Ώστε, ψάχνουμε για «φρικιά»; Στον καθρέφτη κοιτάξαμε;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Η ζωή σου. Αυτό σου ανήκει στον κόσμο. Και το δικαίωμα να τη ζήσεις με αξιοπρέπεια. Κόντρα στο σκοτάδι που επέλεξαν οι όποιοι άλλοι. Λίγοι ή πολλοί.

Εδώ και μέρες, η εικόνα που εξέπεμπε η Ελλάδα, κινήθηκε πάλι ανάμεσα στο σκοτάδι και τη γελοιότητα.

Αφορμή ήταν, βεβαίως, η συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων και έξω από αυτήν για το θέμα της Αναγνώρισης Ταυτότητας Φύλου. Και ήταν μια πολύ οδυνηρή διαδικασία το να παρακολουθεί κανείς πολιτικούς -άλλους ενήμερους αλλά άτολμους και άλλους φαιδρούς, αγκυλωμένους και κυρίως ανενημέρωτους- να επιδίδονται σε έναν αγώνα για το ποιος θα ρίξει πιο πολύ μαύρο, με αντίπαλο τον σκοταδισμό της Εκκλησίας της Ελλάδας και τον ξεδιάντροπο ρατσισμό των εκπροσώπων της.

Ενός χώρου, μιλάω για την Εκκλησία πάντα, ο οποίος έχει μονίμως μια ανεξήγητη λύσσα με ταυτότητα φύλου των ανθρώπων και βεβαίως με το θέμα της σεξουαλικότητας, παρότι ως επαγγελματικός κλάδος είναι γνωστό τοις πάσι ότι στεγάζει διαχρονικά περισσότερα ομοφυλόφιλα άτομα από κάθε άλλον. Κάτι που βεβαίως μπορεί και να είναι η εξήγηση για τη στάση και τη μανία της.

Τούτου λεχθέντος, η ταυτότητα φύλου ΔΕΝ έχει να κάνει με τη σεξουαλικότητα. Άτομα τα οποία μεγαλώνοντας ανακαλύπτουν ότι είναι διεμφυλικά και δεν ανήκουν στο φύλο που τους αποδόθηκε, δεν έχουν κατ’ ανάγκην ομοφυλοφιλικό σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά πολύ συχνά ετεροφυλικό ή και αμφιφυλικό.

Όπως επίσης, η πορεία της αλλαγής του φύλου και χειρουργικά είναι θέμα βούλησης. Και δεν επιλέγεται από όλα τα άτομα. Η πρακτική να είναι αυτό ο μοναδικός τρόπος αναγνώρισης εκεί και όπου αναγνωριζόταν η ταυτότητα φύλου, καταδικάστηκε ως βασανιστήριο από τον ΟΗΕ. Και αυτό καλύπτεται πια από την ευρωπαϊκή σύμβαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την παγκόσμια χάρτα δικαιωμάτων.

Το είναι ένας άνθρωπος διεμφυλικός, δεν είναι ούτε μόδα και φυσικά ούτε αρρώστια. Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ και μας βοηθά πια να αντιληφθούμε, εάν θέλουμε να την ακούσουμε, πως αυτό το ζήτημα είναι μέρος της φύσης και της «κανονικότητας» ακόμα. Ένας όρος που απεχθάνομαι, αλλά νομίζω πως δεν θα μπορέσω να γίνω απόλυτα κατανοητός σε κάποιους εάν δεν τον χρησιμοποιήσω. Ας είναι.

Δεν είναι ούτε διαταραγμένα, ούτε...  βλαμμένα τα διεμφυλικά άτομα. Δεν ξυπνούν ένα πρωί και αποφασίζουν ότι θέλουν να αλλάξουν, όπως κάποιος αλλάζει κούρεμα. Ζουν μια ολόκληρη ζωή από τότε που αντιλαμβάνονται το πραγματικό τους φύλο, υποφέροντας γιατί νιώθουν ότι ζουν σε λάθος σώμα και η επιστήμη επίσης μπορεί πια να το τεκμηριώσει και να το εξηγήσει. Αν την ακούσουμε.

Πάντα υπήρχαν και πάντα κρύβονταν ή ζούσαν στο περιθώριο. Και εκεί όπου δεν αναγνωρίζονται, πράγματα για μας αυτονόητα, όπως η έκδοση ενός διαβατηρίου και το ταξίδι, είναι πρακτικά αδύνατα για αυτά τα άτομα. Ειδικά εάν βρίσκονται ήδη σε μια φάση αλλαγής, όχι κατ’ ανάγκην χειρουργικής, και εάν το εξωτερικό δεν συνάδει με το φύλο του εγγράφου. Του κάθε εγγράφου.

Αντιμετωπίζουν διακρίσεις παντού, αδυνατούν να βρουν εργασία γιατί ακόμη και εκεί όπου δεν τα προδίδει η εμφάνιση, το κάνει η αναφορά στα έγγραφά τους και συχνά αναγκάζονται να οδηγηθούν στην πορνεία για να επιβιώσουν.

Ζουν ήδη από την παιδική ηλικία με την απόρριψη, το στιγματισμό, τη βία και συχνά τον θάνατο, είτε στα χέρια άλλων είτε αφαιρώντας τα ίδια τη ζωή τους, επειδή ακριβώς η κοινωνία δεν τους επιτρέπει να ζουν με την ταυτότητά τους.

Το 2016 και μόνο καταγράφηκαν 2115 δολοφονίες διεμφυλικών ατόμων παγκοσμίως. Χωρίς κανείς να μετρά τις αυτοκτονίες, ανάμεσά τους και πάρα πολλά ανήλικα άτομα, αλλά και τις δολοφονίες που δεν καταγράφονται ως πράξεις ενάντια σε διεμφυλικά άτομα, αλλά απλώς ως φόνοι.

Αυτό ρυθμίζει και στην Ελλάδα το νομοσχέδιο που πέρασε οριακά και το οποίο προσφέρει σ’ αυτά τα άτομα τη δυνατότητα να μην είναι εκτεθειμένα στον ρατσισμό, την απόρριψη και την καταδίωξη.

Ήταν τραγικό λοιπόν, την ώρα που μια χώρα συζητούσε κάτι τόσο σοβαρό, να βλέπει κανείς το σκοτάδι, την αμάθεια και τον ρατσισμό, αλλά και την επιπολαιότητα λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων ή απλής βλακείας, να εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Και τον βόθρο του μίσους της ιεραρχίας της Εκκλησίας να ξεχειλίζει πάλι και να παρασέρνει τα πάντα.

Χτες όμως ανέτειλε μια σπουδαία μέρα για την Ελλάδα. Έστω και οριακά, έστω και με περιορισμούς, το φως νίκησε το σκοτάδι. Έτσι προχωρά ο άνθρωπος. Δύσκολα και αργά. Όσο οι άνθρωποι θυμούνται πως άνω θρώσκουν, υποτίθεται. Και πως κυρίως, πρέπει να μαθαίνουν. Η γνώση, η επιστημονική και όχι μόνο, είναι το μόνο όπλο ενάντια στο σκοτάδι, τον φόβο και το κακό του ανθρώπινου μυαλού.

Κάπου στο σκότος που μάζεψαν οι μέρες που πέρασαν, φάνηκε τελικά ένα φως ιλαρό. Και οι μόνοι που δεν το είδαν ήταν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το... εκπροσωπούν. Τίποτα... υπερφυσικό. Απλά, άλλο ένα δύσκολο βήμα για όσους κοιτάζουν πάνω. Και μπροστά. Όχι πίσω.

Και που θυμούνται, πως ο κόσμος δεν υπάρχει για σας ή για μένα. Ούτε καν για όλους μας. Ο κόσμος υπάρχει απλά. Εμείς περνάμε από αυτόν, χωράμε όλοι σ’ αυτόν και δεν μας αναλογεί τίποτα περισσότερο από τη ζωή μας, όσο την κρατάμε.

Και αυτήν καθένας μας δικαιούται να τη ζήσει με αξιοπρέπεια. Κανείς δεν δικαιούται να του την ορίσει. Ούτε καν όλοι οι άλλοι μαζί. 

Υστερόγραφο: Στη φωτογραφία, η Hande Kader, τρανς ακτιβίστρια. Ήταν το σύμβολο του αγώνα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας ενάντια στον Ταγίπ Ερντογάν. Πλέον είναι μία από τις 2115 περιπτώσεις του 2016. Βιάστηκε, ακρωτηριάστηκε και όταν βεβαιώθηκαν ότι είχε πεθάνει, οι ασύλληπτοι ακόμη δολοφόνοι της, έκαψαν το πτώμα της. Τόσο που αναγνωρίστηκε μόνο με εξειδικευμένες εξετάσεις.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Γιατί μας ενδιαφέρει η παγκόσμια φοροδιαφυγή;

ΤΑΚΗΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ, 15.12.2017

ΑΠΟΨΗ

Καλό πέρασμα να έχεις Mιχάλη...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 15.12.2017

ΑΠΟΨΗ

Μεσανατολικό: Αντιπαράθεση ή συμπόρευση ΗΠΑ-Ρωσίας;

Πολίτης News, 15.12.2017

Επιστροφή
στην αρχή