Όταν το θράσος της την ξεπερνά (και μας αξίζει)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Την ώρα που όλοι ψάχνουν λύση με την έδρα της πάλαι ποτέ Αλληλεγγύης, η υπεύθυνη για αυτό, αντί να σιωπήσει μας προκαλεί κιόλας. Ξεδιάντροπα.

Είναι στιγμές που κάνεις πλάκα. Είναι κι άλλες που το θες απεγνωσμένα, αλλά δεν μπορείς. Διότι το θράσος μερικών ξεπερνάει κάθε όριο πια.

«Τυχόν επαναληπτική εκλογή για τη βουλευτική έδρα της Λεμεσού, θα είναι εντελώς αντισυνταγματική». Μιλάμε για ό,τι πιο προκλητικά ξεδιάντροπο έχει εκστομίσει άνθρωπος σ’ αυτό το νησί, εδώ και καιρό.

Ξεδιάντροπο όχι λόγω της ουσίας της δήλωσης. Αυτή σηκώνει σίγουρα και πλάκα, αφού μόνο και μόνο από εκείνο το «εντελώς αντισυνταγματική», καταλαβαίνει κανείς πως αυτός που την έκανε είναι άσχετος με το θέμα. Δεν υπάρχει λίγο ή πολύ, υπάρχει αντισυνταγματικό και μη.

Ξεδιάντροπο είναι λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι αυτός που την έκανε, είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο ο οποίος δικαιούται να πει κάτι τέτοιο. Διότι αυτός ο άνθρωπος, αυτή η γυναίκα για την ακρίβεια, είναι εκείνη που προκάλεσε αυτή την ιστορία, την οποία άλλοι πασκίζουν τώρα να λύσουν. Με το λογαριασμό σε εμάς.

Όσους και όσες μπορεί να μην τα θυμάστε σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια, να σας τα θυμίσω. Αν μη τι άλλο για να δείτε με τι έχουμε να κάνουμε σ’ αυτή τη χώρα. Μιλάμε βέβαια για την Ελενάρα της πάλαι ποτέ Αλληλεγγύης. Και η οποία στο ΔΗΣΥ, τότε, μέχρι να παντρέψει την κόρη της και να πάρει το Μητρώο Μελών, διατυμπάνιζε ότι δεν θα έφτιαχνε κόμμα και δεν την ενδιέφεραν οι εκλογές.

Όταν ο γάμος έγινε και ήρθαν μαζικά τα μέλη του ΔΗΣΥ με τα φακελάκια τους, όλοι όσοι απορούσαν τι έκανε αυτή τόσον καιρό και δεν έφευγε, αφού ολοφάνερα δεν είχε πλέον σχέση με την Πινδάρου, πήραν την απάντησή τους: Η Καμένη (μελλοντικά για την Ένωση) έφυγε πυροβολώντας... Μιλάμε για τρελή έξοδο. Φτιάχνοντας το κόμμα που δεν ήθελε να φτιάξει και βάζοντας πλώρη για τις εκλογές που δεν την ενδιέφεραν.

Σε κάποια φάση, λίγο πριν τις βουλευτικές, η συνάδελφος Έλλη Κοτζιαμάνη του ΑΝΤ1 την είχε φιλοξενήσει και τη ρώτησε εάν, σε περίπτωση εκλογής της, θα μείνει στις Βρυξέλλες ή θα γυρίσει στην Κύπρο.

Και η Ελενάρα απάντησε με κατηγορηματικό ύφος πως «οι ψηφοφόροι δεν θα ξεγελαστούν» (sic) και πως θα γνωρίζουν «πολύ πριν πάνε στην κάλπη» για το τι προτίθεται να κάνει. Αυτό ήταν δεκαεννέα μέρες πριν τις εκλογές. Οι βουλευτικές ήρθαν και τίποτα δεν τους είπε.

Έτσι η Θεοχάρους εξελέγη έχοντας ξεγελάσει τους ψηφοφόρους της. Η δήλωση υπήρχε και υπάρχει ακόμη στο YouTube, όμως η τύπισσα αυτή, σταθερά στο ίδιο ξεδιάντροπο ύφος, έβγαζε τους πάντες παλαβούς και έλεγε ότι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε.

Όσο για εκείνους που ξεγέλασε, με βάση πάντα τα ίδια της τα λόγια, θεωρώντας - εδώ ορθότατα, αφού την ψήφισαν αποδεχόμενοι πια ότι τους εξαπατούσε - ότι είχε να κάνει με ηλίθιους, αυτούς λοιπόν συνέχιζε να τους εμπαίζει δημόσια. Λέγοντας ότι δεν εξαπάτησε κάνενα.

Γιατί; Διότι, όπως έγραψε και στο facebook (σ.σ. τα κεφαλαία δικά της) «…ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ Ή ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΜΟΥ ΟΜΑΔΟΣ»(!).

Άρα το κρίμα στο λαιμό τους. Από αυτήν που… δεν θα τους εξαπατούσε, κατά τα άλλα. Πριν την κάλπη.

Η Ελένη εξελέγη, λοιπόν. Ας είναι καλά τα ζωντόβολα που εξαπατήθηκαν, αλλά την ψήφισαν και τους την είπε κι από πάνω. Και τότε δημιουργήθηκε το θέμα: Διότι εάν δεν ήθελε την έδρα, έπρεπε να έρθει να την αναλάβει και μετά να παραιτηθεί.

Για να το κάνει όμως αυτό έπρεπε να παραιτηθεί πρώτα από το Ευρωκοινοβούλιο. Εκεί όπου θκιακλίζεται εδώ και κάτι χρόνια και κάνει διακοπές, χωρίς να παράγει ουσιαστικό έργο, επιχειρώντας ενίοτε να ξεπλύνει πολιτικά και ηθικά και αυτές τις πομπές του άλλου, του συνεταίρου της στο πάλαι ποτέ κόμμα τους. Τις πομπές τους με τους νεοναζί ευρωβουλευτές και με ατάκες όπως το αξέχαστο: «Ο φασισμός δεν είναι ψώρα για να κολλήσεις».

Τα θυμάστε, υποθέτω. Ήταν τότε με το σάλο για το δείπνο, με δικά μας έξοδα, το οποίο παρέθεσε το ανεκδιήγητο Συλλουρούδιν, τελικά, στους ευρωβουλευτές της νεοφασιστικής συμμορίας του Μιχαλολιάκου και το οποίο είχε προκαλέσει την αντίδραση όλων των ευρωβουλευτών, Κύπρου και Ελλάδας, πλην των τριών της συμμορίας και της Ελένης.

Της συμμορίας του Μιχαλολιάκου. Του σιχαμένου εκείνου νεοναζί ανθρωπόμορφου, το οποίο τις προάλλες αποκαλύφθηκε ότι, συν τοις άλλοις, ηδονιζόταν και γελούσε σε βίντεο που κατατέθηκε στη δίκη για την εξόντωση σχεδόν 60,000 Ελλήνων, γυναικόπαιδων στην πλειονότητά τους, στο Άουσβιτς. Κάνοντας πλάκες για τις καμινάδες που έκαιγαν τα πτώματά τους και το «τρενάκι» που τους πήρε εκεί σε ένα όμορφο ταξίδι, όπως είπε αυτό το περίττωμα.

Η Ελένη έπρεπε, λοιπόν, ή να παραιτηθεί από το Ευρωκοινοβούλιο και να χάσει όλα τα καλούδια και τις ανέσεις των πολιτικών της διακοπών και των αδιάκοπων ταξιδιών της, επιστρέφοντας στην ταπεινή Βουλή της χώρας της, ή εάν δεν ήθελε την έδρα, να παραιτηθεί και από τα δύο.

Επέλεξε - και της επετράπη - να μην κάνει τίποτα. Ο επιλαχών, ένας άγνωστος κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος πήρε… 767 ψήφους (σ.σ. και η Ελένη η οποία κόμπαζε ότι θα έπαιρνε μαζί της τις 60,000 των Συναγερμικών, πήρε 3,788 ψήφους, μη φανταστείτε…) ανακηρύχθηκε βουλευτής με διάφορες αντισυνταγματικές σολομωνιτζιές, που επινοήθηκαν προκειμένου η κοντέσσα να μην φύγει από το Ευρωκοινοβούλιο. Και στις οποίες συνέπραξαν πολλοί και διάφοροι, γελοιοποιώντας το Σύνταγμα.

Κάποιοι ευτυχώς προσέφυγαν στο Εκλογοδικείο και εκείνο διέσωσε, αν μη τι άλλο, την αξιοπρέπεια του Συντάγματος από όσους το είχαν κάνει λούρες για τα μάτια της Ελενάρας. Ωστόσο, η απόφασή του περιφρονήθηκε, πάλι με σολομωνιτζιές, και έτσι το Ανώτατο ήρθε και την επικύρωσε.

Αυτή, λοιπόν, σήμερα έχει και το θράσος να μιλά από πάνω και να θέτει θέμα συνταγματικότητας για την οποία απεφάνθη το ίδιο το Ανώτατο Δικαστήριο.

Και το έχει ανεξάντλητο το συγκεκριμένο, το θράσος όχι το δικαστήριο. Ο πολιτικός βίος της το αποδεικνύει περίτρανα.

Εμείς πώς μπορούμε να την ανεχόμαστε, είναι το βασικό ερώτημα. Ειδικά όταν αντί να σιωπήσει, κιόλας, επιλέγει να μας προκαλεί.

Και γιατί;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η ανυπακοή της Ιταλίας στην Κομισιόν

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΡΕΤΑΙΟΣ, 15.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σε γνωρίζω από τη γεύση / του Εκμέκ την τρομερή

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή