Σημειώσεις από το ημερολόγιο μιας υποψήφιας

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Σας είχα υποσχεθεί για σήμερα ένα κείμενο με θέμα την Ευρώπη που θέλουμε, σε αντιδιαστολή με την Ευρώπη που υπάρχει, αλλά θα πρέπει να περιμένει για την άλλη εβδομάδα. Η συνεχής κίνηση όλες αυτές τις ημέρες, σε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα, αλλά και το αίσθημα της αδυναμίας απέναντι σε δυνάμεις ανεξέλεγκτες από τον άνθρωπο όπως αυτό εμπεδώθηκε την Παρασκευή το μεσημέρι με το πολύ κρίσιμο περιστατικό υγείας του Τάσου Μητσόπουλου, δεν μου επέτρεψαν να το ολοκληρώσω όπως το επιθυμώ.

Σας είχα υποσχεθεί για σήμερα ένα κείμενο με θέμα την Ευρώπη που θέλουμε, σε αντιδιαστολή με την Ευρώπη που υπάρχει, αλλά θα πρέπει να περιμένει για την άλλη εβδομάδα. Η συνεχής κίνηση όλες αυτές τις ημέρες, σε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα, αλλά και το αίσθημα της αδυναμίας απέναντι σε δυνάμεις ανεξέλεγκτες από τον άνθρωπο όπως αυτό εμπεδώθηκε την Παρασκευή το μεσημέρι με το πολύ κρίσιμο περιστατικό υγείας του Τάσου Μητσόπουλου, δεν μου επέτρεψαν να το ολοκληρώσω όπως το επιθυμώ. Εύχομαι δύναμη στην οικογένειά του και στους δικούς του ανθρώπους. Η υγεία είναι πάνω από όλα, από την πολιτική και τις καθημερινές μας αγωνίες. Όταν κινδυνεύει, τα υπόλοιπα μοιάζουν ασήμαντα. Συνεπώς, ανανεώνω την υπόσχεση για την επόμενη Κυριακή. Για σήμερα, θα μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις που κατέγραψα στο ημερολόγιό μου, συχνά στο αυτοκίνητο, ανάμεσα σε συναντήσεις, ομιλίες και παρουσίες στα ΜΜΕ.


17 Μαρτίου: Δεν μου αρέσει να σχολιάζω δικαστικές αποφάσεις, τόσο λόγω σεβασμού προς τον θεσμό όσο και επειδή δεν είμαι νομικός να έχω ειδικές γνώσεις. Η αθώωση όμως των τριών αστυνομικών «που ήταν πρωταγωνιστές στο πρωτοφανές επεισόδιο βίας σε βάρος δύο φοιτητών τον Δεκέμβριο του 2005 στην οδό Αρμενίας στη Λευκωσία», οι οποίοι επιστρέφουν στα καθήκοντά τους, αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, ακριβώς λόγω του βίντεο που έχουμε δει (και που αν δεν υπήρχε, οι κατηγορούμενοι θα ήταν τα θύματα).

Με την ατιμωρησία, ο θεσμός που υπάρχει για να εγγυάται την τήρηση των νόμων, αυτός που κατέχει για λογαριασμό του κράτους (και συνεπώς των πολιτών) το μονοπώλιο της βίας, αποδεικνύεται να είναι υπεράνω των νόμων. Αυτό όμως συνεπάγεται την απώλεια της εμπιστοσύνης εκ μέρους των πολιτών, κάτι που οδηγεί προοδευτικά σε φαινόμενα ανομίας.

18 Μαρτίου: Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ' Εθνοσυνέλευση:

«...εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Mιλούσα πριν από λίγο με μια κυρία γύρω στα σαράντα πέντε, με τρία παιδιά, που δουλεύει χωρίς ωράριο πια στον ιδιωτικό τομέα για 600 ευρώ τον μήνα, «κι αν της αρέσει». Ήταν έξαλλη που ο Πανίκος Δημητριάδης, ως κεντρικός τραπεζίτης, ο άνθρωπος που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο τόπος, ζήτησε αλλά και πήρε το ποσό των 300.000 ευρώ, το οποίο μάλιστα έβγαλε εκτός χώρας. Με ετήσιο εισόδημα 7.200 ευρώ, ξέρει ότι δεν θα μπορέσει να σπουδάσει τα παιδιά της. Μου είπε πως δεν αντέχει άλλο. Έχει φτάσει στα όριά της. Επιρρίπτει ευθύνες και στην κυβέρνηση που έδωσε τα χρήματα.

Δεν σκοπεύω να λαϊκίσω ούτε μία στιγμή. Η κυβέρνηση «αγόρασε τον μπελά», όπως εύστοχα ειπώθηκε. Δεν γινόταν άλλο να συνεχίσει η ασυνεννοησία μεταξύ κυβέρνησης και κεντρικού τραπεζίτη, η οποία μάς κόστιζε καθημερινά χιλιάδες ευρώ γιατί δεν προχωρούσε τίποτα ή προχωρούσε πολύ αργά. Από την άλλη, ποιος άραγε από τους μεγαλόσχημους, από αυτούς που θεωρούν την οικονομική τους επιφάνεια και την ισχύ τους μέσα στην κοινωνία ως αυτονόητο «αριστοκρατικό» δικαίωμα, μπορεί να νιώσει πόσο ντρέπεται ένας γονιός που γνωρίζει ότι το βιοτικό επίπεδο που επιφυλάσσει το μέλλον στα παιδιά του θα είναι σημαντικά χαμηλότερο από το δικό του;

Αυτήν την αδικία και την αναξιοπρέπεια είναι δουλειά της πολιτικής να τη διορθώσει. Γι? αυτό είναι σημαντικό η πολιτική να ξαναγίνει θέμα των πολλών. Θέμα δικό μας, εμάς των πολιτών. Η ψήφος μας είναι η δύναμή μας. Υπόθεση δική μας.

 

19 Μαρτίου: Πριν από λίγο τελείωσε η συζήτηση στο MEGA με τους κυρίους Συλικιώτη και Νικολάου. Ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ επανέλαβε τη γνωστή θέση του κόμματός του ότι η στάση του ΔΗΣΥ είναι «υποχωρητική», «δουλική», ενώ του ΑΚΕΛ «διεκδικητική».

Θέλω να κάνω σαφή τα εξής:

Υποχωρητική στάση είναι αυτή που μεταθέτει την επίλυση των προβλημάτων στο μέλλον (σε ιδανική περίπτωση στην πλάτη της επόμενης κυβέρνησης). Αυτή που προτάσσει το κομματικό συμφέρον (συσπείρωση ψηφοφόρων με εύηχες ρητορικές και πύρινες καταγγελίες) σε σχέση το συμφέρον της κοινωνίας ως συνόλου. Υποχωρητική στάση είναι αυτή που ενώ το κράτος βρίσκεται ένα βήμα από την κατάρρευση, δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη.

Διεκδικητική στάση είναι αυτή που, μέσα σε ασφυκτικά πλαίσια, αγωνίζεται να πετύχει τη βέλτιστη λύση, μια λύση τόσο δυσάρεστη που ελάχιστοι θα την εκτιμήσουν. Ενώ το πιο εύκολο πράγμα θα ήταν η παραίτηση, η αποδοχή αυτού που φαίνεται ως το «λαϊκό αίσθημα». Κι ας τιναζόταν η χώρα στον αέρα...

Όχι! Με όλες τις αδυναμίες, τα πισωγυρίσματα, τα λάθη που έχουν γίνει σε αυτόν τον έναν χρόνο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η κυβέρνηση είχαν μια πατριωτική στάση ευθύνης.

Γνωρίζω ότι τα προβλήματα είναι τεράστια. Μπροστά μας έχουμε πολλή δουλειά για να καταφέρουμε τις αλλαγές που θέλουμε. Δεν δέχομαι όμως πια η ευθύνη να ονομάζεται δουλικότητα και οι συντηρητικές (με την κακή έννοια) ιδέες, προοδευτικές.

20 Μαρτίου: (Με αφορμή την είδηση για την αυτοπυρπόληση μιας γυναίκας στο Πακιστάν όταν πληροφορήθηκε την απελευθέρωση των βιαστών της) «Διαβάζω προτάσεις όπως "ζούμε στην κόλαση" και "η Ευρώπη είναι μια απάτη". Διαφωνώ. Με όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ζούμε σε ένα από τα πιο ευνομούμενα μέρη του πλανήτη. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο έρχονται στην Ευρώπη μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου. Για να βρουν μια καλύτερη ζωή, τόσο από οικονομικής άποψης όσο και σε σχέση με τα ατομικά τους δικαιώματα. Έχω την αίσθηση ότι το τελευταίο οι γυναίκες το καταλαβαίνουμε λίγο καλύτερα. Την Ευρώπη θα την αλλάξουμε και θα τη βελτιώσουμε όσοι πιστεύουμε σε αυτή, εκτιμούμε τα επιτεύγματά της και θλιβόμαστε για τις αποτυχίες της.


 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κανένα παζάρι για την κάρτα

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Το μυστηριώδες πορτρέτο του Μεσσία

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Φραγμό στις καταστροφικές ιδέες του Προέδρου

Πολίτης News, 17.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή