«Πύρινες γλώσσες»...Της Θεανώς Καλαβανά

ΑΠΟΨΗ /ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Ονομάζεται αμυγδαλή γιατί το σχήμα της μοιάζει με αμύγδαλο.Αυτό το «αμύγδαλο» είναι μια ομάδα νευρώνων που αναλαμβάνουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις

Ήταν μια εβδομάδα που ενεργοποίησε κάθε νευρώνα της αμυγδαλής μας. Η αμυγδαλή για όσους δεν γνωρίζουν είναι στην ουσία ο πρωτόγονος εγκέφαλος μας που είναι κοινός με άλλα είδη, όπως ας πούμε τα ερπετά. Ονομάζεται αμυγδαλή γιατί το σχήμα της μοιάζει με το αμύγδαλο. Αυτό το «αμύγδαλο» είναι μια ομάδα νευρώνων που αναλαμβάνουν τις ενστικτώδεις αντιδράσεις. Συνδέεται, επίσης, με τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις και κυρίως με τον φόβο και παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη λήψη αποφάσεων, αλλά και στη μνήμη. Μια βδομάδα τώρα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ερεθίζουν την αμυγδαλή μας με ιστορίες και στιγμιότυπα αχρείαστα από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Ελλάδας. Μας βομβαρδίζουν με λεπτομέρειες για τον ανθρώπινο πόνο, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για βρέφη που κάηκαν σε αγκαλιές, για αντίο παιδιών στους γονείς τους, για πτώσεις στο κενό και όχι στη θάλασσα, για παιδιά και ενήλικες αγνοούμενους.  Το χειρότερο είναι ότι το κάνουν επίτηδες, μιας και στην επιστήμη της επικοινωνίας τον θεατή τον καθηλώνεις όταν του ενεργοποιήσεις την αμυγδαλή. Κάτι παρόμοιο κάνουν και οι πολιτικοί ηγέτες χρησιμοποιώντας θεωρίες συνωμοσίας, αλλά και αρνητικές υποθέσεις για το μέλλον, μόνο και μόνο για να ενεργοποιήσουν και να θρέψουν το αίσθημα φόβου στον λαό, με απώτερο σκοπό να εκλεγούν ή να παραμείνουν στην εξουσία. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που δεν χωράει στο σημερινό άρθρο.

Η «πύρινη γλώσσα» των ΜΜΕ προσωπικά με διέλυσε ψυχικά. Είμαι βέβαιη ότι πολλοί συμπολίτες μου αισθάνονται όπως και εγώ. Μια απελπισία να με κυριεύει για την ευκολία με την οποία χάνονται ζωές και περιουσίες και με την ευκολία που τις ξεστομίζουν δημοσιογράφοι στους δέκτες μας. «Πύρινη γλώσσα» στις ψυχές μας τα κείμενά τους και τα ρεπορτάζ τους. Χάθηκε το μέτρο. Χάθηκε η ανθρωπιά, η ψυχή από αυτά που περιγράφουν. Οι ίδιοι στο επίκεντρο και όχι η είδηση. Είναι καιρός η δημοσιογραφία να στρέψει την προσοχή της στην αυτήν καθ' αυτήν την είδηση και όχι στις αποκρουστικές λεπτομέρειες που απλά ελκύουν την προσοχή, δημιουργούν φόβο και πόνο και μας κάνουν όμηρους των συναισθημάτων μας.

«Πύρινη γλώσσα» και τα λόγια των περισσοτέρων που μίλησαν στα ΜΜΕ για αυτήν την καταστροφή. Ξαφνικά όλοι γίνονται ειδήμονες και δικαστές, ώς και οι παπάδες έβγαλαν τη χολή τους, επιβεβαιώνοντας αυτό που μας δίδασκαν σε όλα τα χρόνια της σχολικής μας ζωής, «ότι ο Θεός είναι τιμωρός». Όλοι έχουν άποψη και γνώση για την τεράστια καταστροφή. Κανένας όμως, μα κανένας δεν έκανε τη δική του αυτοκριτική. Να αναρωτηθεί: «Τι κάνω εγώ ως πολίτης αυτής της χώρας για να προλάβω πιθανές καταστροφές; Πώς λειτουργώ για να προφυλάσσω εμένα, την οικογένειά μου, την κοινωνία και τη χώρα μου;»  Η απάντηση είναι «ένα μεγάλο τίποτα, γιατί απλούστατα μας ενδιαφέρει μονάχα ο εαυτός μας και το προσωπικό μας όφελος». Κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου δεν λειτούργησαν σχεδόν ποτέ με προνοητικότητα. Ανύπαρκτες ή χαλαρές νομοθεσίες, ή νομοθεσίες που σου αφήνουν 100 παράθυρα για να παρανομήσεις.

Φαίνεται ότι αν λειτουργούσαμε με προνοητικότητα σε ό,τι κάνουμε, θα είχαμε πετύχει πολλά παραπάνω και θα προστατευόμασταν για ακόμα περισσότερα. Δυστυχώς, πράττουμε στη βάση του τι βολεύει τη δεδομένη στιγμή και τι μέσα διαθέτουμε για να υλοποιήσουμε τα θέλω μας. Στην ουσία στήνουμε μόνοι μας τις παγίδες και έπειτα πέφτουμε μέσα. Κάηκαν και χάθηκαν τόσοι άνθρωποι άδικα γιατί όταν διαμορφώνονταν αυτές οι κατοικημένες περιοχές, κανείς, μα κανείς αρμόδιος δεν έκανε μια μελέτη σε περίπτωση φυσικής καταστροφής, ποιες θα ήταν οι λύσεις απεγκλωβισμού των ανθρώπων από τις περιοχές. Ούτε βέβαια κανένας τις απαίτησε. Ποτέ δεν κοιτάμε όλα τα ενδεχόμενα. Είμαστε της λογικής «ας το κάνουμε έτσι και αν μας τύχει βλέπουμε πώς το χειριζόμαστε». Η έλλειψη προνοητικότητας είναι η καταδίκη μας. Αυτό εξαργυρώνουμε και εδώ στην Κύπρο για όλα τα κακά που μας βρήκαν. Η προνοητικότητα δεν είναι απλά μια άγνωστη λέξη στις ζωές μας, αλλά κυρίως η απουσία των δράσεων που εμπερικλείει αυτή η λέξη.

Όσο αυτό συνεχίσει να ισχύει, οι «πύρινες γλώσσες» θα βγαίνουν βόλτα μετά το κακό, γιατί πριν το κακό όλες καθόντουσαν βολεμένες…

 


Επιστροφή
στην αρχή