Πού πατάει η χρυσαυγίτικη ιδεολογία;

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Κάθε λογικός άνθρωπος εύχεται να τους δέσουν με στοιχεία και να τους συντρίψουν. Αλλά σήμερα θέλω να μιλήσω για την αναμέτρηση με τη χρυσαυγίτικη ιδεολογία: την ιδεολογία που εντάσσεται στην παράδοση του ναζισμού, των ηττημένων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Κάθε λογικός άνθρωπος εύχεται να τους δέσουν με στοιχεία και να τους συντρίψουν.
Αλλά σήμερα θέλω να μιλήσω για την αναμέτρηση με τη χρυσαυγίτικη ιδεολογία: την ιδεολογία που εντάσσεται στην παράδοση του ναζισμού, των ηττημένων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η αναμέτρηση με τη ΧΑ έφερε στο προσκήνιο μερικά θεμελιακά ερωτήματα για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Αυτό που ήρθε δυναμικά στην επιφάνεια είναι η ουσία του πολιτικού πολιτισμού της χώρας, οι αξίες που κυριαρχούν και μια σειρά από βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις για ηθικές αρχές και πνευματικούς, εθνικούς προσανατολισμούς.

Πριν λίγα χρόνια είχα βρεθεί σε μία ραδιοφωνική κουβέντα κι ένας συνομιλητής μου με είχε επιτιμήσει για τις θέσεις μου σχετικά με τους μετανάστες. Παράθεσε μάλιστα, ανενόχλητος από τη δημοσιογράφο που συντόνιζε, όλη τη ρατσιστική «επιχειρηματολογία» για «κατώτερα όντα που γεννούν δέκα και δεκαπέντε κοπελλούθκια». Θυμάμαι πως στην απάντησή μου πως το μεταναστευτικό δεν λύνεται με ρατσιστικά σχόλια και φανατισμό, μου είχε απαντήσει πως με τις απόψεις του συμφωνούσε η συντριπτική πλειοψηφία «των Κυπραίων». Αυτό ήταν φανερό πως του αρκούσε. Η κυριαρχία, δηλαδή, στον στενό μας μικρόκοσμο και σε μια πραγματικότητα τεχνική, κατασκευασμένη μέσα στη σιγουριά των τεσσάρων τοίχων της μικρής μας κοινωνίας.

Ώς τώρα φαίνεται πως η κυρίαρχη κουλτούρα είναι αυτή που με φωνές, και καμιά φορά ύβρεις, (αυτό)προκαλεί συναισθήματα μοναδικότητας, ανωτερότητας, επιδεικνύοντας έναν ιδιαίτερο εθνικό τσαμπουκά. Τα «Όχι» μας, είτε στο Ανάν είτε στο Eurogroup, ήταν απόδειξη πως δεν σκύβουμε το κεφάλι στους «ισχυρούς», ανατρέπουμε σχέδια που εξυφαίνονται για την υποταγή μέσω Ελληνοκυπρίων των περισσότερων λαών της γης και αποδεικνύουμε πως με τα δικά μας χέρια κι τις ικανότητες θα επιβάλουμε καλύτερες λύσεις στο μέλλον πάνω και πέρα από τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων!

 

Ο «μοναδικός», με άλλα λόγια, ελληνικός λαός της Κύπρου ξαναβρίσκει τα κλέη των αρχαίων προγόνων και δίνει ένα δυνατό χαστούκι στους «βάρβαρους» υπονομευτές της ανωτερότητάς του, δείχνοντας συνάμα και τον δρόμο στους αδύνατους λαούς της γης. Όπως είμαστε σίγουροι πως «όλη η Ευρώπη θαύμασε» το τέρμα που πέτυχε ένα παλικαράκι μας σε κάποιον διεθνή ποδοσφαιρικό αγώνα, έτσι και είμαστε σίγουροι, όχι όλοι βέβαια, πως η διεθνής πολιτική σκηνή ξαφνικά συνειδητοποίησε πως ένας καινούργιος «μεγάλος παίκτης» ξεχύθηκε στο προσκήνιο. Σαν ο Μεγαλέξανδρος ξεπήδησε από τις κάλπες της μεγαλονήσου και με σημαία την ρομφαία της ελληνορθόδοξης παράδοσης (λιγάκι αντιφατικό αυτό, αλλά μέσα στον γενικό ενθουσιασμό δείχνει να ξεπερνιέται) όρθωσε το ανάστημα ενός ελληνισμού έτοιμου για μεγάλες πράξεις κι ανδραγαθήματα.

Με τέτοιες προσλαμβάνουσες παραστάσεις και με παρόμοια άμεσα η έμμεσα κηρύγματα είναι εξ αντικειμένου αδύνατον να μπολιάσουν το πολιτικό μας σκηνικό οι απόψεις της λογικής, της αυτοσυγκράτησης και της σύνεσης. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, είναι δύσκολο να επηρεάσουν την κοινή γνώμη αντιλήψεις που υποστηρίζουν τον σεβασμό του άλλου, τη συμβίωση με τον ξένο και τον «διαφορετικό», την αποδοχή της ελευθερίας ως αξίας όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για όλους τους άλλους. Η θεώρηση των πραγμάτων απ' έξω κι όχι μόνο από μέσα, η εμπέδωση της πίστης πως δεν υπάρχει μοναχά μία αλήθεια αλλά πως τα περισσότερα πράγματα είναι σχετικά και πως ο φανατισμός οδηγεί συνήθως σε αδιέξοδα και τραγωδίες δεν έχουν πολλές ελπίδες καταξίωσης κι αποδοχής, όταν το κλίμα που καλλιεργείται κι αναπαράγεται οδηγεί τον κόσμο σε εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις.

 

Οι δημοκρατίες μας, κι εδώ όπως και στην Ελλάδα, ξεκίνησαν μαζί τον νέο κύκλο ζωής τους. Το σακάτεμα της Κύπρου έριξε τη χούντα το 1974. Οι δημοκρατίες μας, επίσης, ουδέποτε έκοψαν τους δεσμούς τους, αισθητικούς, πολιτισμικούς, ιδεολογικούς με τη βαθιά αντιδραστική Δεξιά, με το χουντικό δόγμα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», με τις απεχθείς αξίες της «εθνικής καθαρότητας».
Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου στα σχολεία μας. Ας μην μείνουν οι εκπαιδευτικοί για άλλη μια φορά αποκλεισμένοι στην υπέροχη αντίσταση των Ελλήνων στα αλβανικά σύνορα ή στις γυναίκες που έπλεκαν κάλτσες. Ας ξεκινήσουμε να διδάσκουμε τον Β? Παγκόσμιο Πόλεμο στα παιδιά μας και έννοιες όπως η ναζιστική ιδεολογία και το Ολοκαύτωμα και τις αξίες που πρεσβεύει η κοινοβουλευτική δημοκρατία.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τράπουλα δεν βλέπει, αλλά την ανακατεύει κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

ΑΠΟΨΗ

Συνταγή σταδιακής διχοτόμησης…

Πολίτης News, 10:14 (τελευταία ενημέρωση 10:14)

ΑΠΟΨΗ

Για την πρόταση Πολυβίου: Μια πολιτική προσέγγιση

Πολίτης News, 09:51 (τελευταία ενημέρωση 09:51)

Επιστροφή
στην αρχή