Αυτά που δεν ζήσαμε...

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η ζωή του ανθρώπου είναι γεμάτη από ανεκπλήρωτες καταστάσεις. Τα όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα. Οι κουβέντες που έμειναν στη μέση. Οι προσπάθειες που δεν έφθασαν στο τέρμα τους. Οι έρωτες που χάθηκαν στον δρόμο. Δίπλα σε αυτά που ζήσαμε, πάντα θα υπάρχουν αυτά που -όσο κι αν το θέλαμε- δεν καταφέραμε να ζήσουμε.

Η ζωή του ανθρώπου είναι γεμάτη από ανεκπλήρωτες καταστάσεις. Τα όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα. Οι κουβέντες που έμειναν στη μέση. Οι προσπάθειες που δεν έφθασαν στο τέρμα τους. Οι έρωτες που χάθηκαν στον δρόμο. Δίπλα σε αυτά που ζήσαμε, πάντα θα υπάρχουν αυτά που -όσο κι αν το θέλαμε- δεν καταφέραμε να ζήσουμε. Αυτά τα δεύτερα είναι που θα συγκεντρώνουν πάντα την απορία και το μυστήριο. Πώς θα ήταν άραγε τα πράγματα αν... Εδώ, ο καθένας κάνει τους χειρισμούς του. Είτε τα απωθεί για να μην επηρεάζουν τον πραγματικό του κόσμο, είτε νοσταλγικά επιστρέφει σε αυτά συντηρώντας την απορία, είτε καταλήγει σε οριστικά συμπεράσματα ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα ή χειρότερα. Όποια επιλογή και να κάνει κανείς, το μόνο σίγουρο είναι ένα: δεν θα μάθουμε ποτέ πως ήταν τα πράγματα που δεν ζήσαμε... Ποτέ! Ερμηνείες μπορεί να δώσουμε πολλές, υποθέσεις μπορεί να κάνουμε αμέτρητες, σενάρια το ίδιο, όλα όμως θα στερούνται του βιώματος που δεν υπήρξε. Γι? αυτό και η μόνη λογική απάντηση στο ερώτημα «πως θα ήταν τα πράγματα αν...;», δεν μπορεί να είναι άλλη από το «δεν ξέρω».
Επέτειος του δημοψηφίσματος σήμερα. Οι απόλυτοι θα βγουν και πάλι στη γύρα για να εξηγήσουν σε όλους μας πως θα ήταν τα πράγματα αν... Υπέρ ή κατά. Μαύρα ή άσπρα. Με μεγαλύτερο πάθος, για να είμαστε ειλικρινείς, όσοι αντιτάχθηκαν στο σχέδιο Ανάν και έσωσαν -όπως πιστεύουν- την πατρίδα και τον κυπριακό ελληνισμό από τα χειρότερα. Δεν είναι της ώρας να επανέλθουμε σε μια συζήτηση για το εάν σωστά ή λάθος απορρίφθηκε το συγκεκριμένο σχέδιο. Δεν έχει και νόημα τώρα πια. Εκείνο που οφείλουμε να αποδεχθούμε είναι πως ουδείς μπορεί να εκφράζεται κατά τρόπο κατηγορηματικό για το περιεχόμενο αυτού που δεν ζήσαμε. Κι όσοι το κάνουν κατά τρόπο απόλυτο, την ενδόμυχη αμφιβολία τους είναι που αποκαλύπτουν για την απόφαση που πήραν στην πιο κρίσιμη ίσως στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας αυτού του τόπου. Και την ανάγκη τους να επιβεβαιωθούν σε κάτι τόσο ψεύτικο όσο είναι η αδυναμία του οποιουδήποτε να πει μετά βεβαιότητας τι είναι τελικά αυτό που δεν επιλέξαμε και δεν ζήσαμε. Είτε αυτοί κινούνται στο στρατόπεδο της απόρριψης (κυρίως), είτε στο στρατόπεδο της αποδοχής. Καιρός να δώσουμε σημασία πια σε αυτά που θέλουμε και μπορούμε να ζήσουμε...

Επιστροφή
στην αρχή