Ρηξικέλευθες σκέψεις για ρύθμιση του κυπριακού (Του Κ. Τζιαμπάζη)

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
Εμείς οι Κύπριοι δεν μπορούμε να σκεφτούμε διαφορετικά εκτός από την αντιπαράθεση. Η λέξη επανένωση δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μας.

Υπάρχει πτυχή του κυπριακού που δεν έχει συζητηθεί; Το κυπριακό είναι ένα πρόβλημα από το 1963. Ο ΟΗΕ το συζητά, το ΝΑΤΟ το συζητά η Ευρωπαϊκή Ένωση το συζητά. Τελικά υπάρχει διεθνής ή περιφερειακός οργανισμός που δεν ασχολήθηκε με το κυπριακό πρόβλημα; Προσωπικότητες που εμείς οι ελληνοκύπριοι λοιδορήσαμε με πρώτο τον Μακάριο. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα και δεν λύεται το κυπριακό; Μήπως είναι θέμα ψυχολογικής κατάστασης των πολιτών αυτού του κράτους; Μήπως οι τουρκοκύπριοι και οι ελληνοκύπριοι, οι τελευταίοι σε μεγαλύτερο βαθμό, υποφέρουν από κάποιο αίσθημα κατωτερότητας και επιδιώκουν να είναι πάντοτε στο κέντρο της προσοχής των διεθνών συζητήσεων; Μήπως οι μακροχρόνιες εξαρτήσεις από άλλα κράτη και αυτοκρατορίες δημιούργησαν τον χαρακτήρα του εξαρτημένου, που αναμένουν από άλλους να του λύσουν το πρόβλημα του ή να τον διοικούν;

Από την ιστορία της Κύπρου μαθαίνουμε ότι οι Κύπριοι ουδέποτε ήταν απεξαρτημένοι, εκτός που κάποιες περιόδους, όπου οι γειτονικές αυτοκρατορίες δεν είχαν ακόμα επεκταθεί στη Μεσόγειο. Πάντοτε υπήρχε κάποια αυτοκρατορία να τους «νταντεύκει». Κάποιες εξαιρέσεις όπως του Ονήσιλου και του Ευαγόρα οι οποίοι δεν ήταν Κύπριοι εξεγέρθηκαν, αλλά οι διάδοχοι τους ακολούθησαν εντελώς δουλική πολιτική έναντι των αυτοκρατοριών που τις πατρόναραν. Πέρασαν πρώτα Φοίνικες, και έχτισαν την πόλη τους, ήλθαν και οι Αχαιοί και έκτισαν την πόλη τους δίνοντας της ελληνικό όνομα, κυβέρνησαν το νησί Ασσύριοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι, Πτολεμαίοι, Βυζαντινοί, Φράγκοι, Ενετοί, Οθωμανοί και Βρετανοί. Όλοι αυτοί κυβέρνησαν τον γηγενή πληθυσμό της Κύπρου, οι Πτολεμαίοι του επέβαλαν την γλώσσα και άφησαν στίγματα του πολιτισμού τους. Αυτό όμως που δεν τους άφησαν να μάθουν είναι να αυτοκυβερνώνται.

Όταν απέκτησαν την ανεξαρτησία τους δεν γνώριζαν πώς να κυβερνηθούν. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο, εφόσον υπήρχαν δυο γλωσσικές ομάδες, οι οποίες με τον ερχομό της Βρετανίας τις τελευταίες δυο δεκαετίες του 19ου αιώνα θεώρησαν ότι, ανήκουν στα άλλα δυο γειτονικά έθνη που δημιουργήθηκαν και είχαν γλωσσική συνάφεια μ’ αυτά. Φοβούνταν να μείνουν χωρίς «νταντά». Και εμφανίστηκαν ως οι «μητέρες» πατρίδες για να διεκδικήσουν το νησί, η κάθε μια για πάρτι της. Οι «μητέρες» που ποτέ δεν συγκρούστηκαν για την ιδιοκτησία της Κύπρου, υπέβαλαν τη σύγκρουση στις γλωσσικές ομάδες που θεωρούσαν τον εαυτό τους προέκταση του «μητρικού» έθνους. Ήλπιζαν μέσον τους να κερδίσουν αυτό που ήθελαν.

Τελικά το 1959 επέμβηκαν άλλες διεθνείς δυνάμεις και επέβαλαν στις «μανάδες» της Κύπρου να βρουν τη μέση οδό και δημιούργησαν το κυπριακό κράτος. Όμως οι Κύπριοι, το είπαν «κράτος-μπάσταρδο», καρικατούρα κράτους και συνέχισαν τέσσερα χρόνια αργότερα να αλληλοσκοτώνονται για την ιδιοκτησία του νησιού. Οι άλλοι υπόδουλοι λαοί είτε με ένοπλο είτε με ειρηνικό αγώνα απελευθερώθηκαν από την αποικιοκρατία και οικοδόμησαν τα δικά τους κράτη. Είχαν και αυτοί προβλήματα, όμως η Κυπριακή Δημοκρατία είχε άλλο πρόβλημα: δεν την ήθελαν οι πολίτες της και άρχισαν να την καταστρέφουν. Και την κατέστρεψαν, μέχρι που ο γ.γ. του ΟΗΕ είπε ότι, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι νορμάλ κράτος και πρέπει να γίνει. Η Κυπριακή Δημοκρατία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να λυθεί το πρόβλημα της, αλλά το κατέστησε μέρος της, βομβαρδίζοντας τους συνέχεια μ’ αυτό. Να συζητείται στο Κοινοβούλιο και στα ανώτερα θεσμικά της όργανα. Το μετάνιωσαν που ενέκριναν να γίνει μέλος ένα μη νορμάλ κράτος και στηρίχθηκαν  απλώς στις υποσχέσεις, αλλά είχαν ήδη αποχωρήσει από το ταμείο. Μπορεί με μια άλλη ευκαιρία να εκδικηθούν. Ποιος ξέρει; Όλα μπορούν να συμβούν στην πολιτική. Γι αυτό και δεν μπορεί να πει κανείς «ποτέ».

Εμείς οι Κύπριοι δεν μπορούμε να σκεφτούμε διαφορετικά εκτός από την αντιπαράθεση. Η λέξη επανένωση δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μας. Δεν γνωρίζουμε πώς να διευθετούμε προβλήματα. Προβληματίζομαι πως μπορεί να ρυθμιστεί οριστικά αυτό το θέμα και να απαλλαγούμε από το άγχος και το φόβο που καλλιεργείται από αυτή τη διένεξη. Υπάρχουν λύσεις, αλλά ποιος Κύπριος ακούει;

Διερωτώμαι: μήπως θα πρέπει να ενεργήσουμε άμεσα γιατί δεν πάει άλλο; Είναι της μόδας αυτό τον καιρό να λέγονται δημόσια διάφορες προτάσεις. Μου έρχονται φοβερές σκέψεις και προβληματισμοί: τον τελευταίο καιρό με βασανίζει μια ιδέα και θέλω να τη μοιραστώ με τους συμπατριώτες μου: αντί να γίνονται σκέψεις για δυο κράτη, που η υλοποίηση αυτής της θέσης θα έχει αμετάκλητο χαρακτήρα και θα φέρει την Τουρκία οριστικά στην Κύπρο, να αναλάβουν οι εγγυήτριες δυνάμεις με επικεφαλής τη Βρετανία, οι οποίες έφτιαξαν την Κυπριακή Δημοκρατία να αναλάβουν την αποκατάσταση του κυπριακού κράτους εισάγοντας όλα εκείνα τα δομικά στοιχεία που χρειάζονται για να λειτουργήσει η Κυπριακή Δημοκρατία ως ΔΔΟ, να συμφωνήσουν για τις εγγυήσεις ή να τις αφήσουν όπως καθορίζονται στο σύνταγμα του 1960, μέχρι που οι Κύπριοι να αποφασίσουν να συνδιαλλαγούν. Δεν χρειάζεται να ρωτήσουν τους Κύπριους γι αυτή την παρέμβαση τους, το σύνταγμα τους παρέχει το δικαίωμα, εφόσον έχει διαφοροποιηθεί ουσιαστικά από εκείνο το καθεστώς που εγγυήθηκαν το 1960, και είχαν αναλάβει τη νομική και πολιτική ευθύνη να αποκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη σε περίπτωση παραβίασης της.

Εμείς οι Κύπριοι βρισκόμαστε ακόμα στην περίοδο της δεκαετίας του 1955. Με την ΕΟΚΑ  και την ΤΜΤ. Ίσως αυτή η πρόταση να είναι διέξοδος στην αιώνια διαμάχη για την ιδιοκτησία της Κύπρου. Να πεισθούν οι Κύπριοι ότι μπορούν να ζήσουν με την ίδρυση συνεταιρικής ομοσπονδίας και κοινής  ιδιοκτησίας για το κοινό όφελος όλων των πολιτιστικών ομάδων. Αν περιμένουμε εμείς οι Κύπριοι, που μιλούμε τη μια ή την άλλη γλώσσα ότι, θα καταλήξουν σε συμφωνία οι ηγέτες μας είναι μια μεγάλη αυταπάτη. Οι εγγυήτριες δυνάμεις μπορούν να δώσουν λύση και τελικά να σωθούμε. Νομίζω, για να το θέσω έτσι αόριστα, ότι με αυτή τη διαδικασία μπορούμε να ελπίζουμε. Αν βέβαια δέχονται οι εγγυήτριες χώρες, έχοντας βιώσει τις παράλογες και πολλές φορές εγκληματικές συμπεριφορές μας.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκόνη στα μάτια από συρτάρια...

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 16:16 (τελευταία ενημέρωση 16:16)

ΑΠΟΨΗ

Αυτή η δίκη είναι ο καθρέφτης της κοινότητας και της χώρας μας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 17.12.2018

ΑΠΟΨΗ

Τέλος τα ψέματα για τα λεωφορεία

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 17.12.2018

Επιστροφή
στην αρχή