Περί της πολιτικής ηγεσίας των Ελληνοκυπρίων

ΑΠΟΨΗ /ΠΕΡΙΑΓΩΓΗ
Η στερεοτυπική επανάληψη της κατηγορίας ότι για την έλλειψη προόδου ευθύνεται η αδιαλλαξία της Τουρκίας ή των Τουρκοκυπρίων δεν πείθει πλέον κανέναν

Η άποψη ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν είναι ειλικρινείς όταν ισχυρίζονται ότι επιθυμούν λύση του Κυπριακού στο μοντέλο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα ανάμεσα στις δύο κοινότητες και ότι, κατ’ επέκταση, προτιμούν τη συνέχιση του καθεστώτος που προέκυψε από τα γεγονότα του 1974 τεκμηριώνεται από την ίδια την πορεία των δικοινοτικών συνομιλιών κατά τα τελευταία χρόνια. Η στερεοτυπική επανάληψη της κατηγορίας ότι για την έλλειψη προόδου ευθύνεται η αδιαλλαξία της Τουρκίας ή των Τουρκοκυπρίων δεν πείθει πλέον κανέναν αντικειμενικό παρατηρητή του κυπριακού προβλήματος και καταδεικνύει απλώς την εσωστρέφεια και τον παραισθητικό χαρακτήρα της ελληνοκυπριακής πολιτικής. Το ένα γεγονός πάντως που απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας την ανειλικρίνεια ή την κακή πίστη της ελληνοκυπριακής πλευράς ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι Ελληνοκύπριοι διαπραγματεύτηκαν και τελικά απέρριψαν το σχέδιο Ανάν το 2004. Μπορεί οι (πλείστοι) Ελληνοκύπριοι να νιώθουν ακόμα περήφανοι για το ΟΧΙ του 2004, αλλά εκείνο το ηχηρό ΟΧΙ δεν ήταν παρά ακόμα μια περιφανής νίκη του ελληνικού εθνικισμού στο νησί και ταυτόχρονα ακόμα μια ήττα του οράματος της Κύπρου ως κοινής πατρίδας όλων των Κυπρίων.

Αν, λοιπόν, οι Ελληνοκύπριοι μπορούσαν να αποτιμήσουν την κατάσταση στο νησί με μιαν στοιχειώδη αντικειμενικότητα, αλλά και με μιαν αυτοκριτική διάθεση, θα συνειδητοποιούσαν τόσο την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής που έχουν ιστορικά ακολουθήσει, δηλαδή την πολιτική του μαξιμαλιστικού εθνικισμού, όσο και την ανεπάρκεια της πολιτικής τους ηγεσίας. Θεωρώ μάλιστα ότι δεν θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστεί κανείς ότι η βασική αιτία για την αποτυχία της πολιτικής των Ελληνοκυπρίων είναι ακριβώς η ανεπάρκεια των πολιτικών τους ηγετών. Πραγματικοί ηγέτες δεν είναι εκείνοι που καθοδηγούνται από τα ένστικτα και τις παρορμήσεις του λαού, αλλά εκείνοι που πολιτεύονται με υπευθυνότητα, θεωρώντας ότι είναι χρέος τους να οδηγήσουν την κοινωνία μπροστά, συνεισφέροντας στην επίλυση των πραγματικών της προβλημάτων. Η λυπηρή πραγματικότητα είναι ότι στη σύγχρονη ελληνοκυπριακή ιστορία τέτοιοι ηγέτες λάμπουν διά της απουσίας τους. Παρατηρούμε μάλιστα και το φαινόμενο ηγέτες, των οποίων η πολιτική δράση δεν μπορεί παρά να αποτιμηθεί αρνητικά όσον αφορά τη λειτουργική συνύπαρξη των δύο κοινοτήτων του νησιού, να θεωρούνται πρότυπα του πολιτικού ανθρώπου που χρειάζεται σήμερα η Κύπρος! Τα καλύτερα παραδείγματα είναι, βεβαίως, ο Μακάριος, ο άνθρωπος τον οποίο οι Ελληνοκύπριοι έχουν ουσιαστικά αγιοποιήσει, τη στιγμή που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάρρευση της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας, και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο συνεπέστερος ίσως εκφραστής του ελληνοκυπριακού απορριπτισμού, που σε μεγάλο βαθμό καθόρισε το ελληνοκυπριακό ΟΧΙ του 2004.

Η έλλειψη υπεύθυνης ηγεσίας ήταν μια ξεχωριστή διάσταση των τελευταίων βουλευτικών εκλογών που αγνοήθηκε από τους πλείστους πολιτικούς, αναλυτές και αρθρογράφους. Αναφέρομαι πρωτίστως στο γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, που υποτίθεται ότι συμφωνούν επί του Κυπριακού, επέλεξαν να αφήσουν το Κυπριακό, που υποτίθεται ότι είναι το σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει ο τόπος, εκτός της προεκλογικής ατζέντας. Αν, όμως, οι ηγέτες των δύο κομμάτων ήταν συνεπείς στις διακηρύξεις τους περί στήριξης της ομοσπονδίας, αλλά και περί του επείγοντος της λύσης και των ευνοϊκών συγκυριών που υπάρχουν σήμερα, θα μετέτρεπαν τις βουλευτικές εκλογές σε ένα δημοψήφισμα επί του Κυπριακού, προσπαθώντας να πείσουν τον λαό ότι, υπό τις υπάρχουσες περιστάσεις, η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι το καλύτερο που μπορούν να πετύχουν οι Ελληνοκύπριοι. Αυτή η κοινή βάση στο Κυπριακό θα επέτρεπε στους Αβέρωφ και Κυπριανού να συνεργαστούν και στο ζήτημα της εκλογής του προέδρου του νεοεκλεγέντος Κοινοβουλίου, στέλλοντας ένα σαφές μήνυμα στα κόμματα του απορριπτικού χώρου ότι δεν μπορούν να καθορίζουν την πολιτική ατζέντα. Η υπέρβαση, βεβαίως, δεν έγινε ποτέ και τα δύο μεγαλύτερα ελληνοκυπριακά κόμματα, κυρίως εξαιτίας της στάσης του ΑΚΕΛ που ανησυχούσε μήπως οι παραδοσιακοί του ψηφοφόροι θεωρήσουν ότι συμπλέει με τον ΔΗΣΥ στο Κυπριακό, επέλεξαν τελικά να μην αποξενώσουν τους δικούς τους απορριπτικούς οπαδούς. Αν οι Αβέρωφ και Κυπριανού είχαν πραγματικό όραμα για την επανένωση της Κύπρου και αν όντως θεωρούσαν ότι η επίλυση του Κυπριακού επείγει, τότε γιατί δεν έκτισαν το προεκλογικό σκηνικό πάνω σε αυτήν τη βάση; Αυτό θα τους προσέφερε τουλάχιστον μια καλή ευκαιρία να εξηγήσουν στους πολίτες τις θέσεις τους επί του Κυπριακού και να απομυθοποιήσουν το απορριπτικό στρατόπεδο, καταδεικνύοντας το ανέφικτο των επιδιώξεών του. Αν πάλι θεωρούσαν ότι μια συζήτηση του Κυπριακού θα συνέφερε στο απορριπτικό στρατόπεδο, τότε γιατί δεν σκέφτηκαν να ζητήσουν αναβολή των εκλογών, επικαλούμενοι το εθνικό συμφέρον μιας επικείμενης λύσης του Κυπριακού; Τέτοιες πολιτικές στάσεις θα συνιστούσαν ακριβώς παραδείγματα υπεύθυνης ηγεσίας.

 

 

 

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Καίσαρ Β. Μαυράτσας: Η πολιτεία των χώρκατων

Όσον αφορά την αντιμετώπιση του κυπριακού ,η χωρκατοσύνη συνίσταται κυρίως στο ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα πολιτεύεται για το Κυπριακό εθνοκεντρικά

06 / 06
Επιστροφή
στην αρχή