Όσοι κι αν είμαστε! / No matter how many we are!

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το έχουμε συνηθίσει. Όταν έρθει εκείνη η ευαίσθητη στιγμή που είναι απαραίτητο να φωνάξουμε, η στιγμή που το τίμημα πρέπει να πληρωθεί…

Δεν ξέρω πόσοι είμαστε. Κάποτε φαινόμαστε πολύ περισσότεροι. Κάποτε είμαστε πολλοί…

Το έχουμε συνηθίσει. Όταν έρθει εκείνη η ευαίσθητη στιγμή που είναι απαραίτητο να φωνάξουμε, η στιγμή που το τίμημα πρέπει να πληρωθεί… εκείνη τη στιγμή γινόμαστε λίγοι, συρρικνωνόμαστε…

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές είναι σαν να ξεφουσκώνουμε!

Σαθρές δικαιολογίες εκτοξεύονται στα πρόσωπά μας. Η ουτοπία ξετυλίγεται σαν τις ζάρες του ψαριού…

Η μεγάλη αγάπη νικιέται και υπερνικά ο πόνος για το στάτους κβο.

****
Δεν ξέρω πόσοι είμαστε. Αλλά ακόμη κι αν είμαστε τρεις ή πέντε... ακόμα κι αν είμαστε όπως λένε λίγοι, το όνειρο με συνεπαίρνει.
Ονειρευόμαστε μια διαφορετική πατρίδα. Μια πατρίδα… ένα μέλλον…
Μια ενωμένη, ολοκληρωμένη, αγνή πατρίδα…
Μια πατρίδα στην οποία τα τείχη του εθνικισμού έχουν πέσει…

****
Η ειρήνη είναι και η εγγύηση και ο εγγυητής αυτής της διαφορετικής χώρας! Εμείς δεν θέλουμε κανέναν άλλο εγγυητή.
Τόσο απλά και καθαρά: Δεν τον θέλουμε! Επειδή ο «εγγυητής» είναι μια έννοια που οριοθετείται μέσω της «δύναμης». Δεν είναι και τόσο «αθώο». Απλώς θέλει μονομερή δικαιώματα παρέμβασης, θέλει να μπει σε όλες αυτές τις ζωές! Καταστρέφει με αγάπη και πόλεμο.
Αλλά οι άνθρωποι της πατρίδας των ονείρων μας δεν θέλουν όπλα. Δεν θέλουν τάξη επιβαλλόμενη από τη δύναμη.
Δεν θέλουν νταηλίκι.

****
Δεν ξέρω πόσοι είμαστε. Ονειρεύομαι μια διαφορετική πατρίδα.
Μια πατρίδα που αποφεύγει να διαχωρίσει τις ταυτότητες σε θάνατο, μια πατρίδα που αποφεύγει τις υπερβολικές εθνοτικές διαφορές… μια πατρίδα που δοξάζει την ειρήνη, όχι τον πόλεμο... μία και μόνη μητέρα πατρίδα!

Είναι αρκετό για εμάς απλώς να αγαπάμε αυτήν την πατρίδα! Να αναπτυσσόμαστε γι’ αυτήν την πατρίδα! Να ζούμε γι’ αυτήν την πατρίδα!

Μια πατρίδα για την οποία να θέλουμε να ζήσουμε, όχι να πεθάνουμε…

****
Δεν ξέρω πόσοι είμαστε. Ακόμα κι αν είμαστε τρεις ή πέντε. Ακόμη κι αν είμαστε εκατό, ίσως και χίλιοι, δεν ξέρω…
Με συνεπαίρνει να ονειρεύομαι γι’ αυτήν την πατρίδα.
Μια πατρίδα στην οποία υπάρχει δικαιοσύνη για όλους και κανένας δεν κλέβει το φως του άλλου…
Μια πατρίδα που δεν νομιμοποιεί τη λεηλασία, που δεν μεθά από την εξουσία και δεν αψηφά τους άλλους, που δεν νομιμοποιεί το στάτους κβο, που δεν ανέχεται τη μεταφορά πληθυσμού, μια πατρίδα που δεν αναπαράγει παθητικούς και πεπαλαιωμένους αριθμούς σε αιχμαλωσία ατομικών συμφερόντων.

****
Ναι, όπως ακριβώς λέει ο Oruc Aruoba …
«Αυτό που ζούμε μέσα μας καθιστά αναγκαία την ανοικοδόμηση του ουρανού και της γης μας ...»

Του Τζενκ Μουτλουγιακαλί: Αρχισυντάκτης της Yeniduzen
Μετάφραση: Esra Aygin και Μαριλένα Ευαγγέλου

Διαβάστε το πλήρες κείμενο στα αγγλικά

I don’t know how many we are.

Sometimes we seem much more.

Much more crowded…

But by now, we are used to it. When it’s necessary to scream at that very “delicate” moment, the moment when a “price” must be paid…

At that moment, we become less, we wane, we decrease.

At those most vital moments, we become “as if”… we defect!

Rotten “justifications” are blown in our faces…

The utopia flakes away like the scales of a fish…

That big love hits again and masses ache for the status quo.

**

I don’t know how many we are…

But even if we are “three” or “five”…

Even if we are, as they say, “a few,” our dream excites me.

We dream of a different country.

One country… One future…

An undivided, complete, pure country…

A country where the walls of nationalism are torn down…

**

Peace is both the guarantee and the guarantor in that different country!

We don’t want any other guarantors.

It is that simple and clear: WE DON’T WANT IT!

Because “guarantor” is a concept that defines itself through “power” …

It is not very “innocent”…

It singlehandedly wants unilateral intervention rights, it wants to barge into all these lives!

It destroys in love and war.

But the people in the country of our dreams do not want guns.

They don’t want order through power.

They don’t want bravado.

**

I don’t know how many we are.

We dream of a different country.

A country that avoids separating identities to death, a country that avoids exaggerating ethnic differences…

A country that glorifies peace, not war…

A single motherland!

It is good enough for us to just love that country!

To produce for that country!

To live for that country!

A country for which we want to LIVE, no DIE …

**

I don’t know how many we are.

But even if we are just "three" or "five"!

Maybe we are a hundred, maybe a thousand, I don’t know…

To dream of that country excites me.

A country where there is justice for everyone and nobody steals the other’s light…

A country that doesn’t legalize looting, that does not get drunk on power and defy others, that does not normalize status quo, that does not tolerate population transfer, a country that does not reproduce passive and meek figures in captivity of individual interests.

**

Yes, exactly like Oruç Aruoba said…

“What we live through makes it necessary to rebuild our sky and earth…”


Επιστροφή
στην αρχή