Σερβάιβορ... Του Χριστόδουλου Σταμάτη

ΑΠΟΨΗ /ΣΤΙΓΜΕΣ

Ο κάθε ένας από τους παίκτες επιλέχθηκε γιατί είναι ο καλύτερος, η χώρα του είναι η καλύτερη, ο λαός του και το έθνος του είναι το δυνατότερο

Ο Νίκος είναι από την Πάφο, ο Πιετρ από την Πράγα, ο Γουίλιαμ είναι από το Λονδίνο, ο Αχμέτ από την Αίγυπτο, ο Πάμπλο από τη Μαδρίτη. Είναι και κάποιος από την Αμερική οπωσδήποτε, από την Κίνα, τη Ρωσία, το Αφγανιστάν, την Αργεντινή. Είναι όλοι παίκτες στο σερβάιβορ. Όχι στο γνωστό και πολύ αδιάφορα ενδιαφέρον που βλέπουμε στη δική μας τηλεόραση, αλλά σε ένα εικονικό και παγκοσμιοτικό πλατό, όπου κυρίαρχος στόχος είναι η επιβίωση, όπως άλλωστε και στο παιχνίδι. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι διαφορετικοί, αλλά πολύ απλοί.

Ο κάθε ένας από τους παίκτες επιλέχθηκε γιατί είναι ο καλύτερος, η χώρα του είναι η καλύτερη, ο λαός του και το έθνος του είναι το δυνατότερο στον κόσμο. Αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει. Μπορεί η παραγωγή να κάνει αιτήσεις στα εθνικιστικά κόμματα όλων αυτών των χωρών ή και άλλων προκειμένου να μαζέψει τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι φυσικά θα έχουν στις φλέβες τους το καλύτερο αίμα. Αφού λοιπόν μαζευτούνε οι παίκτες, θα πάρει ο καθένας τη δική του περιοχή και θα έχει ως στόχο τη βελτίωσή της. Αυτό για να γίνει εξυπακούεται ότι πρέπει να εργαστεί και να συνεργαστεί. Κάθε δολοπλοκία και κακία απαγορεύεται και θα τιμωρείται. Αφού λοιπόν οργανωθούν έτσι, θα αρχίσει το παιχνίδι.

Την πρώτη βδομάδα θα φύγει ο Εγγλέζος. Όχι ότι στοχοποιούμε το Μπρέξιτ, αλλά έτσι όπως χωρίς λόγο αποφάσισε να βγει εκτός η Βρετανία, έτσι επίσης θα ψηφίσει το σερβαϊβερέξιτ και θα φύγει. Στη δεύτερη εβδομάδα θα πρέπει να φύγει ο Αμερικάνος. Γιατί; Επειδή θα κάνει τοίχο για να μην μπαίνουν στο έδαφός του οι ξένοι. Έτσι κάπου εδώ αρχίζει να διαφαίνεται ο βασικός κανόνας του παιχνιδιού. Αυτός που θα κάνει τις περισσότερες συνεργασίες με όσο το δυνατότερο περισσότερους παίκτες κερδίζει. Αν καταφέρουν να κάνουν όλοι με όλους συνεργασίες έτσι ώστε να μην υπάρχουν εχθροί στο παιχνίδι, τότε μπορεί να αποτύχει η παραγωγή, αλλά θα πετύχει το πείραμα. Θα αποδειχτεί ότι προκειμένου να προχωρήσουν οι άνθρωποι ή οι λαοί ή μια κοινωνία θα πρέπει να συνεργαστούν με όλα τα δυνατά μέρη. Αν αποτύχουν, θα έχουμε τηλεθέαση.

Και επειδή το παιχνίδι και η ιδέα ακούγεται ξενέρωτη και μπανάλ και δεν θέλω να το κάνω ακόμα πιο ανάλατο, βία λοιπόν και μάχες, ανταγωνισμός και αντισυνθήματα να νικήσουμε τους εχθρούς που είναι οι άλλοι. Αυτοί που δεν είμαστε εμείς, αυτοί που είναι κόκκινοι, μπλε, κίτρινοι, αλλόθρησκοι, άπιστοι, προδότες… και πάει τώρα πασκάτικα περίπατο το εν ανθρώποις ευδοκία… τώρα αλλάζει και γίνεται «σε μας Θεέ μου… μόνο σε μας… ευδοκία, εξαφάνισε όλους τους κακούς του κόσμου, τους εχθρούς του δικού σου λαού».

Στο παιχνίδι αυτό ο καθένας από του παίκτες θα προσεύχεται να μην υπήρχαν όλοι οι άλλοι. Και έτσι αντί «Survivor», θα το ονόμαζαν «Surveyor…»

 


Επιστροφή
στην αρχή