Πότε θα γίνει ηγέτης ο Νίκος Αναστασιάδης;

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Θα συνεχίσει να είναι ουραγός της κοινής γνώμης που δημιούργησε ή ως ηγέτης θα ηγηθεί και θα πάρει τις όποιες δύσκολες αποφάσεις απαιτούνται;

Αν η απλοϊκή σκέψη του μέσου Κύπριου πολίτη σε ό,τι αφορά την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα στο Κυπριακό απηχούσε την κυρίαρχη άποψη διεθνώς, ο Νίκος Αναστασιάδης θα ήταν ένας πραγματικά ευτυχισμένος Πρόεδρος.

Υπό τη συνθήκη αυτή, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν θα είχε να αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα ή δίλημμα κατά την αυριανή συνάντησή του με τον Τ/Κ ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. Δυστυχώς τα πράγματα γι' αυτόν δεν είναι ακριβώς έτσι.

 Ο μέσος Κύπριος

Είναι αλήθεια ότι ο κ. Αναστασιάδης δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τον μέσο Κύπριο. Με τη γνωστή του μαεστρία να καθοδηγεί την κοινή γνώμη (είναι εξάλλου ο Πρόεδρος που, μετά τον Μακάριο και τον Κληρίδη, εξελέγη για δεύτερη θητεία) έπεισε τους πάντες, με εξαίρεση ίσως την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ότι χειρίστηκε άψογα τα τελευταία χρόνια το Κυπριακό, σε σημείο που αντιμετωπίζεται με απόλυτη κατανόηση από τον Αρχιεπίσκοπο, το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ ακόμα και από το ΕΛΑΜ. Η εντύπωση που υπάρχει μετά το Κραν Μοντανά είναι ότι ο Πρόεδρος έδωσε τη μάχη, ήθελε λύση, αλλά η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι τα ήθελαν όλα. Και εγγυήσεις και παραμονή στρατευμάτων και να έχουν και κύριο λόγο στη διακυβέρνηση. Προέκυψε στη συνέχεια η κρίση στην ΑΟΖ, οπότε η «Τουρκία πάει να μας κλέψει και το φυσικό αέριο». Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ερντογάν είναι ανεξέλεγκτος στο εσωτερικό, εισέβαλε στο Αφρίν της Συρίας, απειλεί καθημερινά την Ελλάδα, συμπερασματικά, η λύση δεν είναι εφικτή. Κι αν υπάρξει λύση, απλώς θα γίνουμε προτεκτοράτο αφού η Τουρκία, μέσω των Τουρκοκυπρίων που λειτουργούν ως πράκτορές της, θα μας κυβερνά. Την ίδια στιγμή, οικονομικά πάμε καλύτερα ως Ε/Κ. Πωλούμε διαβατήρια, χτίζουμε πύργους, ο τουρισμός αναβαθμίζεται, οι δημόσιοι υπάλληλοι ανακτούν τους μισθούς τους, οπότε πού πάμε να μπλέξουμε; Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει εμπεδώσει σε τέτοιο σημείο αυτό το απλοϊκό αφήγημα στην προσπάθειά του να επανεκλεγεί, που ακόμα και αν επιχειρήσει να το αποδομήσει μπορεί να κινδυνεύσει να αποδομηθεί ο ίδιος.

Ο διεθνής παράγοντας

Δυστυχώς για μας, με εξαίρεση ίσως την Αίγυπτο και το Ισραήλ που είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν από τον νέο μας ΥΠΕΞ Νίκο Χριστοδουλίδη και να πειστούν για τα δίκαιά μας, ο διεθνής παράγοντας έχει κάπως διαφορετική άποψη.

Θεωρούν ότι ο Κύπριος Πρόεδρος συμπεριφέρθηκε περίπου όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο μακαριστός Τάσσος αποδέχθηκε το δίπτυχο λύση - ένταξη στην ΕΕ, αλλά τελικά επέλεξε μόνο ένταξη, φορτώνοντας στην ΕΕ το Κυπριακό άλυτο. Σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης ενώ είχε αποδεχθεί τη συμμετοχή της Κύπρου σε έναν ενεργειακό σχεδιασμό στην Ανατολική Μεσόγειο διά της καθόδου των κολοσσών, αλλά υπό τον όρο ότι οι εταιρείες-κολοσσοί θα έπαιρναν τις αποφάσεις τους με βάση εμπορικά κριτήρια (που δεν σήμαινε τίποτε άλλο παρά όδευση των αγωγών στην Τουρκία για να απεξαρτηθεί από τη Ρωσία), τελικά επιχείρησε να πάρει το αέριο χωρίς λύση. Ο σχεδιασμός αυτός είχε πολλαπλές γεωπολιτικές παραμέτρους, γι' αυτό και οι τρεις εταιρείες γεωτρήσεων που επιχειρούν σήμερα στην κυπριακή ΑΟΖ είχαν διαβουλεύσεις και προσυνεννοήσεις με την Τουρκία, υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αυτό κάνουμε πως δεν το ξέρουμε, παραγνωρίζοντας έναν δομικό σχεδιασμό ο οποίος, πέρα από τη λύση του Κυπριακού, θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν ενεργειακό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο, φέρνοντας κοντά την Τουρκία, την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Την ίδια στιγμή, θα συνέβαλε στην εμπέδωση ενός συστήματος ασφαλείας στις παρυφές της ταραγμένης και ρευστής Μέσης Ανατολής προς όφελος εκατομμυρίων πολιτών. Στην Κύπρο βέβαια, πέρα από λόγια, ουδέποτε μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα. Αν είχαμε μια δικαιολογία και έναν λελογισμένο φόβο πριν το 2004, σίγουρα αυτός θα έπρεπε να μετριαστεί σημαντικά μετά την ένταξή μας στην ΕΕ. Αντιθέτως, για να δικαιολογήσουμε τις οικονομικές μας αστοχίες και κυρίως για στηρίξουμε την έλλειψη πολιτικού οράματος για το Κυπριακό και την ευρύτερη συνεργασία στην περιοχή, τα τελευταία χρόνια υπονομεύουμε και την ίδια την ΕΕ.

Τα διλήμματα

Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είναι υποχρεωμένος να ζυγίσει πολύ προσεκτικά τα πράγματα και αύριο στο δείπνο, αλλά και τις επόμενες βδομάδες και τους επόμενους μήνες. Θα συνεχίσει να είναι ουραγός της κοινής γνώμης που δημιούργησε ή ως ηγέτης θα ηγηθεί και θα πάρει τις όποιες δύσκολες αποφάσεις απαιτούνται;

 

  • Είναι διατεθειμένος να εμπλακεί σε έναν διάλογο από εκεί που έμειναν τα πράγματα στο Κραν Μοντανά; Αν ναι, είναι υποχρεωμένος να δεχτεί έστω και χαλαρό, ένα χρονικό πλαίσιο στο οποίο πρέπει να εκταθούν και να ολοκληρωθούν αυτές οι διαπραγματεύσεις. Μετά από 44 χρόνια συνομιλιών, είναι δύσκολο πλέον να ζητάς και να είσαι πειστικός συνομιλίες ανοικτού τέλους. Με βάση εξάλλου την έκθεση του γ.γ. του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες έχει διανυθεί πολύ μεγάλη απόσταση και τα θέματα που εκκρεμούν, παρότι σοβαρά, μετριούνται στα δάκτυλα των δύο χεριών. Αν ο Μουσταφά Ακιντζί στο αυριανό δείπνο δεν εμφανιστεί επιθετικός, θέτοντας υπερβολικές αξιώσεις (π.χ. εκβιάζοντας τον Πρόεδρο για άμεση συνδιαχείριση του φυσικού αερίου), αλλά στοχεύσει σε μια ουσιαστική και χρονικά μετρήσιμη επανέναρξη των συνομιλιών, τότε ο βαθμός δυσκολίας για τον Νίκο Αναστασιάδη θα ανεβεί κατακόρυφα. Αν βεβαίως ο κ. Ακιντζί σκοπεύει να μετατρέψει τη συνάντηση σε μια πικρόχολη ανταλλαγή απόψεων, εμπειριών και παραπόνων μετατρέποντας το δείπνο σε πεδίο πολιτικής ψυχανάλυσης, τότε μάλλον θα εντείνει και θα εμπεδώσει την άποψη και των Ηνωμένων Εθνών ότι δεν έχει το OK της Άγκυρας να προχωρήσει. Ή στην καλύτερη περίπτωση για τον ίδιο θα στείλει το μήνυμα των πρόωρων εκλογών στην Τουρκία, οπότε ξεχάστε το Κυπριακό πριν το 2019.
  • Είναι διατεθειμένος ο Νίκος Αναστασιάδης μέχρι το τέλος του χρόνου, αν σε αυτό συμφωνούν και τα Ηνωμένα Έθνη και αν συντρέξουν όλοι οι θετικοί λόγοι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, να προχωρήσει στη διενέργεια δημοψηφισμάτων; Εδώ ο Πρόεδρος θα πρέπει να σπάσει αβγά για να κάνει ομελέτα. Το καλύτερο σενάριο για μια ε/κ πολιτική και επιχειρηματική κάστα, που αντιμετωπίζει τη χώρα μας ως φέουδο (μέρος της οποίας δυστυχώς είναι και ο ίδιος), είναι να συζητάμε χαλαρά έως πολύ χαλαρά μέχρι το τέλος του 2019 ή αρχές του 2020. Έως τότε θα βελτιώσουμε τους οικονομικούς μας δείκτες, θα διακριβώσουμε τι ποσότητες φυσικού αερίου έχουμε στην ΑΟΖ μας, θα ξεκαθαρίσουν οι εκλογές στην Τουρκία και κυρίως θα έχουμε ένα σαφές γεωπολιτικό πεδίο στη Μέση Ανατολή και δη στη Συρία, αφού θα ξέρουμε πλέον πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας, καθώς και το νέο status χωρών όπως η Τουρκία, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και το Ιράν. Σε σημείο που να διερωτάται κανείς: Μήπως θέλουμε λύση στο Κυπριακό πακέτο με το Αφρίν και τη Μανμπίτζ; Μήπως όμως και αυτήν την ανάλυση την έχουν προλάβει οι Τούρκοι διά των νέων τετελεσμένων στην ΑΟΖ μας; Μήπως η πολιτική της συντήρησης του status quo μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο έχει λήξει ανεπιστρεπτί, όταν τα τουρκικά αντιτορπιλικά στο οικόπεδο 3 στην ουσία τερμάτισαν τη γεώτρηση της ΕΝΙ;
  • Οπότε, αν δεν ξεκινήσουν αμέσως συνομιλίες στο Κυπριακό, αν δηλαδή δεν περιοριστεί η ένταση, πώς θα αντιδράσει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αν κάποιο τουρκικό γεωτρύπανο ξεκινήσει να τρυπά στην κυπριακή ΑΟΖ; Πώς θα αντιδράσει αν η τουρκική εταιρεία TPAO βρει κάποια κοιτάσματα και αρχίσει την κατασκευή αγωγού για τη μεταφορά τους στην κατεχόμενη Αμμόχωστο; Τι θα απογίνουν τα συμβόλαια που έχουμε με την ιταλική ΕΝΙ, η οποία έχει αναλάβει γεωτρήσεις στα κυπριακά θαλάσσια τεμάχια; Τι θα γίνει αν ζητήσει τεράστιες αποζημιώσεις και τα έξοδά της μέχρι στιγμής από τις έρευνες και τις γεωτρήσεις που έχει κάνει; Εν ολίγοις, τι κράτος θα φαντάζει η Κυπριακή Δημοκρατία με το 36% της γης της κατεχόμενο και τις θάλασσές της έρμαιο στα χέρια της Τουρκίας; Αντιλαμβάνομαι ότι θα προσφύγουμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας και μάλλον θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι θα πάρουμε ένα ισχυρό καταδικαστικό ψήφισμα. Τι αντίκρισμα όμως θα έχει;

 Τι πρέπει να κάνουμε;

Βεβαίως, όπως πάντα, υπάρχει και ο αντίλογος. Αν η Τουρκία τα θέλει όλα στο Κυπριακό και αν δεν τα πάρει δείχνει έτοιμη να περάσει σε plan B που οδηγεί την Κύπρο σε διχοτόμηση, τι μπορούμε να κάνουμε; Να υποχωρούμε μέχρι να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις του ισχυρού; Να παραδώσουμε και την υπόλοιπη Κύπρο στην Τουρκία; Τα επιχειρήματα αυτά προβάλλονται συνεχώς, στην πραγματικότητα ωστόσο η εγκυρότητά τους είναι χαμηλή.

 

  • Αν η Τουρκία ήθελε να καταλάβει όλη την Κύπρο, είχε την ευκαιρία να το πράξει το 1963, πολύ δε περισσότερο το 1974. Γιατί δεν το έκανε;
  • Αν η Τουρκία θέλει σήμερα να καταλάβει την Κύπρο, αυτή ελέγχει το status quo, αυτή έχει την υπεροπλία. Μπορεί να σκηνοθετήσει ένα επεισόδιο στην πράσινη γραμμή και να προελάσει στις ελεύθερες περιοχές; Ποιος θα την εμποδίσει; Ποιος την εμπόδισε να μπει στο Αφρίν και να καταλάβει εδάφη της Συρίας;
  • Αν οι Τουρκοκύπριοι είναι πράκτορες της Τουρκίας, γιατί θέλουν συνέχιση των διαπραγματεύσεων και ένταξή τους στην ΕΕ; Θα μπορούσαν να ζητήσουν Ένωση με την Τουρκία, όπως ζητούσαμε εμείς από το 1960 με την Ελλάδα ή να γίνουν ανεξάρτητο κράτος. Κι ας μην μας πει κάποιος ότι δεν θα τους αναγνωρίσει κανείς. Τα ίδια έλεγαν κάποιοι για τα Σκόπια και τα αναγνώρισαν 170 κράτη. Τα ίδια έλεγαν και για το Κόσοβο όταν το 2008 ανακήρυξε κράτος. Το κράτος αυτό αναγνωρίσθηκε αμέσως από κάποιες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑκαι των τεσσάρων μεγάλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Γερμανία).
  • Αν ο Ερντογάν δεν είναι αξιόπιστος, αλλά ένας δικτάτορας, τότε ο Ετζεβίτ, ο στρατηγός Εβρέν και διάφοροι άλλοι κεμαλιστές τι ήταν; Θα πρέπει να περιμένουμε τον Κιλιντζάρογλου να εκλεγεί στην Τουρκία, ο οποίος διεκδικεί επιπλέον 23 ελληνικά νησιά; Η Τουρκία σαφέστατα είναι μια πολύ δύσκολη χώρα να συνεννοηθεί κανείς, ωστόσο ο Ερντογάν, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, ήταν αυτός που εν μία νυκτί το 2004 εκπαραθύρωσε τον Ραούφ Ντενκτάς από την ηγεσία των Τ/Κ, όταν ζητούσε δύο κράτη και έδωσε την ευχέρεια στον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να διαπραγματευθεί για πρώτη φορά λύση ομοσπονδίας εντός της ΕΕ. Αυτήν την υποχώρηση δεν την έκανε η Τουρκία γιατί το ήθελε, αλλά διότι για πρώτη φορά Ελλάδα και Κύπρος αξιοποίησαν ουσιαστικά τα εμπλεκόμενα συμφέροντα διασυνδέοντας τη λύση του Κυπριακού με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και ταυτόχρονα την έναρξη διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.

 Πού μπορούμε να ρισκάρουμε;

 

Εν ολίγοις, τη λύση στην Κύπρο τη χρειάζονται περισσότερο από όλους οι Ελληνοκύπριοι. Ναι, χρειάζεται να ρισκάρουμε σε κάποια πράγματα (π.χ. σε μια πιθανή δυσλειτουργία της ομοσπονδιακής κρατικής μηχανής) για να πετύχουμε τον στρατηγικό στόχο της επανένωσης. Επανένωση σημαίνει στην πράξη την ένταξη των Τουρκοκύπριων και λειτουργικά ολόκληρης της επικράτειας της Κύπρου στην Ευρώπη. Αν εντός της ΕΕ οι Τουρκοκύπριοι δεν συμπεριφερθούν σωστά, αν η Τουρκία επιχειρήσει να κηδεμονεύσει μέσω αυτών ολόκληρη την Κύπρο, τότε το Κυπριακό θα αναχθεί σε ένα πραγματικά ευρωπαϊκό πρόβλημα με 600 εκατ. Ευρωπαίους απέναντι στα 80 εκατ. των Τούρκων. Η λύση του Κυπριακού, εν κατακλείδι, θα άρει έναν κολοσσιαίο παραλογισμό, στον οποίο λιμνάζει εδώ και δεκαετίες ολόκληρη η κυπριακή κοινωνία, και αυτή η άρση βαραίνει τους ώμους του Προέδρου Αναστασιάδη. Δεν είναι τίποτε άλλο από παραλογισμός όταν ο μέσος Κύπριος αισθάνεται πιο ασφαλής στη ρευστή παρουσία της πράσινης γραμμής, 40.000 Τούρκων στρατιωτών, στη συνεχή ροή εποίκων στον βορρά και με την Τουρκία να αλωνίζει στην ΑΟΖ μας, ενώ την ίδια στιγμή αισθάνεται ανασφάλεια όταν αντιπροτείνει κάποιος λύση και ειρηνική συμβίωση με τους Τ/Κ εντός της ευρωπαϊκής επικράτειας. Η συμπόρευσή μας με τους Τ/Κ σε ό,τι αφορά τη λύση εντός ΕΕ μάς επιτρέπει ακόμα να επιλέξουμε και να δώσουμε τη μάχη σε ευρωπαϊκό γήπεδο. Όταν τους χάσουμε και αυτούς, τότε τη μάχη θα τη δώσουμε και θα τη χάσουμε σε ανατολίτικα πεδία των μαχών, χωρίς διαιτητή, χωρίς αρχές και κανόνες.

 

Σημ:

  • Βεβαίως μπορούμε να προσθέσουμε ακόμα κάτι, αν απαιτείται να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς… Κατά κάποιο μαζοχιστικό τρόπο μάλλον επιλέγουμε τη ρευστότητα. Λόγω πολιτικής ανωριμότητας, η ρευστότητα είναι πιο κοντά στην κουλτούρα μας. Την αντιμετωπίζουμε κυρίως με τακτικισμούς και με πολιτικούς και πολιτικές άρπα-κόλλα. Νομίζουμε ότι δεν απαιτεί στρατηγική συνέπεια και κυρίως επιτρέπει την πρόταξη κάθε είδους δικαιολογίας στις ανακόλουθες πράξεις μας. Αυτήν την πολιτική ακολουθούν οι σημερινοί ηγέτες μας και οι ορδές των αφελών που τους χειροκροτούν. Πόσες φορές όμως πρέπει να πληρώσουμε το κόστος χωρίς να μάθουμε;

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Έχει κίνηση στους δρόμους; Πάρτε τον Δήμαρχο με τα γιαούρτια

Πολίτης News, 14:58 (τελευταία ενημέρωση 14:58)

ΑΠΟΨΗ

Ξανά Ερντογάν. Μια πρώτη ανάγνωση

ΣΩΤΟΣ ΚΤΩΡΗΣ, 08:26 (τελευταία ενημέρωση 08:26)

ΑΠΟΨΗ

Γιατί ο προπονητής της Αργεντινής είναι άσχετος;

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 24.06.2018

Επιστροφή
στην αρχή