Σφαιρικά: Γιατί ψηφίζουμε παραπόττες;

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Το πρόβλημα δεν είναι κυπριακό, είναι διεθνές. Διότι είμαστε κοινωνικά υπάκουοι, λέει ο Χάουαρντ Ζιν, ο Αμερικανός καθηγητής Πολιτικών Επιστημών

Κόλλησα τη βδομάδα που πέρασε στη δημοσκόπηση του ΡΙΚ. Σ' εκείνους τους πίνακες με τα λεγόμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά των υποψηφίων. Που ρωτούσαν τους πολίτες: Ποιος από τους υποψηφίους είναι πιο ειλικρινής; Ποιος είναι ο πιο έντιμος; Ποιος από τους υποψηφίους νομίζετε ότι θα τηρήσει αυτά που υπόσχεται; Και στα τρία αυτά ερωτήματα, μεταξύ άλλων, νικητής αποδείχθηκε ο Κανένας. Τελικά, ο Κύπριος πολίτης δεν είναι καμηλάρης, όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι. Είναι ωστόσο και απόλυτος στις κρίσεις του. Αυτό λοιπόν που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στους πολιτικούς και την πολιτική. Αν διεισδύσει κανείς στις προαναφερθείσες απαντήσεις, όλοι οι υποψήφιοι, με βάση πάντα τη δημοσκόπηση του ΡΙΚ, είναι ασυνεπείς (δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους), είναι απατεώνες (αφού δεν θεωρούνται έντιμοι) και ψεύτες (αφού άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν).

Γιατί;

Τότε γιατί τους ψηφίζουμε; Το πρόβλημα δεν είναι κυπριακό, είναι διεθνές. Διότι είμαστε κοινωνικά υπάκουοι, λέει ο Χάουαρντ Ζιν, ο Αμερικανός καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Ψηφίζουμε πολιτικούς για να υπακούμε στη συνέχεια στις εντολές τους. Στο πλαίσιο αυτής της υπακοής εκατομμύρια σκοτώνονται σε ηλίθιους πολέμους, δισεκατομμύρια μένουν απαθείς μπροστά στη φτώχεια, την πείνα και την ασιτία. Μόνο στη Λεμεσό των πύργων και της χλιδής εντοπίστηκαν δεκάδες άστεγοι και πεινασμένοι άνθρωποι τις τελευταίες μέρες. Προχθές βρέθηκε και κάποιος νεκρός. Εγκαταλελειμμένος. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα.

Αν επιμένουμε να βλέπουμε διεθνώς και τοπικά τι συμβαίνει με τη λειτουργία της πολιτικής και εν γένει του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, θα μπορούσε, κυνικά έστω, κάποιος να προβεί και σε άλλες διαπιστώσεις.

  • Το σύστημα δικαιοσύνης μας λειτουργεί; Οι φυλακές το καταμαρτυρούν αφού είναι γεμάτες με μικροεγκληματίες: ακάλυπτες επιταγές, κλοπές από σούπερ μάρκετ, ναρκομανείς, εκβιαστές, άνδρες που δεν πληρώνουν διατροφή κ.λπ. Οι έγκλειστοι με βαρύ ποινικό μητρώο αποτελούν τη μειονότητα.
  • Το δημοκρατικό μας σύστημα λειτουργεί; Αν ξαναπάμε στη δημοσκόπηση του ΡΙΚ, θα διαπιστώσουμε ότι ο μέσος Κύπριος πολίτης έχει την ίδια αίσθηση με τους υπόλοιπους πολίτες του κόσμου. Πού συνιστά μια τεράστια αντίφαση: Με βάση τις θέσεις των πολιτών, ενώ οι φυλακές έχουν γεμίσει με μικροεγκληματίες, οι μεγαλύτεροι εγκληματίες έχουν αφεθεί να κυβερνούν τον κόσμο.

Στην Κύπρο

Στη χώρα μας, βέβαια, υπάρχει και μια ακόμα εξήγηση, λιγότερο αντιφατική. Δεν μπορούμε να αναλύσουμε τον Κύπριο μόνο μέσα από νόρμες κοινωνικής υπακοής. Είμαστε αρκετά ξεροκέφαλοι και ανυπάκουοι για να δεχτούμε ότι μπήκαμε στη λογική της στάνης και του βοσκού. Απλώς είμαστε παγιδευμένοι στη λογική του «το μη χείρον, βέλτιστον». Αυτό είναι πολύ απογοητευτικό. Στην Κύπρο θεωρητικά υπάρχουν χιλιάδες πτυχιούχοι και μορφωμένοι άνθρωποι. Οι οποίοι θεωρούν τους πολιτικούς τους κάτω του μετρίου, αλλά την ίδια στιγμή τους δίνουν ποσοστά 40% και 30%. Δυστυχώς έχουμε μάθει να συμβιβαζόμαστε με το κακό, επειδή αυτό δεν είναι χειρότερο από το χείριστο. Είναι, βέβαια, να απορεί κανείς με αυτή τη νοοτροπία, την οποία κανένας δεν εφαρμόζει στην προσωπική του ζωή. Όλοι στις ζωές μας πάντα προσπαθούμε για το καλύτερο. Γιατί στην πολιτική να κάνουμε εκπτώσεις;

  • Γιατί πρέπει να ανεχθούμε ότι έχουμε κακούς δημοσίους υπαλλήλους ή κακούς υπουργούς; Επειδή θα μπορούσαμε να έχουμε και χειρότερους;
  • Γιατί πρέπει να δεχτούμε ότι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες που μας κυβερνούν είναι ψεύτες και απατεώνες; Επειδή αντί αυτών θα μπορούσαμε να έχουμε δολοφόνους δικτάτορες;

Ποιοι είναι οι καλύτεροι;

Δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να επιδιώκουμε ή και να διεκδικούμε το καλό, το σωστό, το αξιοπρεπές. Αρκούμαστε σε αυτό το ηττοπαθές «κρύψε να περάσουμε». Έχουμε μάθει να συμβιβαζόμαστε με κάκιστες καταστάσεις τις οποίες βαφτίζουμε «καλύτερες» από κάποιες άλλες για να νιώθουμε «καλύτερα» και εμείς οι ίδιοι. Αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι πρέπει να ξεκινήσουμε από τους εαυτούς μας. Με λίγα λόγια, οφείλουμε να γίνουμε πρώτα και κύρια εμείς καλύτεροι. Για να μην ξαναφτάσουμε 15 μέρες πριν τις εκλογές μετρώντας αδιέξοδα. Για να μην βαφτίζουμε (δίκαια ή άδικα, αυτό λέμε στις δημοσκοπήσεις) τους υποψηφίους μας ψεύτες και παραπόττες τη μια μέρα και την άλλη να τρέχουμε στις κάλπες να τους ψηφίσουμε. Αυτό αποδεικνύει κατά βάθος μια πικρή αλήθεια. Ότι εμείς οι πολίτες δεν είμαστε καλύτεροι από τους πολιτικούς. Ψηφίζουμε αυτούς που μας αξίζουν.


Επιστροφή
στην αρχή