμήσει η άρρωστη κοινωνία -ή η κοινωνία των αρρώστων, όπως προτιμάτε- θα εξεγερθεί. Και πολλοί θα πουν πως «θέλουν να καταργήσουν και τα έθιμά μας!».

Θα μπουν και οι ψεκασμένοι στον χορό, σενάρια συνωμοσίας κ.λπ. Άστε καλύτερα.

Υπάρχει πάντα, μα πάντα ένα έτοιμο ελαφρυντικό άλλωστε. Έρχεται μετά από τη φράση «εεε σιόρ…» συνήθως. Και εδώ μοιάζει κάπως έτσι: «Εντάξει να προσέχουν να μεν έσιει κροτίδες τζαι που τούτα τα επικίνδυνα, να μεν κρούζουν διάφορα αλλά ας τους αφήκουν να κάμουν κανονική λαμπρατζιά, μιτσιάν».

Προσέξτε. Πάντα το τρίτο πληθυντικού: Ας προσέξουν. Πάντα κάποιος άλλος πρέπει να προσέξει για το παιδί το οποίο δύο ενήλικες άνθρωποι, νοήμονες -με την ευρεία έστω έννοια της λέξης και μάλλον καταχρηστικά- απέκτησαν μετά από ένα τρελό ή και όχι -και συγχωρέστε- πήδημα μια νύχτα προ 15-16 ετών.

Με απειροελάχιστες… διαβολικές συμπτώσεις και εξαιρέσεις, το παιδί δεν ανήκει σε κάποιον από τους πυροσβέστες ή τους αστυνομικούς ο οποίος μαζί με την υπόλοιπη κοινωνία πρέπει να το μαζέψει.

Όμως η ευθύνη του τι θα κάνει ανήκει σε άλλους.

Σε ατομικό επίπεδο η ευθύνη στην άρρωστη -και αππωμένη μας κοινωνία- αφορά τους πάντες πλην ημών. Εξ ου και η αναφορά στο τρίτο πληθυντικό πάντα. Ας κάνουν, αυτό. Ας κάνουν, εκείνο. Οι όποιοι. Οι έχοντες την ευθύνη μας!

Η κοινωνία των αππωμένων παρουσιάζει ένα ακόμα εκπληκτικό σύμπτωμα. Όταν ένα από τα επιτηρούμενα από κάποιον φανταστικό φίλο παιδιά ρίξει μια κροτίδα και τραυματίσει κάποιον, ο πελλότοπος και τα ΜΜΕ -εμείς- αναφέρονται στο θύμα μόνο. Και λένε πως τραυματίστηκε από ρίψη κροτίδας κ.λπ.

Εάν σκάσει όμως η κροτίδα στα χέρια του δράστη, πριν τη ρίξει, τότε ο θύτης γίνεται θύμα αυτόματα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους άλλους που τον παρακολουθούν. «Τραγικό! 17χρονος κάηκε/έχασε ένα δάχτυλο» κ.λπ. Και τότε αρχίζουν τα… διδακτικά.

Χωρίς βεβαίως κανείς να έχει ποτέ διερωτηθεί πόση ζημιά γίνεται στα άλλα παιδιά από το όποιο ελαφρυντικό «αμυαλιάς» αποδίδεται στην πράξη με έναν 17χρονο ή και έναν 15χρονο ακόμα να ξέρει πολύ καλά τι μπορεί να προκαλέσει μ’ αυτό που κάνει σε κάποιον άλλο.

Όλα ξεπλένονται. 

Και βεβαίως η ευθύνη δεν αφορά μόνο αυτούς που τα κάνουν. Ειδικά για τους ανήλικους αφορά εκείνους που έχουν την ευθύνη τους σύμφωνα με τον νόμο. Εντάξει, αρκετοί χάνουν τον έλεγχο στην πορεία αλλά δεν μπορεί να είναι τόσοι πια.

Οι πλείστοι από το «εεε σιόρ» ξεκινάνε.

Το ερώτημα είναι τι φταίνε οι υπόλοιποι.

Όμως η άρρωστή μας κοινωνία η οποία συν τοις άλλοις δεν βρίσκει και λόγω πολλών άλλων παραγόντων ευχαρίστηση σε κάτι μη επιπόλαιο και μη χυδαίο σε μεγάλο βαθμό, έχει μια δικαιολογία κάθε χρόνο.

Ξεχνά και τις πέτρες στους πυροσβέστες που για άλλους λόγους είναι εκεί, τα έκτροπα που παρουσιάζονται κάθε χρόνο, την οχληρία, τη μόλυνση του αέρα που εισπνέουν τα παιδιά της, την ηχορύπανση το βράδυ εκείνο και όλα τα άλλα.

Πέφτει με τα μούτρα στο φαΐ την επομένη και την επόμενη χρονιά διερωτάται γιατί πάλι χάνονται δάχτυλα, γιατί τους τρέχουν με εγκαύματα στα νοσοκομεία και πάει λέγοντας.

Γιατί. Εν μέρει, διότι είμαστε αμπάλατοι. Κυρίως όμως διότι μας αρέσει που είμαστε αμπάλατοι. Και βασικά διότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε και πολύ. Πικρή η αλήθεια αλλά ας την πούμε. Λίγο εάν θέλαμε θα μπορούσαμε.

Είναι όμως τόσο πολλά τα πρωτόγονα κουσούρια που τόσο αγαπάμε και η αποστροφή μας στο πολιτισμό με την ευρεία έννοια ως μαγκιά και παράσημο, που και να θέλαμε πολύ χλωμό το βλέπω. Άστε που ΔΕΝ θέλουμε κιόλας.

Υστερόγραφο: Η στήλη κατεβάζει ρολά μέχρι και την ερχόμενη Δευτέρα, τιμώντας λ.χ. την Παγκόσμια Μέρα της Πτήσης του Ανθρώπου στο Φεγγάρι - ειρωνικά στις 12 του μήνα. Το βράδυ του... «αγίου φωτός» και των υπολοίπων που λέγαμε πιο πάνω. Μαζί και την ανάγκη ειδικά εμείς εδώ, που είμαστε τόσο πίσω, να μάθουμε να στηριζόμαστε στην επιστήμη και τη γνώση, αντί σε απάτες που απευθύνονταν σε κοινωνίες αφελών και αμόρφωτων πριν από 2,000 και πλέον χρόνια, όπως και στους μύθους και τις δεισιδαιμονίες όλων των θρησκειών και όσων εμπορεύονται την προσκόλλησή μας σε τέτοια και σε άλλα παράλογα και βλακώδη για να βγάζουν λεφτά και να μας κρατούν ομήρους των φόβων που καλλιεργούν. Καλή ξεκούραση!


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Θα ζήσουμε άραγε την ίδια παράσταση κατακαλόκαιρο;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 27.06.2017

ΑΠΟΨΗ

Ο αγώνας για λύση δεν πρέπει να αποτελείται από επιθυμίες και ευχές

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 27.06.2017

ΑΠΟΨΗ

Η Σύγχρονη Ψυχολογία Γυρνάει την Πλάτη στον Αριστοτέλη

Πολίτης News, 26.06.2017

Επιστροφή
στην αρχή