Ποιον φυλάς κάτω από το τείχος;

ΑΠΟΨΗ /ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ
Άρθρο του διευθυντή της "Γενίντουζεν" στα ελληνικά και τουρκικά με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ των Κιζίλγιουρεκ και Χρυσάνθου "Το Τείχος μας"

Κάτω από το τείχος είναι ένα φυλάκιο. Ένα νεαρό παιδί. Μπορεί και να φοβάται το σκοτάδι. «Ποιον φυλάς εκεί»;

Χαλάσματα πίσω από το τείχος. Την αποκαλούν «νεκρή ζώνη». Λίγο πιο κάτω υπάρχει άλλο ένα φυλάκιο. Ένα άλλο νεαρό παιδί. Σίγουρα σημαδεύει τις μέρες που του έμειναν στο «πηλίκιο του». Το ντέρτι του είναι πόσα «ηλιοβασιλέματα» έμειναν ακόμα!  Αλήθεια, εσύ ποιον φυλάς εκεί;

Τα νεαρά παιδιά φορούν ρούχα παραλλαγής, κρατάνε όπλο, το οποίο ακουμπούν στο σάκο με την άμμο. Όσα κουμπιά έχουν τα ρούχα τους τόσοι είναι και οι κόμποι μέσα τους. Φοράνε ρούχα παραλλαγής! Διπλάσια από το μέγεθός τους. Μοιάζουν με δέντρα. Αλλά τα πουλιά δεν ξεγελιούνται από ένα «δέντρο» χωρίς κλαδιά.

 ***

Απέναντι στήνεται ένα πανί προβολής. Αν η ταινία ήταν ερωτική, το παιδί θα χαιρόταν.  Θα έπαιρνε χρώμα η σκοπιά.
Στο πανί προβάλλεται «Το τείχος μας». Κάποιοι νεαροί ανέβηκαν πάνω σε έναν τοίχο και παρακολουθούν από μακριά την οθόνη.  Ο στρατιώτης κοιτάει τους θεατές! Παρεμβάλλεται στο μεταξύ η φωνή του χότζα και ο ήχος της καμπάνας σμίγει με το κελάιδισμα των νυχτοπουλιών.  Ουρλιαχτά στο πανί!  Το παιδί μετράει τις φωνές, μαζεύει τις μέρες, αφαιρεί τις νύκτες.


 ***

«Κτυπούσαμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Έφυγε ο γιος μου και δεν ξανάρθε», λέει η γυναίκα. Κλαίει. «Δεν ήρθε ο πατέρας του, δεν ήρθε το παιδί του, δεν ήρθε ο θείος του. Τι έγιναν οι άνθρωποι αυτοί;»,  λέει η γυναίκα. Κλαίει. Και οι δυο θρηνούν σε άλλη γλώσσα. Και οι δυο κλαίνε στην ίδια γλώσσα.

***

Μια σκηνή «αποχαιρετισμού». Τα παλιά λεωφορεία περνάνε πάνω από τις σκιές αυτών που μένουν πίσω. Οι τελευταίες μέρες του ‘74. Τα παιδιά, οι γυναίκες εγκαταλείπουν το χωριό. Αγκαλιάζονται μεταξύ τους. Λένε αντίο.  Αυτοί που μένουν κουνούν τα χέρια σε αυτούς που φεύγουν. Αναρωτιέται κανείς… πώς μπορεί να πολέμησαν μεταξύ τους αυτοί οι άνθρωποι;

***

Τα παιδιά βλέπουν τα τείχη να ραγίζουν από το πέρασμα του χρόνου. Παίζει η σάλπιγγα, αλλάζουν οι φρουροί. Το φως του φεγγαριού αντανακλά στα ροδαλά μάγουλα των παιδιών που μόλις έχουν τελειώσει το λύκειο και δεν έχει αγγίξει ξυραφάκι το πρόσωπό τους.  

***

Στο πανί ένα συρματόπλεγμα, στα μεγάφωνα ένα τραγούδι. «Ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ…» . Μια τρεμάμενη φωνή. Λήδρας… Λοκματζί. Οι άνθρωποι πηγαίνουν πότε στην μια πλευρά και πότε στην άλλη. Οι υπάλληλοι που ελέγχουν ζητούν ταυτότητα στην σκιά ενός τείχους χωρίς ταυτότητα. Το παιδί είναι στην σκοπιά. Το πανί ματώνει. Οι φωνές πληθαίνουν.

***

Ποιον φυλάνε κάτω από το τείχος αυτά τα παιδιά, οι φρουροί; Κανείς δεν ξέρει!

 

 ****************************************************************************************************************************

 

Kimi bekliyorsun duvarın dibinde?

  

Nöbetçi kulübesi var, duvarın dibinde...

Gencecik bir çocuk.

Geceden korkuyor belki de...

- “Kimi bekliyorsun sen orada?”

 

* * *

Duvarın ardında yıkıntılar...

“Ara bölge” diyorlar...

Hemen ötesinde bir kulübe daha var...

Bir başka gencecik çocuk...

“Kep”ine çizik atıyordur herhalde!

"Şafak kaç" derdinde!

Sahi, sen kimi bekliyorsun orada?

 

* * *

Gencecik çocuklar kamuflajlar içinde, ellerinde silah, yaslandığı yer kum torbası.

Kaç düğme varsa önlerinde, o kadar düğüm var içlerinde...

Kamuflaj  giyiyorlar!

Bir beden büyük üzerlerine...

Özel bir tasarım kumaşı, ormanlık alanda “ağaç” gibi gösteriyor insanı.

Kuş gelse dalına konacak!

 

* * *

 

Sinema perdesi kuruluyor karşıya...

Aşk filmi olsa çocuk sevinecek...

Nöbet renklenecek...

 

* * *

 

Perdeye “DUVARIMIZ" yansıyor...

Kimi gençler, duvarın üzerine çıkmış, uzaktan perdeye bakıyor.

Duvarın dibinden “Duvarımız”ı izleyenlere bakıyor, duvarı bekleyen çocuk!

Hocanın ezan sesi giriyor araya, kilisenin çan sesi karışıyor gece kuşunun ıslığına...

Çığlık çığlığa perde!

Çocuk sesleri sayıyor, günleri topluyor, eksiltiyor geceleri.

 

* * *

 

“Taşlara vururduk başımızı, oğlum gitmiş, gelmemiş" diyor kadın...

Ağlıyor...

"Babası gelmedi, evladı gelmedi, dayısı gelmedi, ne yaptılar bu insanları" diyor kadın...

Ağlıyor...

Bir başka dilde yakarıyor, ikisi de...

İkisi de, aynı dilde ağlıyor...

 

* * *

 

Bir "veda" sahnesi var...

Eski otobüsler gürül gürül akıyor, kızgın asfalta marazı düşmüş gölgelerin üzerinden.

74'ün son günleri...

Köyü terk ediyor çocuklar, kadınlar...

Sarılıyorlar birbirlerine...

Vedalaşıyorlar...

Gidenlere el sallıyor geride kalanlar...

"Bu insanlar nasıl savaştı" diyorsunuz...

İnsan inanamıyor.

 

* * *

 

Duvarlar ufalanıyor hayata bilenmiş çocukların çelimsiz adımlarında...

Düdük çalıyor, değişiyor nöbetçiler...

Liseyi yeni bitirmiş, yüzlerine henüz jilet değmemiş çocukların pespembe yanaklarına yansıyor ayın şavkı...

 

* * *

 

Perdede dikenli tel, hoparlörde bir şarkı.

“Hangi yurdunu sevmeliymiş insan...”

Titrek bir ses...

Ledra... Lokmacı...

Bir o yana gidiyor insanlar, bir bu yana.

‘Kimliksiz’ bir duvarın gölgesinde, kimlik istiyor kontrol memurları...

Çocuk nöbette...

Perde kanıyor...

Sesler çoğalıyor...

 

* * *

 

Bu nöbetçi çocuklar kimi bekliyor duvarın dibinde?

Kimse bilmiyor!

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κυπριακό: Είτε λύση, είτε κρίση

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 19:23 (τελευταία ενημέρωση 19:23)

ΑΠΟΨΗ

Δεν γκρεμίζουμε τα τείχη, ανοίγουμε πόρτες

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 16:33 (τελευταία ενημέρωση 16:33)

ΑΠΟΨΗ

Μέσα μας η ”μουχτάραινα”...Της Μαρίνας Κουμάστα

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 16:04 (τελευταία ενημέρωση 16:04)

Επιστροφή
στην αρχή