Ως τι θα τους δικάσετε για ένα κείμενο, βρε άθλιοι;

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Η νέα περιρρέουσα ξεκίνησε. Τα ακροδεξιά και όχι μόνο όρνεα του λαϊκισμού στη Βουλή ετοιμάζονται να ζήσουν και πάλι στιγμές 2004. Θα τα αφήσουμε;

Όσοι και όσες μπορεί να διατηρείτε κάποιες αμφιβολίες για το πώς αυτός ο αυτοδημιούργητος –πολιτικώς και άλλως πως– λαμπρός δημοκράτης θα μας κυβερνούσε εάν εκλεγόταν Πρόεδρος, έχετε τώρα άλλη μία ευκαιρία να τις διαλύσετε. Μια και καλή, μιλάμε.

Θα μου πείτε ποιος μπορεί να αμφιβάλλει ακόμη για τη δημοκρατικότητά του και γιατί; Επειδή δηλαδή, εάν ζούσε ο Σαντάμ θα ζήλευε τον τρόπο με τον οποίο εκτέλεσε μαζικά τους διαφωνούντες στο ΔΗΚΟ, στο οποίο προηγουμένως είχε καταλύσει και κάθε δημοκρατική διαδικασία για να είναι υποψήφιος (διά βοής και με κουβαλητούς, έστω) πρόεδρος;

Ζει ο Σαντάμ να μας πει; Δεν ζει. Μπορεί και να τον έβρισκε πολύ soft υπό τις περιστάσεις. Και να του έλεγε να συνεχίσει την προσπάθεια. Διότι είναι γεγονός πως η πορεία του Νικόλα στον τομέα αυτό είναι ανοδική.

«Κάθε χρόνο οι Κύπριοι φορολογούμενοι δίνουν στην Ένωση Συντακτών Κύπρου 33.000 ευρώ χορηγία και στην Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογιάς 20.000 ευρώ χορηγία για να μας ’χαρίζουν’ τέτοια σπουδαία επιτεύγματα όπως το #γλωσσάρι», έγραψε σε ανάρτησή του στο twitter.

Και είναι γνωστό πως, υπό το βάρος της αδυναμίας του να παράγει πολιτικά αποτελέσματα χωρίς bullying και με μια στοιχειώδη στρατηγική, ο #Mamadopoulos καταφεύγει στα γνωστά «σταυρώματα» στους προϋπολογισμούς ή και στις απειλές για «σταυρώματα».

Οι φοβερά δημοκρατικοί συνάδελφοί μας οι οποίοι ξεκίνησαν το κυνήγι μαγισσών εναντίον των συναδέλφων που αναμίχθηκαν, μπορούν να αισθάνονται τώρα περήφανοι που η Ένωση Συντακτών παραδόθηκε στα χέρια του κάθε ακραίου και του κάθε λαϊκιστή για να κάνει το show του κατασπαράζοντάς την στη… συζήτηση στη Βουλή.

Είναι οι ίδιοι συνάδελφοι οι οποίοι ψεύδονταν πρόστυχα όταν ξεκινούσαν την ιστορία και μιλούσαν για «απαγορευμένες λέξεις» που θα υπήρχαν τάχα, ενώ γνώριζαν ότι δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο και ότι ο καθένας ήταν ελεύθερος να υιοθετήσει ή να μην υιοθετήσει λέξεις από το γλωσσάρι.

Ήταν αυτοί που χρησιμοποιώντας την πιο πάνω διαστρέβλωση και διάφορες άλλες –ό,τι κι αν λέει αυτό για δημοσιογράφους ειδικά…– φώναζαν ότι θα τους φίμωνε το «γλωσσάρι». Ενώ η έμμεση απειλή τώρα για τη χορηγία στην Ένωση Συντακτών η οποία χωρίς τη χορηγία αυτή δυστυχώς θα κλείσει δεν είναι φίμωση. Είναι προστασία της ελευθερίας της γνώμης!

Αυτή η υστερία με το γλωσσάρι έχει ξεφύγει.

Το γεγονός και μόνο ότι πάει στη Βουλή για να κατακρεουργηθούν δημοσίως αυτοί που το έφτιαξαν από τον κάθε αχαρακτήριστο βουλευτή ο οποίος δεν εμφανίστηκε λ.χ. στη συζήτηση για τον Συνεργατισμό λόγω σκανδαλωδών ΜΕΔ που έχει ο ίδιος, είναι ένα έλλειμμα από μόνο του.

Και από πότε η Βουλή λειτουργεί ως δικαστήριο για τα κείμενα τα οποία συντάσσει ο καθένας; Εννοώ Βουλή σε χώρα δημοκρατική. Έστω και κατ’ ευφημισμό κάποτε, διότι τέτοια έχει καταντήσει.

Και ποιος θα δικάσει τις απόψεις αυτών που το έγραψαν για το πώς χειρίζονται τις λέξεις για το 1974; Ο Σιζόπουλος ο οποίος αποκάλεσε τις προάλλες «απερισκεψίες» (!) το πραξικόπημα που έφερε την εισβολή; Ο ΔΗΣΥ που στέγασε όλους αυτούς που το έκαναν στις τάξεις του και τους ξέπλυνε σιγά σιγά;

Ή μήπως όλοι τους μαζί, έχοντας επιβάλει τη διδασκαλία της μισής Ιστορίας στα σχολεία και αποτρέποντας κάθε κίνηση να μαθαίνουν τα παιδιά όλα τα γεγονότα, όχι μόνο του 1974 αλλά και από το 1963;

Το έλεγα και προχθές. Έχω ενστάσεις σε πολλά και διάφορα για το γλωσσάρι. Με άλλα συμφωνώ –και όποιος ξέρει όλη την Ιστορία δεν έχει άλλη επιλογή– άλλα τα βρίσκω αδιάφορα και σε άλλα θα πήγαινα και πιο κάτω προσωπικά από εκεί που το πήραν οι συνάδελφοι.

Κάποια δε είναι ατυχή.

Αυτό είναι η δημοκρατία. Ειδικά για κάτι που δεν επιβάλλεται σε κανέναν. Λειτουργεί με διάλογο. Ενστάσεις. Συζήτηση. Και οι απειλές, οι τραμπουκισμοί, η δίωξη και όσοι τις προκαλούν με τις ενέργειές τους δεν έχουν καμία θέση ούτε και σχέση με τη δημοκρατία.

Αυτό δε το κυνήγι μαγισσών που βιώνει και πρόκειται να βιώσει ακόμη περισσότερο η Ένωση Συντακτών στη συνέχεια θα πρέπει να μας ξυπνήσει όλους και να μας κάνει να αντιδράσουμε. Ανεξαρτήτως του τι πιστεύουμε για την ουσία και ασχέτως του εάν προκλήθηκε δυστυχώς από αχαρακτήριστους συναδέλφους και τα ψέματα που διέσπειραν εξυπηρετώντας συμφέροντα άλλων.

Και σίγουρα, όχι του Τύπου ή της ελευθερίας της έκφρασης.

Το δικαίωμα αυτό δεν περιορίζεται και δεν καταργείται, ακόμα κι αν διαφωνούμε.

Και εάν δεν το πούμε εμείς στον κάθε πολιτικάντη, πιστέψτε με δεν πρόκειται να το πει κανείς. Έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε.


Επιστροφή
στην αρχή