Πόσους ξέρετε που δεν έφαγαν μέχρι σήμερα στα δώματα του κράτους;

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Να γκρεμιστούν όλα από τη ρίζα. Με ρωτά: «τι θα κτίσουμε στη θέση τους;» Εμείς ας τα γκρεμίσουμε και αυτό ας το σκεφτούν εκείνοι που θα έρθουν μετά..

Όλοι συζητούν τα πάντα, αλλά όχι την ουσία. Σερνόμαστε πίσω από τα καθημερινά γεγονότα. Ένας εργάτης πέφτει από τις σκαλωσιές και καρφώνεται στο έδαφος. Ένας πολίτης πεθαίνει στο νοσοκομείο λόγω λανθασμένης διάγνωσης. Και ξαφνικά ένας βιασμός. Ένα μαχαίρωμα. Μια ληστεία. Νερά των υπονόμων που τρέχουν μέσα στη θάλασσα. Μια παράνομη οικοδομή. Μια προσφορά με μέσον. Κάποια πρόσληψη σε εργασία χωρίς την προκήρυξη κενής θέσης. Μια ατασθαλία εκατομμυρίων. Και τα ναρκωτικά που δεν έχουν τέλος. Ξαφνικά θυμόμαστε τα βουνά. Τα δάκτυλα του Πενταδακτύλου που λίγο έμεινε να κοπούν. Ξαφνικά θυμόμαστε ύστερα τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό που δεν έχει φίλτρο. Τα μεταλλικά απόβλητα που σκορπούν θάνατο στη Λεύκα. Και όπα, νά που ξαφνικά έρχεται η σειρά για τις υπηκοότητες. Και ρωτάμε ξανά: Πόσος είναι ο πληθυσμός μας; Μετά έρχονται εκλογές και άλλα παρόμοια. Μια δημοσκόπηση, ένας υπολογισμός. Και ξαφνικά η τροχαία. Θανατηφόρο δυστύχημα. Μια νεοφιλελεύθερη συζήτηση. Τι νεοφιλελεύθερη; Αν θες αποκάλεσέ την «η τάξη πραγμάτων του μέσου»! Μήπως χρειάζεται να στολιστεί έτσι επιστημονικά μια τέτοια τάξη πραγμάτων της λεηλασίας, του πλιάτσικου, της κατοχής και του μέσου;


Μάταια προσπαθούμε με όλα αυτά και μπουχτίσαμε. Ας έρθουμε στην ουσία. Πρέπει να γκρεμιστεί. Να γκρεμιστούν όλα από τη ρίζα. Με ρωτά: «τι θα κτίσουμε στη θέση τους;» Εμείς ας τα γκρεμίσουμε και αυτό ας το σκεφτούν εκείνοι που θα έρθουν μετά από εμάς. Εμείς να βάλουμε το γκρέμισμα και εκείνοι το κτίσιμο. Και να ξέρεις, κύριέ μου, ότι το γκρέμισμα είναι πιο δύσκολο από το κτίσιμο. Πρώτα να ξηράνουμε το τέλμα. Να σπάσουμε όλα όσα έχουν ατσαλωθεί. Κοίτα, εμείς εκδίδουμε εφημερίδα εδώ και είκοσι χρόνια. Γράφουμε συνεχώς, και τι μπορέσαμε να γκρεμίσουμε, τι μπορέσαμε να σπάσουμε μέχρι σήμερα; Άσε εμάς, κοίτα τον Σωκράτη. Πήγαινε προ Χριστού. Ο μεγάλος σοφός που καταδικάστηκε σε θάνατο έβαλε τέρμα στη ζωή του πίνοντας κώνειο. Αλλά είμαι βέβαιος ότι αν ερχόταν τώρα, αν αγνάντευε τον κόσμο, αν έπαιρνε το αεροπλάνο, το τρένο, ένα αυτοκίνητο και καθόταν μπροστά σε έναν υπολογιστή, σίγουρα θα έγραφε το εξής στο twitter: «Ο κόσμος άλλαξε, αλλά δεν άλλαξε η ανθρωπότητα. Ακόμα δεν γκρεμίσατε όλα όσα έπρεπε να γκρεμιστούν!»


Είπα το εξής στον Ελτσίλ κατά τη διάρκεια της ζωντανής ραδιοφωνικής μας εκπομπής: «Είσαι γενικός γραμματέας μιας συντεχνίας. Της Συντεχνίας των Δασκάλων. Αλλά, κατά την άποψή μου, πνίγεστε και εσείς μέσα σε ένα σωρό προβλήματα. Αφήστε τα αυτά. Ελάτε στην ουσία. Λέτε ότι υπάρχει έλλειψη δασκάλων στο τάδε σχολείο, δεν έχουν επιδιορθωθεί τα τάδε σχολεία, έχουν στριμωχθεί 40-50 παιδιά στις τάξεις. Αυτά δεν έχουν τέλος. Κοίτα, τόσα χρόνια μήπως ρώτησε κανείς αν υπάρχει πρόβλημα δασκάλων στα σχολεία στη Συρία; Μήπως ρώτησε κανείς αν έγινε επιδιόρθωση στο τάδε σχολείο; Υπόθεσε ότι βρισκόμαστε και εμείς σε έναν σοβαρό πόλεμο. Και ο μόνος μας στόχος είναι να κερδίσουμε αυτό τον πόλεμο. Μήπως ακόμα δεν ήρθε η ώρα να δείξουμε τη δύναμή μας σε εκείνους που μας επιβάλλουν τους δικούς τους όρους και μας αναγκάζουν να δεχτούμε ένα ανύπαρκτο κράτος; Καταρρέουν τα σχολεία και ρωτάμε ανοήτως: Πού είναι το κράτος; Τα θρησκευτικά σχολεία προχωρούν. Ρωτούμε: Πού είναι το κράτος; Αν δεν είναι ανοησία αυτό, τότε τι είναι; Ποιο κράτος; Μήπως υπάρχει κράτος εδώ;
Υπέβαλα άλλη μια ερώτηση σε εκείνη τη ζωντανή εκπομπή. «Πέρασαν από την ηγεσία μας πάρα πολλοί πολιτικοί μετά την ανακήρυξη αυτού του κρατιδίου το 1983. Γέμισε και άδειασε (πολλές φορές) η βουλή των πενήντα ατόμων. Πόσους πολιτικούς μπορείτε να μου δείξετε που δεν έφαγαν μέχρι σήμερα;» Ένας φίλος απάντησε: «δύο». Ο δε Σενέρ Ελτσίλ είπε «ο Ντενκτάς». Ο Ραούφ Ντενκτάς, λέει, ήταν μέσα στα χρέη μέχρι τα τελευταία του. «Έστω και αν δεν έφαγε, τάισε», του είπα εγώ. Κάποιοι είναι έτσι. Δεν τρώνε, αλλά ταΐζουν. Όσον αφορά τον Ραούφ Ντενκτάς, ας αποφασίσουν οι ιστορικοί αν έφαγε ή όχι. Είχε παχύνει πολύ. Μια μέρα κατά τη δεκαετία του 1980 με είχε πειράξει λέγοντάς μου ότι πάχυνα και πρόσθεσε: «Ο άνθρωπος παχαίνει και από το άγχος, όχι μόνο από το φαγητό»!


Πρέπει να απαλλαχτούμε μιαν ώρα αρχύτερα από αυτό τον φαύλο κύκλο στον οποίο παιδευόμαστε. Ασκώ τη δημοσιογραφία εδώ και σαράντα χρόνια και μόνο μια απογοήτευση υπάρχει μέσα μου. Νομίζω ότι πάντα γράφουμε τις ίδιες ειδήσεις, τα ίδια άρθρα. Όλα μοιάζουν μεταξύ τους. Οι ευρισκόμενοι ως επικεφαλής μας είναι πολύ ικανοποιημένοι με αυτή την κατάσταση που μας εμποδίζει να δούμε την ουσία. Επιπλέον, σκέφτονται ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε όλα τα φυσιολογικά κράτη και ικανοποιούνται. Θεωρούν ότι έχουν επιβάλει το κράτος τους. Πόσο ακόμα θα γινόμαστε όργανα σε αυτό;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επιφυλακή έληξε νωρίς... Του Γιώργου Κασκάνη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΚΑΝΗΣ, 18.11.2017

ΑΠΟΨΗ

«Γιατί, πολιτική δεν είναι οι λοβιτούρες»

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 18.11.2017

ΑΠΟΨΗ

Ακούτε τον θόρυβο των τζετ και δεν ακούτε τα ουρλιαχτά των λύκων;

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 17.11.2017

Επιστροφή
στην αρχή