Πού πάτε ρε; (Toυ Γιώργου Κασκάνη)

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
«Ποιος θέλει λύση;». Κανείς. Και γιατί; «Μετά απ’ όσα μας έκαναν δεν θέλουμε να ζήσουμε μαζί τους». Και τι θα γίνει;....

Κι εκεί που συζητάς τα θέματα της ημέρας και κάνεις τον προγραμματισμό της εφημερίδας, που προβληματίζεσαι τι κάνει ο Τουρκές στη Γενεύη και τι είναι αυτό που ξεφούρνισε πάλι ο Αρχιεπίσκοπος, «εισβάλλει» στην αίθουσα μια ομάδα μαθητών. Όμορφα πρόσωπα, χαμογελαστά, γεμάτα ζωντάνια. Πριν ακόμα προλάβεις να κάνεις εκείνη την αστραπιαία, νοσταλγική, μετάβαση στις δικές σου ανάλογες εποχές, αρχίζει η κουβέντα. Επανέρχεσαι, σχεδόν βίαια, για να διαπιστώσεις πως άνοιξε μια συζήτηση για το Κυπριακό.

«Ποιος θέλει λύση;». Κανείς. Και γιατί; «Μετά απ’ όσα μας έκαναν δεν θέλουμε να ζήσουμε μαζί τους». Και τι θα γίνει; «Να μείνουμε όπως είμαστε, εμείς απ’ εδώ κι αυτοί από ‘κει». Τα παιδιά δεν έχουν εκείνη την επιτήδευση των μεγάλων. Γι’ αυτό και δεν προσπαθούν να καμουφλάρουν την άποψή τους πίσω από περίτεχνες διατυπώσεις του τύπου «ασφαλώς και θέλουμε λύση αλλά αυτή πρέπει να έχει το σωστό περιεχόμενο»... Λένε με ειλικρίνεια και αυθορμητισμό εκείνο που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τούς επέβαλε. «Ποιος από ‘σας έχει γνωρίσει Τουρκοκύπριους;». Κανείς. Κοιτιούνται απορημένα λες και αυτό αποτελεί μιαν αμαρτία που, ευτυχώς, απέφυγαν. Εξαίρεση ένα κορίτσι που περιγράφει χαριτωμένα την εμπειρία της. «Όταν πήγα να δώσω εξετάσεις, είχε μια κοπέλα δίπλα μου. Μιλήσαμε λίγο. Ήταν έτσι όπως εμάς. Έμοιαζε Κυπραία... Όταν βγάλαμε τις ταυτότητες κατάλαβα ότι ήταν Τουρκοκύπρια!».
Η κουβέντα με τα παιδιά είναι διδακτική. Για μας περισσότερο. Που θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε και να γράφουμε για τις τάδε διατυπώσεις που βρέθηκαν στο τραπέζι των συνομιλιών, για τις θέσεις των δύο ηγετών, για τις δηλώσεις των πολιτικών. Κάνοντας αναλύσεις σε ένα εγχείρημα που μοιάζει τόσο ξένο με αυτό που αισθάνεται ο κόσμος. Και, όχι, το ζητούμενο πια δεν είναι η καλή ή κακή λύση. Δυστυχώς είναι η λύση ή η μη λύση. Πώς το είπε ο αθυρόστομος Αρχιεπίσκοπος; «Να αρχίσουμε να σκεπτόμεθα πως η μη λύση δεν είναι κακό».

Τα παιδιά πήγαν μετά μια βόλτα εκτός κτηρίου. Συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως η θέα δεν είναι η θάλασσα που συνήθισαν στη Λεμεσό απ’ όπου ήρθαν. Είδαν τη γραμμή αντιπαράταξης, τα εγκαταλελειμμένα κτήρια, τις τρύπες στους τοίχους. Μπορεί να προβληματίστηκαν, μπορεί και όχι. Αν είναι όμως κάποιοι που πρέπει να προβληματιστούν, είμαστε όλοι εμείς οι μεγάλοι. Από τα δώματα της εξουσίας μέχρι τα δημοσιογραφικά γραφεία, μέχρι -κυρίως- τις αίθουσες των καθηγητών. Τι πατρίδα θέλουμε να κληροδοτήσουμε σε αυτά τα παιδιά; Τι μέλλον τους επιφυλάσσουμε με τις δικές μας επιλογές; Γιατί τους σφραγίσαμε τόσο πολύ τους ορίζοντες ώστε να πιστεύουν πως η χώρα τους σταματά σε κάποια οδοφράγματα;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 18.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή