Όταν το ΕΛΑΜ λέει την αλήθεια

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι τοποθετήσεις του ΕΛΑΜ χαρακτηρίζονται στην καλύτερη περίπτωση από μισές αλήθειες, αμετροέπεια, μισαλλοδοξία

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι τοποθετήσεις του ΕΛΑΜ χαρακτηρίζονται στην καλύτερη περίπτωση από μισές αλήθειες, αμετροέπεια, μισαλλοδοξία. Είναι δε πάντοτε εμπλουτισμένες με γερές δόσεις συναισθήματος. Το συναίσθημα άλλωστε είναι η κύρια πηγή άντλησης συμπαθειών και οπαδών για τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Δεν είναι, όμως, όλες οι τοποθετήσεις του τραβηγμένες από τα μαλλιά. Κάποιες περικλείουν αλήθειες. Καταγράφουν με τρόπο απόλυτα ακριβή τις πραγματικότητες. Και (μια) τέτοια ήταν αυτή που ακολούθησε την πορεία για κλείσιμο των οδοφραγμάτων, στην οποία κατηγόρησε όσα κόμματα συμμετείχαν σ’ αυτήν πως προχωρούν ακάθεκτα στην πλήρη ΕΛΑΜοποίησή τους: «Τις τελευταίες μέρες διαβάζοντας ανακοινώσεις των κομμάτων του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, που έμεινε ορφανός από την κηδεμονία του ΔΗΚΟ, έγραφε η ανακοίνωση, γίναμε μάρτυρες πρωτοφανών αλλαγών… Είδαμε να κλέβουν προτάσεις του ΕΛΑΜ… να αιτούνται κλείσιμο των οδοφραγμάτων άτομα που ήταν υπουργοί κατά τη διάνοιξή τους, να τάσσονται κατά της ομοσπονδίας, να ζητούν λήψη μέτρων μεταναστευτικής πολιτικής… Αφού… υιοθετούν τις θέσεις των πάλαι ποτέ «ακραίων», οφείλουμε να καλωσορίσουμε στις τάξεις μας… τους Μαρίνο Σιζόπουλο, Γιώργο Λιλλήκα, Ελένη Θεοχάρους και Γιώργο Περδίκη, των οποίων τα κόμματα εξ όσων φαίνεται δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης… Τους ευχαριστούμε για την προτίμηση και τους ενημερώνουμε ότι αν θέλουν μαύρες μπλούζες διαθέτουμε επαρκείς ποσότητες στα μεγέθη τους».

Ήταν ίσως μία από τις ουσιαστικότερες κομματικές παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων. Όχι διότι αποκάλυψε κάτι καινούργιο. Άλλωστε, δεν είπε τίποτε περισσότερο από όσα, χρόνια τώρα, όλοι βλέπουν και όσα τα κόμματα του συγκεκριμένου χώρου κάνουν ελάχιστα για να κρύψουν. Ότι πλέον δεν τους ενώνουν απλώς πολλά, αλλά τους χωρίζουν ελάχιστα. Αλλά επειδή η ανάδειξη αυτής της ταύτισης προήλθε από το ίδιο το κόμμα της Ακροδεξιάς. Για πρώτη φορά έγινε κομμάτι του πολιτικού διαλόγου. Με στοιχεία. Καταγράφοντας και την επιρροή της οποίας το ΕΛΑΜ απολαύει πλέον στην πολιτική σκηνή.

Διότι αυτό που ξεκίνησε ως ταύτιση στο Κυπριακό, όπου κανείς δυσκολεύεται να αναδείξει ουσιαστικές διαφορές μεταξύ του ΕΛΑΜ και του «Κέντρου», επεκτάθηκε στην πορεία σχεδόν στα πάντα. Ο ιδεολογικός πατερναλισμός του ΕΛΑΜ είναι πλέον εμφανής σε όλα τα επίπεδα: Τις σχέσεις με την άλλη κοινότητα, τις προσβάσεις των Τ/Κ σε προγράμματα και υπηρεσίες, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν την επαναπροσέγγιση, την προοπτική λύσης. Την ίδια τη ρητορική των απόλυτων επιλογών τού: «ή μαζί μας ή με τους άλλους», την ταύτιση της κριτικής με τον εχθρό. H απάντηση (και) του πρώην υπουργού Δώρου Θεοδώρου στο άρθρο του Σταύρου Χριστοδούλου «Η ΕΛΑΜοποίηση της ΕΔΕΚ» όπου κατηγόρησε τον δημοσιογράφο ότι βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία ήταν ενδεικτική.

Δεν αφορά την πολιτική ταυτότητα ή το ιδεολογικό στίγμα, μόνο. Δεν είναι ότι ο «ενδιάμεσος» ανταγωνίζεται ως ίσος προς ίσο με την Ακροδεξιά σε πατριδοκαπηλία, εθνικιστικές κορώνες, ρατσισμό, φαιδρότητα, χυδαίο λαϊκισμό. Σε βαθμό που το ΕΛΑΜ πολλές φορές να μην εκφράζει ό,τι πιο ακραίο και τοξικό πλέον. Αυτή η ταύτιση έχει αποκτήσει ξεκάθαρη πολιτική μορφή. Είναι πλέον αδιαμφισβήτητη και σε επίπεδο πρακτικό. Υπάρχουν κοινές δράσεις, κοινές πολιτικές. Στη Βουλή όπου οι μισαλλόδοξες θέσεις του ΕΛΑΜ -και πέραν του Κυπριακού- γίνονται συχνά πλειοψηφικές. Και έξω από αυτήν. Μαζί Ακροδεξιά και Ενδιάμεσος ψήφισαν υπέρ του εορτασμού της επετείου του δημοψηφίσματος για Ένωση επτά δεκαετίες μετά, μαζί καταψηφίζουν προϋπολογισμούς. Μαζί με το ΕΛΑΜ, η ΕΔΕΚ κατέθεσε τροπολογία για αποκοπή κονδυλίων που αφορούν δίδακτρα και υποτροφίες Τ/Κ μαθητών. Όλοι μαζί -συμπεριλαμβανομένου του ΔΗΚΟ- στήθηκαν έξω από την ελληνική πρεσβεία για να διαμαρτυρηθούν για την παράσταση του ΘΟΚ στη Σαλαμίνα. Δεν είναι μόνο το ΕΛΑΜ που απορρίπτει πλέον τη ΔΔΟ ως βάση λύσης αλλά ολόκληρος ο «Ενδιάμεσος». Δεν είναι μόνο το ΕΛΑΜ που θέτει ως στόχο την Ένωση ακόμα και σήμερα αλλά και η Ελένη Θεοχάρους. Η τελευταία πορεία για κλείσιμο των οδοφραγμάτων απλά κατέγραψε με τον πλέον θεαματικό τρόπο αυτή τη συμπόρευση. Επιβεβαίωσε αυτό που δεκαετίες η ίδια η ιστορική τους διαδρομή καταγράφει: ότι ο ακραίος εθνικισμός δεν περιορίζεται στο ακραίο κομμάτι της Δεξιάς.

Γι’ αυτό αν σε κάτι έκανε λάθος το ΕΛΑΜ στην ανακοίνωση που εξέδωσε ήταν στην αναφορά του ότι υπήρξαν πρωτοφανείς αλλαγές στον Ενδιάμεσο. Ή στην ανάγκη να τροφοδοτήσει τους υπόλοιπους κομματικούς χώρους με μαύρες μπλούζες. Διότι ακραίοι πάντοτε υπήρχαν. Όχι μόνο στον Ενδιάμεσο όπου βρήκαν χώρο και έκφραση κάποιες από τις πιο μισαλλόδοξες φωνές. Αλλά σε όλο το πολιτικό φάσμα. Αυτοί ηγούνται χρόνια τώρα της Παιδείας μας (με δασκάλους συνδικαλιστές που συμμετέχουν σε εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας όπως στο ΤΕΠΑΚ και εκφράζονται μέσω της ιστοσελίδας του ΕΛΑΜ). Αυτοί κάνουν κουμάντο στο Κυπριακό και τη Δημοκρατία μας.

Οι δηλώσεις άλλωστε ελάχιστα άλλαξαν. Αυτό που άλλαξε είναι ότι οι θέσεις αυτές στην πορεία υιοθετήθηκαν από την πλειονότητα των κομμάτων ως επίσημη θέση πλέον. Απλά οι αντιστάσεις μειώθηκαν. Και οι αντοχές αυξήθηκαν. Από ένα σημείο και μετά το μόνο που έμεινε να τους χωρίζει ήταν το μαύρο στην μπλούζα. Το οποίο πάντοτε φόραγαν. Κάλυπταν, όμως, με πουκάμισα και γραβάτες. Φαίνεται όμως πλέον οι γραβάτες να τους πνίγουν. Το ίδιο και τα προσχήματα.

antopoly@cytanet.com.cy


Επιστροφή
στην αρχή