Όταν μας πνίγουν τα δίκια μας

ΑΠΟΨΗ /ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Ο δημόσιος διάλογος κατευθύνεται συχνά στα επουσιώδη και όχι στα ουσιώδη. Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις για τους διορισμούς στους ημικρατικούς. Η κριτική εστιάστηκε στα άτομα που διορίστηκαν, κατά πόσο χρεώνονται ή όχι σε κόμματα. Αναγνωρίζω πως οι ενστάσεις αυτές έχουν βάση, παρότι διορίστηκαν και πολύ αξιόλογα άτομα. Ωστόσο, η κριτική που περιορίζεται σε ένα είδος γκρίνιας για το πόσο αποτρόπαιο είναι το κομματικό αλισβερίσι ή σε γενικόλογες εκθέσεις ιδεών περί αξιοκρατίας δεν μπορεί από μόνη της να καταστεί παραγωγική.

Ο δημόσιος διάλογος κατευθύνεται συχνά στα επουσιώδη και όχι στα ουσιώδη. Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις για τους διορισμούς στους ημικρατικούς. Η κριτική εστιάστηκε στα άτομα που διορίστηκαν, κατά πόσο χρεώνονται ή όχι σε κόμματα. Αναγνωρίζω πως οι ενστάσεις αυτές έχουν βάση, παρότι διορίστηκαν και πολύ αξιόλογα άτομα. Ωστόσο, η κριτική που περιορίζεται σε ένα είδος γκρίνιας για το πόσο αποτρόπαιο είναι το κομματικό αλισβερίσι ή σε γενικόλογες εκθέσεις ιδεών περί αξιοκρατίας δεν μπορεί από μόνη της να καταστεί παραγωγική.

 


Μια πραγματικά μεταρρυθμιστική ατζέντα -εάν όντως ενδιαφερόμαστε να σταματήσουμε τον πελατειακό κρατικισμό- θα έφερνε στο προσκήνιο την κατάργηση των μισών από αυτούς τους οργανισμούς που δημιουργήθηκαν ακριβώς για να υπηρετούν την περίφημη κομματοκρατία (έτσι την κόβεις μαχαίρι) ή τη μεταφορά ορισμένων σημαντικών αρμοδιοτήτων τους στην τοπική αυτοδιοίκηση ή σε διάφορα άλλα υπουργεία. Π.χ. ο ΚΟΤ δεν χρειάζεται να ασχολείται με τα υγειονομικά κριτήρια των καταλυμάτων, εστιατορίων ή τη δημιουργία υφυπουργείου Τουρισμού που θα σχεδίαζε την πολιτική για έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της οικονομίας μας. Αυτές τις αλλαγές, τις βαθιές τομές, δεν τις συζητάμε. Σπάνια υπάρχουν συγκεκριμένες αντιπροτάσεις, και όταν υπάρχουν έχουμε την τάση να τις δαιμονοποιούμε: οι κομματικοί γιατί θα χάσουν κομμάτι από την πίτα που μοιράζουν και οι υπόλοιποι που ασκούν δριμεία κριτική στα κόμματα άλλοτε το κάνουν επειδή δεν διορίστηκαν «οι δικοί τους» και άλλοτε χωρίς να τολμούν να αντιπροτείνουν συγκεκριμένες προτάσεις αλλαγής του παραδείγματος. 

 


Το ίδιο και με την πρόσφατη αναταραχή που δημιουργήθηκε με το κόμιστρο των λεωφορείων. Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι το δημοσιονομικό αποτέλεσμα από την κατάργηση του δωρεάν κομίστρου στα λεωφορεία θα είναι μικρό. Το ίδιο φυσικά λέει κάθε ομάδα που της κόβουν κάτι. Αλλά οι μαθητές αντιδρούν, για παράδειγμα, για το κόμιστρο στο λεωφορείο και όχι για το γεγονός ότι ένα ανεπαρκές εκπαιδευτικό σύστημα τους αναγκάζει να χρυσοπληρώνουν κάνοντας ιδιαίτερα την εκπαίδευση που δεν τους παρέχει το σχολείο.

 


Υπάρχουν δικαιώματα θεμελιωμένα επί σειρά ετών τα οποία σήμερα δεν μπορούν πια να ικανοποιηθούν. Ωστόσο, με δεδομένη τη σπανιότητα των πόρων στη χώρα μας, θα αντιμετωπίζουμε όλο και συχνότερα πολλαπλά αδιέξοδα. Για αυτό χρειαζόμαστε μια αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε την κοινωνική πολιτική. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια των δωρεάν παροχών για όλους. Πρέπει να κάνουμε μια ιεράρχηση στόχων. Η πρώτη ιεράρχηση είναι να βοηθήσουμε τους πολύ φτωχούς, να νοιαστούμε αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη. Όχι όλους ανεξαιρέτως. Η δεύτερη είναι να δώσουμε έμφαση στην ποιοτική αναβάθμιση των παροχών μας, όχι μόνο στην ποσοτική.

 

Στην οικονομία, το μήνυμα των τελευταίων χρόνων ήταν «δώσε - δώσε - δώσε». Στους πάντες. Αδιακρίτως. Ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν πραγματικά ανάγκη εις βάρος αυτών που έχουν. Να δώσει ποιος; Το κράτος; Πού θα τα βρει; Ποιος θα τα πληρώσει; Δεν λυπάμαι την κυβέρνηση για την παρέλαση της γκρίνιας που υφίσταται. Δοκιμάζει το ίδιο φάρμακο στου οποίου την παρασκευή συνεργάστηκε προθύμως τα προηγούμενα χρόνια. Εκείνο που απλώς λέω είναι ότι μια χώρα της οποίας ολόκληρος ο λαός «κουρδίζεται» να ζητάει τα ανέφικτα και ποτέ να μην ικανοποιείται με τα εφικτά είναι δύσκολο να κυβερνηθεί. Η δημαγωγία, η ατολμία και η κακή ενημέρωση του κοινού ως προς το πού βρίσκονται οι πραγματικές δυνατότητες και τα πραγματικά διλήμματα αποτελούν εκρηκτικό κοκτέιλ. Υπό τέτοιες συνθήκες, οι πολιτικοί θα εξωθηθούν να κάνουν (εν γνώσει τους) σοβαρά λάθη. Ένα από αυτά ήταν η απόσυρση του φόρου αλληλεγγύης στον 13ο μισθό. Υπάρχουν οικογένειες με έναν ή δύο ανέργους που πέρασαν τις γιορτές χωρίς καν το επίδομα ανεργίας, μιας κι αυτό διαρκεί έξι μήνες, και οικογένειες που στα τέλη Δεκεμβρίου είδαν να μπαίνουν στον τραπεζικό τους λογαριασμό αρκετές χιλιάδες ευρώ. Η κοινωνική μας αλληλεγγύη δεν μπορεί να εξαντλείται στα πέντε πακέτα μακαρόνια που αγοράζουμε για να βοηθήσουμε αυτούς που τα βγάζουν δύσκολα πέρα.

 

 

Κινδυνεύουμε να μας πνίξουν «τα δίκια μας».

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Οι βάρβαροι και οι ήρωες...Του Σενέρ Λεβέντ

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Yianis Christodoulou Foundation

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ, 12.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ποιος θα λύσει το κυπριακό - Της Μιράντας Λυσάνδρου

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 12.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή