Όταν επιμένεις να νομίζεις ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Διότι, το κατά βούληση είναι επιλογή. Λες, δεν τους εγκρίνουμε, το αφήνουμε την κρίση σας. Το άλλο ήταν απάτη. Και βεβαιότητα ότι μιλούσαν σε αρνιά...

Οι εκλογές τελείωσαν. Και το δικό μου συμπέρασμα ήταν πως, αυτές, ήταν οι πιο διασκεδαστικές αλλά και κουραστικές συνάμα εκλογές που είχαμε ποτέ. Γελάσαμε αλλά μας βγήκε και η ψυχή.

Το ένιωσα εντονότερα δέκα λεπτά πριν κλείσουν οι κάλπες παρακολουθώντας τον ευρωβουλευτή του ΔΗΚΟ Κώστα Μαυρίδη στο ΡΙΚ να μας ανακοινώνει θριαμβευτικά τι… θα συζητούσαμε, λέει, τα επόμενα χρόνια.

Για όσους δεν είχαν την τύχη να τον δουν θα σας το μεταφέρω επιγραμματικά.

Ο κόσμος, λέει, τα επόμενα χρόνια θα συζητούσε την κοσμογονική περίπου εξέλιξη της απόφασης των τριών από τα τέσσερα κόμματα που στήριξαν Παπαδόπουλο στον Α’ Γύρο, να καλέσουν τον κόσμο να ψηφίσει… κανέναν στο Β’ Γύρο.

Αφήνοντας σαφέστατα να νοηθεί ότι έπετο μια φοβερή έκπληξη και μαζί μια επιτυχία στη λογική της υιοθέτησης του καλέσματός τους προς τους κομματικούς αμνούς. Δεν τους είπε έτσι, βέβαια, ωστόσο η βεβαιότητά του και η αλαζονεία του αυτό έβγαζε.

Μερικά λεπτά αργότερα, ο κ. Μαυρίδης έμελλε να εκτεθεί ίσως και περισσότερο από τότε που έκανε την αήθη εκείνη δήλωση για τη συνάδελφο Άννα Ανδρέου, η οποία είχε προκαλέσει την πλέον αλγεινή εντύπωση για το πολιτικό ποιόν του ανδρός στα χρονικά.

Οι κάλπες άνοιξαν και το πυροτέχνημα ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Αλληλεγγύης έσκασε όχι απλά άδοξα, αλλά με τον χειρότερο τρόπο που θα μπορούσε να είχε σκάσει. Εν μέσω καθολικής περιφρόνησης στο πολιτικό τους παιγνίδι από τους ίδιους τους οπαδούς τους.

Δίνοντας, όχι μόνο ένα άλλο ύψος στην έννοια της πολιτικής ασχετοσύνης αλλά και ένα οδυνηρότατο χαστούκι σε όσους επιμένουν να θεωρούν τον κόσμο ηλίθιο και πρόθυμο να κάνει ό,τι του ζητούν οι όποιοι πολιτικοί, ακόμα και οι κατ’ ευφημισμόν τέτοιοι.

Βλέπετε, οι ΔΗΚΟϊκοί ψηφοφόροι, οι μισοί, αυτοί που απέμειναν στον Νικόλα Παπαδόπουλο, οι επίσης εναπομείναντες και εναπομείνασες ψηφοφόροι της ΕΔΕΚ, αλλά και το κομμάτι του κομματιδίου Θεοχάρους το οποίο την ακολούθησε στην επιλογή της στον Α’ Γύρο, δεν κατάλαβαν και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη μη πολιτική επιλογή των ηγεσιών τους, διότι τέτοια ήταν.

Διότι, ένα ήταν να τους πει κανείς ψηφίστε κατά βούληση διότι εμείς δεν εγκρίνουμε ως ηγεσίες ούτε τον έναν ούτε τον άλλον, όπως έκαναν οι Οικολόγοι. Αυτό είναι και πολιτική και υπεύθυνη στάση, όπως είναι κυρίως και στάση σεβασμού έναντι του κριτηρίου και της νοημοσύνης του κάθε ψηφοφόρου.

Και άλλο ήταν το να τους καλέσουν να μην ψηφίσουν κανέναν, κάτι που παρέπεμπε στο λευκό, το άκυρο ή και την αποχή, απλώς και μόνο για να επιχειρήσουν εκείνοι να κεφαλαιοποιήσουν το πυροτέχνημα το οποίο μετά βεβαιότητας ανέμενε να αποθαυμάσει ο κύριος Μαυρίδης αλλά τελικά, έσκασε στα χέρια του, θυμίζοντας εκείνες τις υπέροχες σκηνές από κινούμενα σχέδια όπου οι γάτες βάζουν τον δυναμίτη για να ανατινάξουν τον ποντίκι και καταλήγουν με το πρόσωπο μαύρο να κοιτάζουν σαν χαζές και να ξεκαπνίζουν.

Ο κόσμος δεν κατάλαβε γιατί έπρεπε να παίξει αυτό το παιγνίδι, το οποίο καταργούσε την ίδια την έννοια της ηγεσίας, αλλά και της πολιτικής δύναμης την ώρα μάλιστα που γνώριζε πως μέσα από Β’ Γύρο θα προέκυπτε μια πραγματικότητα που θα τον επηρέαζε για τα επόμενα πέντε χρόνια καθοριστικά μιας και εκείνος δεν έχει ούτε τα εκατομμύρια του Νικόλα, ούτε την οικονομική επιφάνεια του Σιζόπουλου, ούτε βέβαια και τους μισθούς και τις συντάξεις Θεοχάρους.

Και δεν κατάλαβε γιατί έπρεπε να μπει στη διαδικασία της απάθειας όταν μάλιστα οι ίδιοι άνθρωποι που τον καλούσαν να το κάνει, τον βομβάρδιζαν εδώ και χρόνια με μηνύματα ενάντια στην πολιτική απαξίωση, την απάθεια, την απραξία και την αποχή.

Πολιτικά, το κόστος του Β’ Γύρου ήταν πολύ μεγαλύτερο για αυτή την παρέα από εκείνο του Α’ Γύρου. Ο πρώτος ήταν απλά μια αποτυχία. Μια τεράστια και εξαιρετικά ακριβή για την οικογένεια Παπαδόπουλου αποτυχία η οποία όμως -εκλογές είχαμε- ήταν μια πιθανότητα.

Το επικίνδυνο παιγνίδι που επέλεξαν να παίξουν όλοι αυτοί οι αδίστακτοι λαϊκιστές με τη νοημοσύνη του κόσμου στον Β’ Γύρο θεωρώντας ότι μπορούσαν, οι καημένοι, να χειραγωγήσουν και να κατεβάσουν τον διακόπτη της λογικής σχεδόν εκατό χιλιάδων ανθρώπων…

… προκειμένου, όπως προανήγγειλε εν τη αφελεία του ο ευρωβουλευτής να το συζητάμε για… πολλά χρόνια, μάλιστα (!). κατέληξε σε μια απίστευτη ακόμα και για τον πλέον αισιόδοξο παρατηρητή συντριβή της παρέας. Και μαζί, στο άδοξο τέλος της μεγαλύτερης προσπάθειας υποκατάστασης της βούλησης των πολιτών με κομματικές ντιρεκτίβες, οι οποίες τους υποβίβαζαν σε όντα άβουλα και ανόητα.

Αν σκεφτεί κανείς πως αυτό ήρθε μετά και από την επίσης εξαιρετικά προσβλητική απόδοση του αποτελέσματος του Α’ Γύρου σε… πριμοδοτήσεις, η μεν απόλαυση του χαστουκιού πολλαπλασιάζεται, το δε πολιτικό κριτήριο όσων διανοήθηκαν να συνεχίσουν τον εμπαιγμό και των υπόλοιπων ψηφοφόρων τους και στον Β’ Γύρο με αυτό το βλακώδες και επικίνδυνο παιγνίδι, παραπέμπει σε πολιτικό νανισμό για να μην χρησιμοποιήσω και κάποιον σκληρότερο όρο. Και υπάρχουν πολλοί.

Ήταν ένα διασκεδαστικό και δίκαιο φινάλε, σε μια προεκλογική που κράτησε πολύ. Και μας κούρασε. Αλλά έληξε με την αποκάλυψη της πολιτικής αγυρτείας, τη συντριβή του θράσους και το ξεκαθάρισμα στο πολιτικό σκηνικό με την απαλλαγή μας από τα μικρομάγαζα των εκβιασμών και των παιγνίων που τόσο βασάνισαν τη χώρα μας.

Ό,τι καλύτερο για τις δύσκολες μέρες που έρχονται και τον ενισχυμένο ρόλο που απέκτησαν οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις. Αν αυτές θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στο βάρος αυτής της νέας πραγματικότητας, απομένει να το δούμε στη συνέχεια.

Ας κρατήσουμε το καλάθι μικρό.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μίσος και συγκάλυψη...Του Μιχάλη Θεοδώρου

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 12:28 (τελευταία ενημέρωση 12:28)

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:05 (τελευταία ενημέρωση 10:05)

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή