«Όταν περνώ από το ΑΠΟΕΛ, ελπίζω να έχει πράσινο»

ΑΠΟΨΗ /CHECΚ POINT

Το κερασάκι στην τούρτα των αρνητικών συναισθημάτων έρχεται με τις επιθέσεις που βιώνουν Τουρκοκύπριοι που περνούν στον νότο.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο είναι ένας παράγοντας που θα επηρεάσει τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων και το μέλλον του νησιού περισσότερο και από τις εξελίξεις στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Όσο καλά και να φέρονται οι ηγέτες ο ένας στον άλλο και όσο «θετική» και να είναι η ατμόσφαιρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δεν θα κάνουμε τίποτα αν δεν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων.

Ο υπογράφων έχει δεχθεί κριτική πως κατηγορεί τους Ελληνοκύπριους ότι δεν θέλουν να μοιραστούν το νησί με τους Τουρκοκύπριους. Δεν υπάρχει έρευνα που να αποδεικνύει πως οι Τουρκοκύπριοι νιώθουν κάτι τέτοιο. Προκύπτει από τις αντιδράσεις που βλέπουμε από κάθε μέρος της κοινότητας. Την αίσθηση αυτή μοιράζονται άνθρωποι από όλο το φάσμα της πολιτικής, παρά το γεγονός πως ο κ. Αναστασιάδης υπέγραψε το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014 (σύμφωνα με το οποίο οι δύο πλευρές θα εργαστούν για μια λύση με βάση την πολιτική ισότητα), επικαλούμενοι μάλιστα το αποτέλεσμα των προ 12 χρόνων αποτυχημένων δημοψηφισμάτων.

Το κερασάκι στην τούρτα των αρνητικών συναισθημάτων έρχεται με τις επιθέσεις που βιώνουν Τουρκοκύπριοι που περνούν στον νότο. Η πιο πρόσφατη έλαβε χώρα τις προάλλες όταν το αυτοκίνητο μιας νεαρής Τουρκοκύπριας, η οποία ταξίδευε με την μητέρα της και άλλα μέλη της οικογένειάς της, δέχθηκε επίθεση από φανατικούς υποστηρικτές του ΑΠΟΕΛ. Καθώς έμπαινε στη λεωφόρο Μακαρίου από τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας – Λεμεσού, τους προπηλάκισαν ενήλικες με μυαλό εφήβων από κοντινό αυτοκίνητο. Όταν πλησίασαν τα φώτα τροχαίας μπροστά από το κτήριο του ΑΠΟΕΛ, περίπου 20 άντρες εμφανίστηκαν ξαφνικά στον δρόμο προσπαθώντας να τους κλείσουν τον δρόμο.

«Νομίζω πως τα άτομα που μας ενόχλησαν φώναξαν φίλους τους στο ΑΠΟΕΛ, ειδοποιώντας τους πως πλησιάζαμε την περιοχή» μου ανέφερε η γυναίκα. «Χρησιμοποιώ εκείνο τον δρόμο συχνά, και πάντα ελπίζω να βρω τα φώτα μπροστά από το σωματείο πράσινα. Ήταν όμως κόκκινα. Όταν τους είδα μπροστά μου ξαφνικά πανικοβλήθηκα και φοβήθηκα τόσο που δεν σταμάτησα. Καθώς περνούσαμε ένας από τους φανατικούς χτύπησε το αυτοκίνητο με κάτι που έμοιαζε με αστυνομικό ρόπαλο. Φοβόμουνα πως θα πατούσα κάποιον όμως είχα την μητέρα μου στο αυτοκίνητο. Κοίταξα από το καθρεφτάκι αν χτύπησα κάποιον όμως ευτυχώς δεν χτύπησα κανέναν. Είχα πανικοβληθεί τόσο που δεν σκέφτηκα να πάω στην αστυνομία. Συνέχισα να οδηγώ, κατευθείαν για τον βορρά».

Καθώς μιλούσα μαζί της προσπαθώντας να μάθω περισσότερα για το περιστατικό, μου είπε πως δεν θέλει να δημοσιοποιηθεί η ταυτότητά της. Ο λόγος ήταν πως δεν ήθελε το όνομά της να χρησιμοποιηθεί από τους Τουρκοκύπριους που είναι ήδη έτοιμοι να ρίξουν την ευθύνη σε ολόκληρη την ελληνοκυπριακή κοινότητα για αυτή την ηλίθια ενέργεια.

«Έζησα με Ελληνοκύπριους όταν σπούδαζα στο εξωτερικό. Δουλεύω μαζί τους και έχω πολλούς φίλους που πήραν τηλέφωνο ή έστειλαν μηνύματα, ζητώντας συγνώμη για την ανόητη πράξη μερικών φανατικών» είπε. Το μόνο που δεν ήθελε ήταν το περιστατικό να τύχει εκμετάλλευσης από τους Τουρκοκύπριους που δεν θέλουν ένα κοινό μέλλον με τους Ελληνοκύπριους. Όμως αυτό θα είναι δύσκολο – ένα μέλος της οικογένειάς της, πρόσθεσε, ήδη σχολίασε «Βλέπεις πώς είναι. Τέτοια ειρήνη θέλουν. Είναι αδύνατον να ζήσουμε μαζί τους».

Θεωρώ πως ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης στον νότο δεν αντιλαμβάνεται πως και οι Τουρκοκύπριοι πέρασαν εφιαλτικές περιόδους στο παρελθόν και πως και αυτοί υπέφεραν πολύ. Το ίδιο ισχύει και για την κοινή γνώμη στον βορρά για τα όσα πέρασαν οι Ελληνοκύπριοι. Δεν θα μπω στη διαδικασία να μετρήσω ποιος υπέφερε περισσότερο, όμως όλοι υποφέραμε. Και οι εμπειρίες του παρελθόντος επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το πώς σκέφτεται ο κόσμος το μέλλον του.

Το ένα πράγμα που ραγίζει τις ελπίδες μου για ένα ενωμένο νησί στο μέλλον είναι το γεγονός πως κάποιοι από εμάς δεν διδάχθηκαν τίποτα από τα όσα υποφέραμε και συνεχίζουν να ενεργούν κατά τρόπο επιβλαβή και άμυαλο. Καθώς όλο και περισσότεροι Τουρκοκύπριοι που περνούν μπροστά από τα φώτα του ΑΠΟΕΛ ελπίζουν να βρουν πράσινο, ελπίζουμε πως η κυβέρνηση θα αναλάβει συγκεκριμένα βήματα για να αποτρέψει περιστατικά βασισμένα στο μίσος με βάση την εθνοτική καταγωγή. Αν το κάνει με ειλικρίνεια, αυτό θα είναι το πιο αποτελεσματικό μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

*****************************************************************************************************************

“When I pass APOEL, I always hope the lights are green”


One thing that will affect the relationship between the two communities and the future of this island more than the developments in Turkey and in Greece or any other country is the way we treat each other. No matter how good the leaders are towards each other, how “positive” the atmosphere is around the negotiations table, we will not be able to get anywhere unless there is mutual respect and trust amongst the people.

The writer of this column had been criticised for blaming the Greek Cypriots for not wanting to share the island with the Turkish Cypriots. There is no research that proves Turkish Cypriots feel this way. It is a claim put down out of observation and reactions received from different parts of the community. It is a belief people hold from nearly all parts of the political spectrum, despite the fact that Mr Anastasiades had signed the joint declaration of February 11th, 2014 (which indicates that the two sides will work for a solution based on political equality), and in general by giving reference to the failed referenda 12 years ago.

The icing on the cake when it comes to negative feelings is the attacks experienced by Turkish Cypriots who cross to the southern part of the island. The most recent one happened the previous day when the car of a young Turkish Cypriot woman, travelling with her mother and other members of her family, was attacked by fanatic APOEL supporters. As she was entering Makarios Avenue from the Nikosia - Limassol road, first they were harassed by grown-ups with adolescent minds from a near-by car. When they got close to the traffic lights in front of the APOEL building, around 20 men suddenly appeared on the road, trying to block the way.

“I think the people who harassed us called their friends in APOEL giving them notice in advance that we were approaching there. I always hope that the lights in front of the club are green, as I use that road often. But it was red. When I suddenly saw them in front of me I was in such a panic and fright that I didn’t stop. As we passed by, one of fanatics struck the car with something that looked like a police baton. I was afraid that I would run someone over but I had my mother with me. I looked from the rear-view mirror to see if someone was hurt but luckily no one was. I was in such panic that I didn’t think of going to the police. I drove straight to the north.”

As I was chatting with her, trying to get more detail about the incident, she told me that she didn’t want her name to be used. The reason for this is because she didn’t her name to be mentioned by the Turkish Cypriots who were already ready to blame the whole Greek Cypriot community for this stupid act.

“I lived together with Greek Cypriots while I was studying abroad. I do business with them and I have a lot of friends who called and messaged, saying they were sorry for the ill act of a few fanatics” she said. One thing that she didn’t want was for the incident to be used by the Turkish Cypriots who didn’t want a common future with the Greek Cypriots. But that would be a bit difficult as she told me that a family member had already made the comment “You see how they are. This is how they want peace. It’s impossible to live with them.”

I believe that an important part of the public in the south fails to understand that the Turkish Cypriots also went through a nightmarish period in the past and suffered a lot. The same happens in the north when it comes to the suffering of the Greek Cypriots. I’m not going to argue about who suffered more but we all suffered. But the experiences of the past have a big influence of the way people think about the future.

One thing that breaks my hope on a common island in the future is the fact that some of us didn’t take any lessons from these sufferings and still continue to act in the most damaging and mindless way. In addition to this, as more Turkish Cypriots passing in front of the APOEL building hope for the traffic lights to be green, we also hope that the government will take concrete steps to prevent incidents based on ethnic hatred like this from happening. This will be the most effective confidence building measure if they are sincere.

 


Επιστροφή
στην αρχή