Πάμε για νέα Μεγάλη Παρασκευή, Άντρο;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Aπό την ώρα που φάνηκε πως το ΑΚΕΛ θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του, ένας ψίθυρος άρχισε να απλώνεται στα υψηλά δώματα του κόμματος.

Τα τελευταία 24ωρα, από την Κυριακή των εκλογών συγκεκριμένα, και την ώρα που φάνηκε πως το ΑΚΕΛ θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του, ένας ψίθυρος άρχισε να απλώνεται στα υψηλά δώματα του κόμματος.

 

Ήταν η φράση «συμπόρευση με τον Συναγερμό» την οποία κάποιοι, παλαιότεροι, εκείνοι που έζησαν την κρίση στο ΑΚΕΛ τη δεκαετία του ’80, τη θυμούνται καλά. Το θέμα είναι πότε και εάν θα μας τη θυμίσουν και εμάς.

 

Οι εξελίξεις στο ΑΚΕΛ είναι καταιγιστικές τα τελευταία 24ωρα και λογικό είναι. Το κόμμα, όσο κι αν η θεωρία «οι δικοί μας ψηφοφόροι δεν πήγαν αλλού» σώζει τα προσχήματα, έχει να διαχειριστεί ένα αποτέλεσμα το οποίο δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην ηγεσία του. Ένα αποτέλεσμα κακό όχι μόνο για το ίδιο το ΑΚΕΛ, αλλά και για όσους θέλουν τη λύση.

 

Είναι γι’ αυτό που και πριν από τις εκλογές λέγαμε πως οι βουλευτικές όχι μόνο δεν είναι άσχετες, αλλά επηρεάζουν τα μέγιστα τις εξελίξεις στο Κυπριακό και τη δυναμική των δυνάμεων εκείνων που στηρίζουν τη λύση. Ουσιαστικά των δύο μεγάλων κομμάτων. Όχι μόνο ως τέτοια, αλλά και σε επίπεδο διαχείρισης του Κυπριακού στο εσωτερικό τους.

 

Το ΑΚΕΛ υπέστη μια ήττα. Την οποία δεσμεύτηκε να αναλύσει στα συλλογικά του όργανα. Δεν είναι όμως απλό. Γιατί η ανάλυση συνεπάγεται και ένα συμπέρασμα. Και όταν ένα κόμμα δεν βρίσκεται πια στην εξουσία και δεν θέλει να αγγίξει καν την περίοδο κατά την οποία βρέθηκε, τότε η μόνη διέξοδος που του απομένει είναι να αντικρίσει τις σκιές που άφησαν πάνω του διάφορα σκάνδαλα, δικαίως ή αδίκως, αποδεδειγμένα και αναπόδεικτα. Τελεσιδίκως ή προς το παρόν. Και να κάνει αυτοκριτική.

 

Ή μήπως υπάρχει και μια άλλη επιλογή; Μα φυσικά και υπάρχει. Είναι εκείνος ο παλιός καλός ψίθυρος της «συμπόρευσης», ο οποίος τις τελευταίες μέρες περιφέρεται επίμονα γύρω από τον Άντρο Κυπριανού. Ειδικά από κάποιους συνεργάτες του που ο ίδιος εμπιστεύεται πολύ. Εργατοπατέρες και άλλους…

 

Αυτή η «συμπόρευση», του λένε, φταίει για το αποτέλεσμα. Απόδειξη δε τούτου, ισχυρίζονται, είναι ακόμη και η μη εκλογή του Τουμάζου Τσιελεπή, του πιο ικανού στελέχους του κόμματος –και πολλών άλλων κομμάτων επίσης– στον χειρισμό του Κυπριακού. Ήταν μια… πράξη αποδοκιμασίας, λένε.

 

Μια κίνηση διαμαρτυρίας –τάχα– από το… «20%» (μαθαίνουμε τώρα από επίσημα χείλη του ΑΚΕΛ), το οποίο 20% το κόμμα ανακάλυψε αίφνης ότι διαφωνεί με τον χειρισμό της λύσης. Και το οποίο, όταν ο Δημήτρης Χριστόφιας προχωρούσε (και πολύ καλά έκανε) πολύ πιο κάτω στις συνομιλίες, δεν είχε μάλλον πρόβλημα. Ούτε απείχε.

 

Νομίζω πως στοιχειωδώς νοήμονες άνθρωποι μπορούν εύκολα να καταλάβουν σε τι αποσκοπεί αυτή η ψιθυρολογία, αλλά και πως το Κυπριακό θα μπορούσε για άλλη μία φορά να θυσιαστεί στον βωμό του κομματικού συμφέροντος του ΑΚΕΛ, όπως είχε γίνει και με την κωλοτούμπα του 2004, τότε που θα τσιμεντώναμε το «όχι».

 

Τότε που, εν μια νυκτί, ανετράπη η απόφαση του κόμματος, εκείνην τη Μεγάλη Παρασκευή. Και για να είμαι ξεκάθαρος, κάτι ανάλογο θα μπορούσε αυτήν τη φορά να συμβεί και μέσα στον ΔΗΣΥ, ειδικά μετά το αποτέλεσμα των βουλευτικών. Ακόμη όμως δεν έχουμε ένδειξη.

 

Πιστώνω τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ με όλα όσα χρειάζονται για να αντισταθεί στον πειρασμό και κυρίως να κωφεύσει στα όσα διάφοροι του λένε, προσπαθώντας να τον πείσουν να ανασύρει από το χρονοντούλαπο τη θεωρία της «επιζήμιας συμπόρευσης», το... ένα μάτι της οποίας κοιτάζει προς τις συμμαχίες του 2018.

 

Το ΑΚΕΛ δεν κινδυνεύει να διαλυθεί από τη συμπόρευση στο Κυπριακό, αγαπητέ Άντρο. Από τη μη λύση είναι που κινδυνεύει. Από την όποια παγίωση της διχοτόμησης είναι που τελικά ΘΑ διαλυθεί και θα καταστραφεί. Στα δικά σου χέρια, όμως.

 

Ελπίζω εκείνο το «… δεν μας ανησυχεί αν επιλυθεί (το Κυπριακό) επί διακυβέρνησης Αναστασιάδη», που είπες στην «Αυγή» την επομένη των Εκλογών, να ήταν απλώς μια ατυχής διατύπωση και όχι ο προάγγελος της επικράτησης και πάλι αυτής της σχολής και αυτής της δικαιολογίας και στο δικό σου μυαλό.

 

Γιατί, πρώτον, κανείς δεν θα χάψει την «αυτοκριτική» με αυτό το γελοίο συμπέρασμα και το φόρτωμα των πάντων στη «συμπόρευση» ή σε άλλες κατά φαντασίαν εξηγήσεις και, δεύτερον, διότι η διακυβέρνηση Αναστασιάδη λήγει το 2018. Και εάν δεν λυθεί μέχρι τότε, Κυπριακό ΔΕΝ θα υπάρχει. Και το ξέρουμε όλοι.

 

ΑΚΕΛ θα υπάρχει, αλλά όχι όπως το γνωρίζουμε έστω και μετά τις εκλογές αυτές. Και σίγουρα μέχρι τότε, Άντρο, δεν θα υπάρχεις εσύ εκεί μέσα πολιτικά για να μπορείς πια να αλλάξεις κάτι.

 

Κι όλα αυτά είναι κρίμα. Ο τόπος πάνω από όλα. Ξέρω ότι συμφωνείς. Και σ’ το πιστώνω.

 

Για να δούμε.... Θα συνεχίσεις να στέκεσαι στο ύψος σου;

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Αναλυτικά οι σταυροί προτίμησης των 56

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σταυροί προτίμησης που έλαβαν οι 56 νέοι βουλευτές. Ποιοι έλαβαν τους περισσότερους και ποιοι τους λιγότερους ψήφους.

02 / 07
Επιστροφή
στην αρχή