Όταν οι Τουρκοκύπριοι φταίνε και για την Ένωση

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
«Κύριοι, προς τι η βιασύνη; Αφού το πρόβλημα λύεται αφ' εαυτού». Ακριβώς 53 χρόνια μετά (14.02.64), το σκίτσο της Daily Mail είναι επίκαιρο όσο ποτέ

Από όλες μας τις κακοδαιμονίες ως κοινωνία, ο φαρισαϊσμός είναι νομίζω η πιο απογοητευτική.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι οι πολιτικοί μας μ’ αυτό το στοιχείο είναι που παίζουν συχνότερα από ό,τι με κάθε άλλο όταν θέλουν να μεταστρέφουν την άποψή μας - ενίοτε σε δευτερόλεπτα.

Την Παρασκευή, η ολομέλεια της Βουλής πέρασε τη γνωστή τροπολογία του εδώ παραρτήματος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, του «ΕΛΑΜ» (το οποίο ονομάζεται έτσι μόνο μετά και λόγω της απόρριψης του ονόματος «Χρυσή Αυγή Κύπρου» από το Υπουργείο Εσωτερικών) για συμπερίληψη του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 στις επετείους «για τις οποίες γίνεται ανάγνωση μηνυμάτων ή φυλλαδίων και ολιγόλεπτη συζήτηση στην τάξη», με βάση το λεκτικό της Βουλής.

Το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950 είναι ένα ιστορικό γεγονός. Και κανείς δεν μπορεί να εισηγείται τη μη συζήτηση ιστορικών γεγονότων ειδικά σε μια χώρα όπου η κατανόηση της Ιστορίας ακρωτηριάζεται ακριβώς από την απουσία της διδασκαλίας κρίσιμων ιστορικών πτυχών στα σχολεία. Με πρώτη φυσικά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος των Τ/Κ, όχι μόνο το 1974 αλλά και πριν την ανατροπή της έννομης τάξης, με την ανοχή της Πολιτείας στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Αυτά και όλα όσα απουσιάζουν από τα σχολικά προγράμματα δεν απουσιάζουν τυχαία. Η προσέγγιση εντάσσεται ακριβώς στην καλλιέργεια στα παιδιά της λογικής του απόλυτου θύματος η οποία είναι άλλωστε και η κυρίαρχη τάση στην κοινωνία. Και με την οποία ο έλεγχος που λέγαμε πιο πάνω, γίνεται εξαιρετικά απλή διαδικασία.

Διότι, τίποτα δεν είναι πιο εύκολο από τη χειραγώγηση ενός ανθρώπου ο οποίος νομίζει ότι προέρχεται από μία κοινωνία αγγέλων η οποία ποτέ δεν έκανε κάτι κακό και ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, την ώρα μάλιστα που ήταν και είναι -τάχα- αυτή που οι πάντες καταδίωξαν και καταδιώκουν.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί πιο πρόθυμα τον όποιον του παραστήσει τον προστάτη και τον άοκνο φρουρό από αυτόν τον άνθρωπο. Γιατί απλά, ψάχνει πάντοτε κάποιον ο οποίος όχι μόνο δεν θα τολμήσει να τον ενοχλήσει αλλά και θα του επιβεβαιώσει κιόλας πως, εκείνος και η κοινωνία ή κοινότητά του, είναι τα απόλυτα θύματα. Οι απολύτως αθώοι.

Το Ενωτικό Δημοψήφισμα λοιπόν είναι μέρος της Ιστορίας. Ειδικά όταν φωνάζεις, όπως εγώ, ότι δεν μπορεί να διδάσκεται α λα καρτ η Ιστορία. Χώρια που το 1950 δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς να το διαβάζει με τα δεδομένα του σήμερα αλλά του τότε. Ένα άλλο κρίσιμο σφάλμα που διαπράττουμε συχνά.

Η διαφορά είναι πως το Ενωτικό Δημοψήφισμα και διδασκόταν και διδάσκεται στα σχολεία. Ανέκαθεν. Το είπε και ο υπουργός Παιδείας. Δεν θα αλλάξει κάτι στον τρόπο που διδάσκεται σε δύο μάλιστα μαθήματα. Συνεπώς, αυτό που τώρα επιχειρείται, ναι μεν δεν είναι εορτασμός ακριβώς αλλά ούτε και θέμα εισαγωγής του στο πλαίσιο της διδασκαλίας τίθεται, διότι ακριβώς υπάρχει ήδη.

Δεν θα σταθώ στις ενδεχόμενες σκοπιμότητες διότι νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του ως προς το γιατί ο ΔΗΣΥ το χειρίστηκε με ένα τρόπο τον οποίο εάν τον πω πρόστυχο φοβάμαι ότι θα τους κολακεύσω, το γιατί τα κόμματα του «κέντρου» έριξαν τις μάσκες και έδειξαν πού πραγματικά στέκουν πολιτικά…

… αλλά και γιατί ακόμα και το ΑΚΕΛ, το οποίο ήταν το μόνο που ήρθη στο ύψος των περιστάσεων δεν απάντησε -κακώς- στο ερώτημα γιατί περίμενε μέχρι την ολομέλεια της Παρασκευής όταν γνώριζε τι γινόταν. Και εάν το έπραξε ώστε να αφήσει τον ΔΗΣΥ να φάει τα μούτρα του και να κάνει μια ομολογουμένως εξαίρετη άσκηση πόλωσης και συσπείρωσης το ίδιο.

Το σημαντικότερο σημείο της όλης συζήτησης σήμερα, είναι η ομόφωνη δυστυχώς απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου με την οποία τα ως άνω κόμματα (το εδώ παράρτημα της ελλαδικής νεοναζιστικής συμμορίας δεν μετέχει πλέον στο Εθνικό) έκραξαν την… τουρκοκυπριακή κοινότητα (!) για την εξέλιξη των πραγμάτων.

Για αυτό μίλησα στην αρχή για τον φαρισαϊσμό και για την ευκολία με την οποία παίζουν οι πολιτικοί με τα μυαλά μας, ειδικά όταν τα κάνουν σκ....

Είναι λογικό πολλοί πολίτες να μην ξέρουν ή έστω να μην κατανοούν την ευαισθησία που έχει το ζήτημα της Ένωσης στη συλλογική μνήμη των Τ/Κ και στη βαθιά τους πεποίθηση πως τα όσα πέρασαν, ειδικά μετά το 1960, είχαν ακριβώς να κάνουν με τη δική μας διακηρυγμένη ΚΑΙ μετά την Ανεξαρτησία (το 1962 ακόμη από τον Μακάριο) πορεία προς την Ένωση.

Είναι επίσης λογικό να μην αντιλαμβάνονται πολλοί γιατί άνθρωποι όπως λ.χ. η «πρόεδρος της βουλής» των Τ/Κ, Σιμπέλ Σιμπέρ, μια γυναίκα η οποία αφιέρωσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής της, προσωπικής και επιστημονικής, στην προσέγγιση των δύο κοινοτήτων μπορεί να φρίκαρε στο άκουσμα της έγκρισης της τροπολογίας, για «εορτασμό» ή έστω κάτι σίγουρα πέραν της (υπάρχουσας) διδασκαλίας.

Δεν είναι όμως λογικό και ούτε ειλικρινές και έντιμο ο Πρόεδρος και τα κόμματα να μεταθέτουν την ευθύνη μιας ιστορίας την οποία ΕΜΕΙΣ ξεκινήσαμε την Παρασκευή, στην άλλη κοινότητα και στη δική της ηγεσία. Αυτό είναι απλά ανήθικο.

Γιατί αυτοί, όφειλαν να ξέρουν ποια αντανακλαστικά έχει ενεργοποιήσει στον μέσο Τ/Κ αυτή η κίνηση, κυρίως σε σχέση με τις δικές μας μακροχρόνιες προθέσεις – όπως τις βλέπει εκείνος/εκείνη. Και ποια ζημιά έχει προκαλέσει στην πεποίθηση της πλειονότητας απέναντι ότι έχουμε αλλάξει πορεία και μυαλά. 

Μια πεποίθηση η οποία κλονίστηκε και κλονίζεται καθημερινά και από τις δεκάδες επιθέσεις σε αυτοκίνητα Τουρκοκυπρίων, από τη ρατσιστική ρητορική των παπάδων στο Κυπριακό (ο άλλος μεγάλος παράγοντας φόβου της άλλης κοινότητας) και πολλά άλλα.

Όταν, λοιπόν, η πολιτική ηγεσία αντί να διορθώσει αυτό που προκάλεσε η όποια συμπαιγνία κομμάτων με το εδώ παράρτημα της συμμορίας των νεοφασιστών, ρίχνει την ευθύνη στην άλλη κοινότητα αλλά και σε όσους «ανέδειξαν το θέμα εδώ» (ωσάν να ήταν χαζοί οι Τ/Κ και δεν θα το μάθαιναν), τότε είναι ξεκάθαρο πως για άλλη μια φορά παίζει μαζί μας και υποτιμά βάναυσα τη νοημοσύνη όλων μας.

Το τραγικότερο όλων είναι πως, εκ του αποτελέσματος, ίσως τελικά να… μην την υποτιμά καθόλου.

Και αυτό λέει κάτι για μας. Όχι για εκείνην.



Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Θα υποφέρεις πολλά περισσότερα με τα μυαλά της ένωσης

Θα γιορτάζουν, λέει, στα σχολεία. Τι υπάρχει για να εορτάζεται σε αυτό; Αντί να μετανιώνουν και να το καταριόνται αυτό, θα γιορτάζουν και από πάνω;

10 / 10
Επιστροφή
στην αρχή