Σε ένα πολυπολιτισμικό λιμάνι το αραξοβόλι μας

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Θέλουμε μια χώρα για μας ή θα ζητιανεύουμε μια ζωή με «παρακαλετά» εξαρτημένοι από άλλους; Εγώ αυτό δεν το λέω ελευθερία δεν το λέω ζωή ούτε ασφάλεια

* Του Cenk Mutluyakalı
Αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Γενίντουζεν»

 

Για χρόνια ύψωναν ψυχολογικά τείχη στη μνήμη μας…

Παγιδεύτηκαν οι γενιές…

Κατάβαθα τις άγγιξαν  το άχτι, το μίσος, η μνησικακία…

Οι ηγέτες σμίχτηκαν με τις φωνές του πλήθους, περπάτησαν με πόδια γυμνά πάνω στα θρύψαλα…

Αγκρέμιστα παρέμειναν τα τείχη του φόβου…

* * *

Πώς να γίνει ειρήνη με τα πολεμικά σενάρια!

50 τόσα χρόνια πέρασαν από το 1960!

Άνθρωποι κομματιασμένοι κι αστόχαστοι στις τέσσερις πλευρές του νησιού, σκάλισαν σύνορα στα μυαλά τους, ξεμάκραιναν

Και μια νύχτα άξαφνα έπαψαν οι επιχειρήσεις, το παιδί γεννήθηκε ορφανό να ασφυκτιά στη θερμοκοιτίδα.

Πενήντα τόσα χρόνια πριν…

 * * *

Τώρα μας πρέπει μια «χώρα», να πούμε «εμείς» στο χώμα της, στην ευωδιά της, στην ταυτότητά της!   

Αντί για τον φόβο, ν’ ανασάνουμε μια απέραντη χώρα  με τον πληθυντικό των πολιτισμών της, των λαλιών της, των ιδεών της, των χρωμάτων της… 

Σε τι δεν μας ικανοποιεί το δικαίωμα της «υπηκοότητας»;

Σε όλους μας αρκεί τo δικαίωμα να είμαστε άνθρωποι

Μπορούμε, ίσως για πρώτη φορά, να διοικήσουμε μόνοι μας τη χώρα μας, να γίνουμε παγκόσμιο σημείο αναφοράς. Μπορούμε να το πετύχουμε…

* * *

Ιδού το αραξοβόλι μας, αυτή η χώρα!

Που η ειρήνη ξεγράφει τα σενάρια του πολέμου…

Μια χώρα που ακόμα και η σκιά των όπλων ξεθωριάζει…

Μας χρειάζεται η βούληση για να το πραγματώσουμε, να χτίσουμε αυτή τη χώρα…

* * *

Επιμένουν στις ανησυχίες για την «ασφάλεια»…

Φαντασιοκοπία!

Ζούμε και ξέρουμε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν «κακοί» άνθρωποι παντού στο νησί και σε κάθε γωνιά του κόσμου…

Και συνάμα ξέρουμε ότι οι «καλοί άνθρωποι» είναι περισσότεροι…

Και αν τα βράδια ξαπλώνουμε ήσυχοι είναι γιατί εμπιστευόμαστε τους καλούς ανθρώπους και την ανθρωπιά βαθιά μέσα μας, όχι γιατί ο στρατός καρτερεί στην πόρτα μας!

* * *

Τίνος «εγγύηση» είναι αυτή!

Να πιστέψουμε ότι η ιστορία διδάχτηκε από την ανάποδη;

Να αγνοήσουμε, δηλαδή, τις προβοκάτσιες, να σφαλίσουμε τα μάτια στην ανανδρία;

Πρώτα μας δείχνουν τον «θάνατο» κι ύστερα μας εμφανίζουν τους «σωτήρες»…

Όχι, δεν γίνεται έτσι!

Όταν τα όπλα βροντούν καταφθάνει ο θάνατος να σκάψει αντικριστά τους μαζικούς τάφους…

Και ανταγωνίζονται για τους θανάτους αντί να μεγαλώνουν τη ζωή…

Εγγύηση είναι η γαλήνη των ημερών που κτίζουμε με καλοσύνη˙ στα υπόλοιπα κουφοβράζει η σύγκρουση…

* * *

Αν σκεφτούμε «τι λέει ο κόσμος»…

Να σας πούμε τι λέει εκείνος ο κόσμος.

Περισσότερος «φανατισμός» λέει, πιο πολλή «λεηλασία», περισσότερα «άδικα προνόμια» λέει!...

Αν τους δώσετε το Βαρώσι σε μια βδομάδα θα τελειώσει η σάρκα του, δεν θ’ απομείνει κόκαλο!

* * *

Θέλουμε μια χώρα για μας ή θα ζητιανεύουμε μια ζωή με «παρακαλετά» «εξαρτημένοι» από άλλους;

Εγώ αυτό δεν το λέω ελευθερία, δεν το λέω ζωή, δεν το λέω ασφάλεια.

Όποιος το λέει ας το πει!

Οπότε το «αύριο» δεν υπάρχει.

Και ναι, το ζήτημα είναι το θάρρος, η γενναιότητα να σκίσουμε τη μαστορικά δασκαλεμένη απελπισία, το κουράγιο να γκρεμίσουμε τα χωρίς νόημα τείχη του φόβου…

Στη σκιά των όπλων, στην αιχμαλωσία των φόβων δεν κτίζεται η ειρήνη. Δεν γίνεται ειρήνη με διαχωρισμούς!

Αρκεί να ξηλώσουμε τα «εθνικά» που μηρυκάζουμε και στη θέση των «ανθρώπων» να βάλουμε την «ανθρωπιά».

 

*Δημοσιεύθηκε στη Yenidüzen στις 30/10/2016

Μετάφραση: Μιχάλης Θεοδώρου

 

 ______________________________________________________________________

 

Çok kültürlü bir limana sığınmak

 

 

 

Senelerce 'psikolojik duvarlar' ördüler belleklerimizde...

Pusuların esiri oldu kuşaklar...

Sınır tanımadan dokundu kin, hınç, nefret...

Kalabalığın sesine karıştı liderler, kırık cam parçalarının üzerinde yürüdüler çıplak ayak...

Yıkılmadı korku duvarları...

 

*  *  *

 

Savaş senaryosuyla ‘barış’ mı olurmuş!

Su almış gemiye liman beğenmiyor kaptanlar, güverte çökmüş, görmüyorlar.

1960'ın üzerinden 50 sene geçti!

İnsanlar bölük pörçüktü, savruktu adanın dört bir yanında, ‘arayı çizmek’ vardı kafalarda, ‘mesafeyi açmak...’

“Bir gece ansızın” olup bitivermişti işler, ‘öksüz’ doğmuştu bebek, küvözde nefessiz kaldı.

Elli sene evveldi...

 

*  *  *

 

Bir “ülke”ye ihtiyacımız var şimdi, toprağına "bizim" diyeceğimiz, kimliğine, kokusuna!

Çok kültürüyle, çok diliyle, çok inancıyla, çok rengiyle ‘nefes’ alacağımız sınırsız bir ülkeye, korkmak yerine...

'Yurttaşlık' hakkı neyimize yetmez?

İnsan hakkı, hepimize...

Kendimizi yönetmek, belki ilk kez; dünyada bir 'nokta' olmak, olabilmek...

 

*  *  *

 

Sığınacağımız liman bu ülkedir işte!

Barışın, savaş senaryolarını yendiği...

Silahların gölgesinin dahi silindiği bir ülke...

Bunu dönüştürecek, bu ülkeyi yaratacak bir irade istiyoruz.

 

*  *  *

 

Bir ‘güvenlik’ endişesi tutturdular...

Heyula!

Yaşıyoruz işte şu anda, "kötü" insanlar var her yerinde adanın, dünyanın her yerinde, biliyoruz...

Ve “iyi insanlar” çok daha kalabalık...

Gece rahat uyuyorsak, iyi insanlara ve içimizdeki insanlığa güvendiğimiz içindir, kapımızda asker bekliyor diye değil!

 

*  *  *

 

Neyin ‘garantisi’ bu!

Tarihi tersten okuttular diye inanalım mı?

‘Sabotaj’ları görmezden, ‘kalleşliği’ bilmezden mi gelelim yani?

Bize “ölüm”ü gösteriyorlar önce, sonra “kurtarıcı” çıkıyor ortaya...

Yok, öyle değil!

Silahlar patlayınca geliyor ölüm, o zaman kazılıyor karşılıklı toplu mezarlar...

Ve “ölüleri” yarıştırıyorlar, “hayatı” büyütmek yerine...

İyilikle ördüğümüz günlerin huzurudur garanti, gerisi ‘çatışmadır’...

 

*  *  *

 

"Ahali ne der" üzerinden gidersek eğer, hiçbir liderlik üstlenmeden...

Söyleyim mi size ne der o ahali...

Daha fazla "partizanlık" der, daha çok "yağma", çok daha fazla "haksız ayrıcalık" der!..

Maraş'ı verseniz ellerine bir haftada eti biter, kemiği bile kalmaz geriye!

 

*  *  *

 

Kendimiz için bir ülke mi istiyoruz, yoksa başkalarından 'rica minnet’ bir hayat mı dileniyoruz?

Ben buna özgürlük, ben buna yaşamak, ben buna güvenlik demiyorum.

Diyen desin!

“Yarın” yok bunun içinde...

Ve evet, cesarettir sorun, ustalıkla öğretilmiş çaresizliği yırtmak, anlamsız korku duvarlarını yıkmak cesareti...

Silahların gölgesinde, korkuların esaretinde, ayrılıkla olmaz barış!

Dilimize pelesenk edilen ‘etnik’leri söksek, ‘insanlar’ koyabilsek yerine, ‘insanlık’ koyabilsek yeter!

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι (έως το οδόφραγμα) γενναίοι και ατρόμητοι

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Άλλαξε ο άδρωπος σιόρ;...Της Κατερίνας Ηλιάδη

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΛΙΑΔΗ, 13.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Πως η χρήση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων επηρεάζει το ηλεκτρικό σύστημα;

Πολίτης News, 13.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή