Πετάξτε τα ρολόγια - Του Γιώργου Κασκάνη

ΑΠΟΨΗ /ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Γι’ αυτό, σου λέω, πέταξε τα ρολόγια. Δεν τα έχουμε ανάγκη. Ούτε και τις αποφάσεις των άλλων που βάζουν αριθμούς στις δικές μας στιγμές...

Όταν θ’ ανταμώσουμε, κοίταξε να είσαι πιστή στο ραντεβού. Θα ‘ναι η στιγμή που ο ήλιος κοκκινίζει σαν ντροπαλός έφηβος μπροστά σε κοριτσόπουλο. Θα παίζει κείνο το κρυφτούλι της αλεπούς έχοντας την εντύπωση πως κανείς δεν βλέπει τα τσαλίμια του. Τα πουλιά θα κάνουν τις τελευταίες τους πτήσεις. Κι ύστερα θα κουρνιάσουν στις φωλιές τους. Να, αυτή την τρυφερότητά τους θέλω ν’ ανακαλύψουμε. Και σαν πέσει η δροσούλα του δειλινού, σε μια γωνιά θα μαζευτούμε. Σαν άστεγοι που απολαμβάνουν την ομορφιά της ελευθερίας τους, ατενίζοντας τον θόλο τ’ ουρανού που ‘ν’ η δική τους στέγη. Τ’ αεράκι, μη σε φοβίσει. Κουβαλά χαρές και πόνους απ’ όπου πέρασε. Κουβαλά την ίδια τη ζωή που πάντα θα ‘χει όλες τις αποχρώσεις της χαράς και της λύπης. Κι η θάλασσα θα απλώνει το νυχτερινό σεντόνι της και θα ετοιμάζεται κι αυτή για ύπνο.


Φαντάζομαι κατάλαβες το πότε θα βρεθούμε. Κι αν όχι, θα σου το μαρτυρά η φύση. Έχει αυτή η πανούργα χίλιους δυο τρόπους να σε καθοδηγεί. Σαν μεγάλη αδελφή σε παίρνει απ’ το χέρι, σαν το θελήσεις φυσικά, και σε πάει όπου είναι να πας. Χωρίς καθυστέρηση, χωρίς περιττές διαδρομές. Εκεί όπου πρώτα ανταμώνεις τον εαυτό σου κι ύστερα τους άλλους. Κι εδώ που τα λέμε, είν’ ο μόνος τρόπος να ζήσεις την πραγματική αντάμωση.


Μην καθυστερήσεις. Η επόμενη σκηνή θα είναι αλλιώτικη. Όμορφη κι αυτή. Πιο σκοτεινή όμως. Και πιο ήσυχη. Ταιριάζει περισσότερο στους αποκαμωμένους. Αυτούς που θέλουν να κλείσουν τα μάτια και να ονειρευτούν. Εμείς, όμως, πολύ ονειρευτήκαμε. Κι ήρθε η στιγμή να κινηθούμε. Να κάνουμε κάτι, να συμμετάσχουμε σε όλη αυτή τη διεργασία, να γίνουμε κομμάτι της κινητοποίησης όλων αυτών των δυνάμεων που φτιάχνουν τη ζωή μας. Πολύ τα παραμελήσαμε όλα αυτά. Γι’ αυτό και χαθήκαμε στους μηχανισμούς ενός συστήματος που μας κλέβει τις στιγμές, την αντάμωση, τη χαρά, την ίδιά μας τη ζωή.


Γι’ αυτό, σου λέω, πέταξε τα ρολόγια. Δεν τα έχουμε ανάγκη. Ούτε και τις αποφάσεις των άλλων που βάζουν αριθμούς στις δικές μας στιγμές. Και που μοιράζουν μια σπιθαμή γης με τις ώρες. Διότι «μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος. Γιατί δε ζούμε... κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή... Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο...».*

* Χρόνης Μίσσιος


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή