Όταν πια δεν μπορείς, υπάρχει και ο λαϊκισμός

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Δεν ήταν τυχαία η κίνηση Χαμπιαούρη. Όλα εντάσσονται στην τακτική του λαϊκισμού και της στροφής στο παρελθόν ως μοναδικό δεκανίκι του Πρόεδρου μας

Ήταν 06:45. Το πρωί ναι. Το push notification, από ΜΜΕ το οποίο στέλνει τέτοια ακόμα και για δηλώσεις παραγόντων για το… ποδόσφαιρο ενίοτε και στις πιο ακατάλληλες ώρες και το οποίο από χθες το έχω σιγήσει διότι έχουμε λαλήσει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτό δυστυχώς, ήρθε και με ξύπνησε.

Πήρα το τηλέφωνο και διάβασα: «Ο ΠτΔ δεν αποκλείει προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αν η Τουρκία κάνει γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ». Mουρμουρίζοντας είπα κάτι που δεν μπορώ να σας μεταφέρω για λόγους κοσμιότητας, κυρίως για αυτόν που έστειλε την «έκτακτη» αυτή «είδηση». Σηκώθηκα και έφτιαξα καφέ. Η νύστα δεν βοηθούσε. Μέχρι τις πρώτες γουλιές, ένιωθα να μεταφέρομαι πίσω στον χρόνο.

Σαν κακόγουστο αστείο ήταν.

Σαν να είχα πάει πίσω στα χρόνια της συλλογής ψηφισμάτων και, ακόμα χειρότερα, στα χρόνια που οι πλείστοι πίστευαν ακόμη ότι είχαν κάποια σημασία όλα τα ψηφίσματα που μαζεύαμε, πέραν της μίας και μοναδικής: της παροχής της δυνατότητας στους πολιτικούς να μας δουλεύουν για την… επιτυχία έκδοσης ενός εκάστου από αυτά.

Λαϊκισμός. Αυτή είναι η λέξη. Και εάν μιλάμε για τον Νίκο Αναστασιάδη ο οποίος επέστρεψε εδώ και λίγο καιρό στον ρόλο που τον είχε καθιερώσει στα πολιτικά πράγματα, αυτόν του φουστανελά, αφήνοντας πίσω του την πιο επιτυχημένη αλλά σίγουρα όχι τόσο αποδοτική σε πρακτικό επίπεδο ερμηνεία του ως πραγματιστή και σοβαρού πολιτικού, αν μιλάμε λοιπόν για τον ΠτΔ, από εκεί ξεκινούν και εκεί καταλήγουν όλα.

Δεν λέω, υπάρχουν και κάποια που είναι σχετικά ανώδυνα. Το να παρουσιάζεται το υποτιθέμενο success story της οικονομίας, λ.χ., την ώρα που τίποτα δεν παίρνει μπρος και την ώρα που ξέρουμε όλοι ότι την εξυγίανση η «κακή» τρόικα είναι που την έκανε και μάλιστα, μόλις έφυγε, το Προεδρικό άρχισε να χαλαρώνει πολλά και διάφορα επειδή έρχονταν εκλογές, αυτό λοιπόν, είναι ένα από τα κάπως ανώδυνα.

Αν μη τι άλλο, διότι εκεί υπάρχει η ΕΕ και τους βάζει χέρι, όπως άλλωστε και έγινε όταν άρχισαν να μοιράζουν και πάλι, όχι στις ευάλωτες ομάδες βέβαια αλλά αλλού, για ψηφοθηρία και μόνο.

Όταν όμως, εν μέσω κρίσιμων εξελίξεων, ο κόσμος αφήνεται να νομίζει ότι έχουμε μια κάποια μαγική ικανότητα να αλλάξουμε τα πράγματα, ειδικά με… ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ ή του οιουδήποτε άλλου ή όταν, την ίδια μέρα, ο ΠτΔ λέει πως δεν υπάρχει προοπτική επίλυσης του Κυπριακού και πως εμείς θα συνεχίσουμε με τις γεωτρήσεις (με όπλο τα… ψηφίσματα, υποθέτω;), τότε μιλάμε για πολύ επικίνδυνο λαϊκισμό. Και καταστροφικό.

Όπως ακόμα το ότι, γυρνώντας στις… ρίζες του και τις πραγματικές του μάλλον καταβολές, ο Νίκος Αναστασιάδης έχει βρεθεί να παραδίδει στην ουσία δομές της εκπαίδευσης στο σκοτάδι της Εκκλησίας ΛΤΔ ή στέλνει τον υπουργό Παιδείας του να υποβάλει τα σέβη του στο εδώ γραφείο μιας υπόδικης νεοναζιστικής συμμορίας της Ελλάδας. Εκεί ο λαϊκισμός δεν έχει πια καμία αστεία πτυχή.

Το θέμα δεν είναι η ανεπάρκεια του Χαμπιαούρη. Αυτό είναι το δεδομένο. Το θέμα είναι η στρατηγική. Χρονολογείται, και μέρος αυτής ήταν ο εξευτελισμός της δημοκρατίας με την επίσκεψη του υπουργού (Παιδείας ειδικά!) στα γραφεία των εδώ υποχειρίων μιας νεοφασιστικής, ρατσιστικής και βίαιης συμμορίας.

Είναι όλα μέρος μιας τακτικής που αποσκοπεί αφενός μεν στις κάθε είδους συναλλαγές με το εκκλησιαστικό κατεστημένο με τα ανάλογα ανταλλάγματα και για τις δύο πλευρές αλλά με τη διαφορά πως το αντάλλαγμα στο παπαδαριό εμείς και η εκπαίδευση που πληρώνουμε με τους φόρους μας είναι που τα καταβάλλουμε…

… αφετέρου δε στην εκμετάλλευση για ίδιον όφελος του εθνικισμού της οκάς ο οποίος θεριεύει πλέον στην κοινωνία μας και θα γίνει ακόμη χειρότερος, συνεπεία της αμάθειας, του κακού επιπέδου στα σχολεία, του ότι η Ιστορία δεν διδάσκεται στο σύνολό της και της προώθησης με κάθε μέσο και χειρότερα από ποτέ της θρησκοληψίας και του εθνικισμού.

Αυτών που παρήγαγαν και παράγουν στρατιές ανθρώπων, χωρίς κριτική σκέψη, βαθιά συντηρητικούς, με προκαταλήψεις, τυφλωμένους από την αυταρέσκεια του εθνικισμού και το σκοτάδι της θρησκοληψίας.

Η στροφή του ΠτΔ προς το παρελθόν, και προς ό,τι χειρότερο υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα, δεν είναι τυχαία. Ως άνθρωπος ο οποίος ξέχασε προ πολλού πως ο ηγέτης ηγείται, δεν άγεται από το κλίμα της εποχής, έχει εδώ και καιρό καταφύγει στον φτηνό λαϊκισμό, την πατριδοκαπηλία και το χάιδεμα ακόμα και των ρατσιστών πλέον, τις τζάμπα –για τον ίδιο όχι για μας– μαγκιές και τις φανφάρες, εσχάτως τα… ψηφίσματα (το 2018).

Και βεβαίως πολλή… ευσέβεια, στα λόγια εάν όχι στον βίο του.

Δουλεύει τον κόσμο κανονικά και απροκάλυπτα. Μόνο που η ζημιά που γίνεται, όταν λ.χ. επιλέγει συστηματικά και ολοένα και περισσότερο να ξεπλένει ακόμη και τους φασίστες ελπίζοντας ότι θα μπορέσει κάποτε να τους ξαναμαζέψει, είναι εγκληματική. Και δεν είναι η μόνη αυτού του είδους.

εβαίως, ο ίδιος δεν έχει κάτι να χάσει. Τελευταία του θητεία είναι, οι δουλειές με τα διαβατήρια πάνε μια χαρά και για όλα τα άλλα φταίνε όλοι οι άλλοι. Εντός και εκτός. Έχουμε να χάσουμε εμείς, όμως, Πρόεδρε. Τι θα γίνει;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τα σιωπηλά δάκρυα της Δέσποινας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 21.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στην Φινλανδία τα παιδιά γελούσαν με την ψυχή τους...

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 21.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Κόντρες ταχύτητας: Αδιαφορία που σκοτώνει

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 21.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή