Όταν ο #Pellotopos ασχολήθηκε με τη Συρία. Ασχολήθηκε;(!)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
«Δεν είναι κάπως, με το χαμό που γίνεται στη Συρία, εμείς να σκεφτόμαστε μόνο τον τουρισμό μας», με ρώτησε ένας φίλος. Και η απάντησή μου τον ξάφνιασε

Κάποτε, ο κυνισμός είναι ο μόνος τρόπος για να χειριστεί κανείς την πραγματικότητα στον #pellotopos. Ο μόνος.

Μου λέει ένας φίλος χθες, με δυσκολία και με το δίκιο του: εντάξει ρε, είναι λογικό να το σκεφτόμαστε κι αυτό αλλά, με όσα μπορεί να συμβούν από στιγμή σε στιγμή στη Συρία, δεν είναι κάπως εμείς να ασχολούμαστε μόνο με τον κίνδυνο για τον τουρισμό μας και τις υπερπτήσεις;

Κατ’ αρχάς, τα όσα μπορεί να συμβούν στη Συρία μπορεί και να μην συμβούν τελικά. Αμέσως τουλάχιστον. Η μόνη παρηγοριά του να εκλέγει μια χώρα όπως οι ΗΠΑ έναν ηλίθιο όπως ο Τραμπ για Πρόεδρό της, είναι η δήλωσή του ότι η επίθεση στη Συρία «μπορεί να εκδηλωθεί σύντομα, μπορεί καθόλου σύντομα!». Αυτό είναι βεβαίως και το ανησυχητικό.

Διότι οι ηλίθιοι, ειδικά αυτού του διαμετρήματος, είναι και απρόβλεπτοι. Κι όσο κι αν δεν είναι ο Τραμπ που καθορίζει τα πράγματα μόνος του, το γεγονός και μόνο ότι ένας τέτοιος ηλίθιος είναι σε θέση να επηρεάζει καθοριστικά πράγματα και καταστάσεις, έχοντας φτιάξει ένα επιτελείο ανάλογο γύρω του, είναι τρομακτικό. Ναι.

Ωστόσο, η απάντηση που έδωσα στον φίλο τον ξάφνιασε. Τον ρώτησα πολύ απλά: Α ναι; Με αυτό ασχολούμαστε; Και ήταν ειλικρινής η απορία μου. Σκέφτηκα πως μπορεί όντως να ασχοληθήκαμε μ’ αυτό, σε έναν βαθμό που να μπορεί κανείς να το θεωρήσει ενασχόληση και να μου διέφυγε εμένα.

Γιατί εγώ, πέρα από κάτι αναφορές στα ΜΜΕ δεν είδα και καμία ιδιαίτερη ενασχόληση ευρύτερα. Ούτε καν μ’ αυτό! Και συνεπώς, μπορώ να σας μεταφέρω –μετά και την επιβεβαίωση της διαπίστωσής μου και από τον φίλο– πως το ηθικό εκείνο δίλημμά του δεν υφίσταται και πολύ.

Ασχοληθήκαμε με οτιδήποτε άλλο πέραν τούτου, για άλλη μια φορά.

Εγώ είδα περισσότερους να ασχολούνται λ.χ. με τον επενδυτή της Ομόνοιας...

Και όπως πάντα, εκεί όπου υπήρξε ενασχόληση με τα της Συρίας οι αυτόχθονες του #pellotopos χωρίστηκαν και πάλι σε δύο στρατόπεδα. Στο άσπρο και το μαύρο. Άλλα χρώματα δεν υπάρχουν στον #pellotopos βλέπετε.

Οι μεν κατακεραύνωσαν τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους (#foniadestwnlawn) για τη νέα δίψα τους, λέει, να ελέγξουν τις εξελίξεις στην περιοχή και να οδηγήσουν σε ένα νέο αιματοκύλισμα, ξεχνώντας βολικά ως μια ετερόκλητη πλέον συμμαχία παλαιάς κοπής σταλινικών και ορθόδοξων ρωσολάγνων ψεκασμένων που είναι, ότι έχουμε μια κανονικότατη σφαγή των ίδιων των Σύρων από τον Άσαντ και ενίοτε τους «καλούς» Ρώσους.

Ξέχασαν επίσης πόσο υποκριτικά οι ίδιοι προσπέρασαν τις φρικαλεότητες των τελευταίων για λογαριασμό του Άσαντ στη Γούτα την ώρα που διαμαρτύρονταν για τη… Γάζα ή για ό,τι άλλο τους κατέβαινε στο κεφάλι.

Οι δε, ρωτούσαν εάν έπρεπε να αφεθεί έτσι απλά ο Άσαντ να σκοτώνει τους Σύρους πολίτες που δεν τον υποστηρίζουν, ωσάν ο Τραμπ και οι υπόλοιποι να το κάνουν διότι θέλουν να τιμωρήσουν τον Άσαντ για τις σφαγές ή –συγχωρέστε με κιόλας– να έχουν χεστεί για τις σφαγές του Άσαντ και τα θύματά του.

Είναι το είδος που αγαλλίαζε πριν από κάτι χρόνια με την «Αραβική Άνοιξη» και την ανατροπή των δικτατόρων, πιστεύοντας ειλικρινά, αυτό είναι άλλωστε και το πιο ανησυχητικό, ότι θα ερχόταν η δημοκρατία στη Μέση Ανατολή. Σε λαούς εξαθλιωμένους οι οποίοι ποτέ δεν γνώρισαν τη δημοκρατία και οι οποίοι στις πρώτες κάλπες θα εξέλεγαν τους μουλάδες των ισλαμικών αδελφοτήτων για ηγέτες των χωρών τους.

Η κατάσταση στη Συρία δεν είναι δύσκολη στην κατανόησή της. Ούτε και ο διαμεσολαβητικός πόλεμος –αυτό που καθιερώθηκε διεθνώς ως proxy war– ο οποίος γίνεται εκεί διά των αντιπροσώπων των ξένων δυνάμεων είναι κάτι που δεν μπορεί, πολύ απλά μάλιστα, να το συλλάβει το μέσο μυαλό.

Εάν προηγουμένως καταφέρει να αντιληφθεί πως δεν υπάρχουν καλοί και κακοί στην ιστορία αυτή και πως, όπως πάντα συνέβαινε στην Ιστορία, υπάρχουν συμφέροντα. Μεγάλα συμφέροντα. Τα οποία οδηγούν ενίοτε και στις πιο απίστευτες –φανερές ή και μυστικές– συμμαχίες, όπως αυτή λ.χ. του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία έναντι του φόβου για την επικράτηση του Ιράν στην περιοχή.

Όσο διατηρεί κανείς συμπάθειες και βλέπει… καλούς και κακούς, λόγω ιδεοληψιών και αφελών προτιμήσεων οπαδικού τύπου, όπως πάντοτε γίνεται στον #pellotopos, o οποίος έμαθε να ερμηνεύει τις εξελίξεις βάσει «φίλων» και «εχθρών», τόσο καταδικάζει τον εαυτό του να του διαφεύγουν τα αυτονόητα. Τα πολύ απλά αυτονόητα.

Πόσω μάλλον όταν δεν ασχολείται με το θέμα, ούτε καν στο επίπεδο των ευρύτερων επιπτώσεών του εκεί και εδώ. Εκεί, μιλάμε για μια γενίκευση του πολέμου στη Συρία με τους διαμεσολαβητές να παραμερίζονται και τους πραγματικούς παίκτες να εμπλέκονται σε άμεσο επίπεδο με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Εδώ μιλάμε για τρομερές συνέπειες στην οικονομία μας λόγω του τουρισμού που θα υποστεί φοβερό πλήγμα σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη περίοδο για την οικονομία – ναι δεν είναι όμορφο αλλά πρέπει να το αγγίξουμε κι αυτό, τι να γίνει;

Και μακροπρόθεσμα, στην έξαρση του ρατσισμού. Όταν οι Σύροι που σήμερα λυπούμαστε τόσο πολύ ως αγαπησιάρης και συμπονετικός λαός που είμαστε τάχα, θα πάρουν βάρκες και έρθουν κατά ‘δω για να γλυτώσουν. Οπότε, θα διερωτόμαστε πού βρήκαν τα κινητά, και διάφορα άλλα αυτού του νοητικού και κυρίως του ηθικού επιπέδου.

Προς το παρόν όμως, είπα και στον φίλο, δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Διότι απλά δεν ασχολούμαστε. Έχουμε άλλα.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Από τις μεγάλες αγάπες γεννιούνται τα μεγάλα μίση

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Θα μας πείσει άραγε η διοίκηση της cyta;

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 19.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Στέκεσαι μακριά και φωνάζεις: «κλείστε τα οδοφράγματα»

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 19.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή