Πόσο εφικτή είναι η λύση του Κυπριακού;

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η αισιοδοξία αυτή, έστω κι αν δικαιολογείται από τις εξελίξεις, δεν δικαιολογείται από τα δεδομένα

Όπου βρεθώ το τελευταίο διάστημα όλοι με ρωτάνε αν θα λυθεί το Κυπριακό. Λίγο οι δηλώσεις και το γενικότερο κλίμα που καλλιεργούν ΗΕ και Άιντε, λίγο η θετική στάση των δύο ηγετών, κυρίως όμως οι ίδιες οι εξελίξεις, έχουν δημιουργήσει εντός ενός κομματιού της κοινωνίας την αίσθηση ότι τα πράγματα έχουν λίγο-πολύ πάρει τον δρόμο τους, αφού υπάρχει και η πεποίθηση ότι παρά την ακραία μισαλλοδοξία που συνεχίζει να εκπέμπεται στον δημόσιο διάλογο -εφόσον καταλήξουν οι δύο ηγέτες- τα δεδομένα θα είναι εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι το 2004. 

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η αισιοδοξία αυτή, έστω κι αν δικαιολογείται από τις εξελίξεις, δεν δικαιολογείται από τα δεδομένα. Διότι η λύση του Κυπριακού προϋποθέτει, πέραν θετικών «εξωτερικών» συγκυριών, ένα κλίμα στο εσωτερικό που όχι μόνο θα ευνοεί την ουσιαστική αποδοχή μιας συμφωνίας  που να είναι εφικτή υπό τις σημερινές δημογραφικές και γεωστρατηγικές πραγματικότητες. Mια πολιτική ηγεσία με σταθερή (διαχρονικά) ρητορική, που χωρίς ακροβασίες θα σπρώξει τον λαό προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση, πείθοντας για τα οφέλη μιας τέτοιας επιλογής. Και μια κοινωνία που, μακριά από συνθήματα, θα μπορέσει να μετρήσει σωστά τα δεδομένα και να κάνει την υπέρβαση. Επειδή πάντοτε είναι υπέρβαση η επιλογή για τερματισμό του status quo που ο πολίτης ήδη γνωρίζει, εκτός κι αν δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στην καθημερινότητά του. Εμείς, τη δεδομένη στιγμή, δεν διαθέτουμε κανένα από τα δύο.  

Μετά την ήττα Παπαδόπουλου, στον δημόσιο διάλογο μπήκε και η πλευρά του «Ναι» η οποία αισθάνεται πλέον άνετα να εκφράζει θέσεις και απόψεις. Αυτό έχει δημιουργήσει στις τάξεις της μιαν ευφορία. Σε ποιο βαθμό όμως αυτή δικαιολογείται; Έχει καταφέρει να υπερισχύσει μιας αντίληψης για το Κυπριακό που κτίστηκε πριν και εμπεδώθηκε μετά το δημοψήφισμα για το τι είναι αποδεκτό; Του φανατισμού, της  κινδυνολογίας που το 2004 είχε οδηγήσει περισσότερους από 3 στους 4 πολίτες να απορρίψουν ένα σχέδιο που με όλα τα κακά του οδηγούσε στην έξοδο τους μισούς τότε εποίκους, και στην επιστροφή 30.000 προσφύγων υπό ε/κ διοίκηση; Πόσο άλλαξε η ρητορική μας έκτοτε; Η παιδεία μας; Ώστε να μπορεί κάποιος ρεαλιστικά να ισχυριστεί ότι η κοινή γνώμη έχει διαφοροποιηθεί σε βαθμό που σε ενδεχόμενη συμφωνία θα φέρει ένα επιπλέον 26% να τάσσεται υπέρ της συμβίωσης; Σε μια μάλιστα περίοδο που η Τουρκία δίδει κάθε λογής επιχείρημα σε όσους χρόνια τώρα υιοθετούν ρητορική όμοια με αυτή που έφερε τη Βρετανία εκτός ΕΕ; Επιστολές όπως αυτές μητέρας για κάτι εντελώς ανώδυνο όπως είναι η διδασκαλία Τ/Κ ποιητών στα σχολεία, αλλά κυρίως τα σχόλια κάτω από αυτές, τοποθετήσεις για την πραγματική εθνική εναντίον της κρατικής, παραπέμπουν σε μια κοινωνία που είναι έτοιμη για λύση; 

Οι πολιτικές συζητήσεις, τα επιχειρήματα που προτάσσονται απ’ όλους όσους δεν μπορούν να διανοηθούν ότι σε μια Δημοκρατία θα υπάρχει σταθμισμένη ψήφος ενώ δεν έχουν πρόβλημα με το σημερινό μας σύστημα που βάζει στη Βουλή υποψήφιους με 800 ψήφους και αφήνει εκτός άλλους με 5.000, αλλά και όσους ηγούνται της προσπάθειας για λύση, μιλούν για τελευταία ευκαιρία και στη συνέχεια επιτίθενται εναντίον όσων στο εξωτερικό επισημαίνουν το ίδιο, δείχνουν ένα πολιτικό δυναμικό ικανό να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις; Να αξιοποιήσει τις προοπτικές; 

Ακούω φίλους και γνωστούς με κάθε ευκαιρία να συζητούν πρόνοιες και να αναλύουν δεδομένα. Να μιλούν για το πόσο σημαντικό είναι το όποιο σχέδιο να περιλαμβάνει επιστροφή της Μόρφου. Να ισχυρίζονται ότι με εγγυήσεις η λύση δεν περνά. Και να τονίζουν την έλλειψη εναλλακτικών. Σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα, όμως, το τελικό σχέδιο δεν θα κριθεί από τις επί μέρους πρόνοιες, ούτε θα αντιπαρατεθεί με τις όποιες εναλλακτικές. Θα κριθεί και θα αντιπαρατεθεί με τη διαχρονική μας ρητορική που προωθούσε τον διαχωρισμό και απέκλειε τη συμβίωση. Την παιδεία μας που έριχνε αντί να κτίζει γέφυρες.

Τον πήχη των προσδοκιών που ανέβασαν συνθήματα όπως όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους και τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια, ακόμα και απ’ όσους σήμερα καλούν τον κόσμο να μετρήσει σωστά τα δεδομένα. Εκείνο το «Όχι» του ΑΚΕΛ το 2004 τα αποτελέσματα του οποίου είναι ήδη ευδιάκριτα σε επίπεδο στελεχών και βάσης, το ξέσπασμα του Νίκου Αναστασιάδη δύο χρόνια μόλις πριν εναντίον όσων επιχειρούσαν «κυπροποίηση της ελληνικής γλώσσας» και διάβρωση της εθνικής μας συνείδησης. Κάθε μια από τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» των προηγούμενων που οι νυν υπόσχονταν να αποσύρουν. Τις ίδιες «λογικές» που μας οδήγησαν να πετάξουμε ως ελλειμματικό κάθε σχέδιο που βρέθηκε ενώπιόν μας. Και την τελευταία κόκκινη γραμμή. 

Και θα κριθεί από μια κοινωνία που 5 δεκαετίες τώρα βομβαρδίζεται από εθνικισμό, υπερσυντηρητισμό, «ξένες απειλές». Και βλέπει το status quο ως ιδανική επιλογή, όχι λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης μόνο. 

Το πιο πιθανό είναι πως σύντομα θα αντιληφθούμε -όπως και ο Κάμερον- πως η αλλαγή ρητορικής ή και τόνου για 3-4 μήνες δεν είναι αρκετή, όταν αυτής προηγήθηκαν 42 χρόνια τόσης λαϊκίστικης ανοησίας. Ότι το τέρας που όλοι μαζί κτίσαμε, και έχει καταστήσει τη διχοτόμηση στο έδαφος το μικρότερο εμπόδιο, είναι πολύ μεγάλο για να αντιπαρατεθεί μαζί του η λογική ή το όποιο επιχείρημα. Και ότι τα συνθήματα που στην πορεία έγιναν οι δικές μας πραγματικότητες δύσκολα πλέον αμφισβητούνται και ακόμα πιο δύσκολα ανατρέπονται.

 

antopoly@cytanet.com.cy

 

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Α λα καρτ παρανομίες (Της Κάτιας Σάββα)

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τράπουλα δεν βλέπει, αλλά την ανακατεύει κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνταγή σταδιακής διχοτόμησης…

Πολίτης News, 25.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή