Όνειρα και πραγματικότητα... Του Γιώργου Διονυσίου

ΑΠΟΨΗ /ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
Το αξιοπερίεργο είναι ότι σε όλη την ιστορική διαδρομή από το 1878 μέχρι και σήμερα η κυπριακή κοινωνία και παρά τα δύσκολα περιβάλλοντα

Η κατάθεση πρότασης από τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο για την ασφάλεια επαναφέρει στο προσκήνιο το χειρότερο χαρακτηριστικό της πολιτικής μας συμπεριφοράς, που είναι ταυτόχρονα και η γενεσιουργός αιτία της κακοδαιμονίας μας και όλων των συμφορών μας στην Κύπρο. Πρόκειται για τη μεγάλη μας αδυναμία να αντιληφθούμε τον πραγματικό κόσμο που μας περιβάλλει και να αναζητήσουμε λύσεις στα προβλήματά μας που να είναι εφικτές. Απότοκο αυτής της αδυναμίας είναι η δημαγωγία και ο λαϊκισμός, χαρακτηριστικά που τα βιώνουμε συνεχώς από τον λεγόμενο ενδιάμεσο. Η πιο πάνω του πρόταση χαρακτηρίστηκε από τα μεγάλα κόμματα ως εξωπραγματική και ανεφάρμοστη, τυχόν δε υιοθέτησή της ότι θα οδηγούσε σε πλήρη κατάρρευση των συνομιλιών.

Τα χαρακτηριστικά αυτά της κοινωνίας μας και των πολιτικών μας δεν είναι νέα. Το διαπιστώνει κανείς από την πρώτη μέρα της απαλλαγής μας από την Τουρκοκρατία και την έναρξη της Αγγλοκρατίας. Το περιεχόμενο των εθνικών μας διεκδικήσεων ήταν το ίδιο, ακόμα και το λεκτικό με το οποίο διατυπώνονταν. Σταθερή επωδός ήταν η ένωση με την Ελλάδα, έστω και αν οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούσαν με τον πιο έντονο τρόπο και σταθερά σε αυτή την προοπτική σε όλη τη διάρκεια της αποικιοκρατίας, έστω και αν η Ελλάδα αδυνατούσε να συστρατευθεί για αυτό το σκοπό ή δήλωνε την αντίθεσή της. Ούτε οι επανειλημμένες εθνικές αποτυχίες και συμφορές στάθηκαν ικανές να προσγειώσουν τις πολιτικές ελίτ της Αγγλοκρατίας, ούτε οι οικονομικές συμφορές της Ελλάδας, ούτε η πλήρης εξάρτησή της από τους δυτικούς μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ούτε η πανεθνική, πλην όμως προβλέψιμη ψυχρολουσία των Συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου στάθηκαν ικανές να μας συνεφέρουν από τον εξωπραγματικό κόσμο στον οποίο ζούσαμε και την επαύριον της υπογραφής τους ο Πρόεδρος Μακάριος δήλωνε ότι αυτές είναι σταθμός μόνο για τον τελικό στόχο, εκείνο δηλαδή της ένωσης με την Ελλάδα. Ούτε η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας το 1967, ούτε η σταδιακή αποκάλυψη των καταχθόνιων επιβουλών της ελληνικής χούντας εναντίον της Κύπρου μας προσγείωσαν στον υπαρκτό κόσμο.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι σε όλη την ιστορική διαδρομή από το 1878 μέχρι και σήμερα η κυπριακή κοινωνία και παρά τα δύσκολα περιβάλλοντα, στα οποία βρισκόταν κατά καιρούς, είχε μεγάλες επιτυχίες στον οικονομικό τομέα, ιδιαίτερα στο εμπόριο και στις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είχε μεγάλες επιτυχίες επί Αγγλοκρατίας, λίγα χρόνια μετά την ανεξαρτησία και παρά τις διακοινοτικές συγκρούσεις και εντάσεις που ακολούθησαν μετά το 1963, η οικονομία άρχισε να αναπτύσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, ανέκαμψε από την καταστροφή του 1974 και σήμερα, παρά την οικονομική κρίση, είναι πολλά υποσχόμενη για το μέλλον. Η επιτυχία στην οικονομία απαιτεί ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας και των προοπτικών που αυτή προσφέρει στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Σε αυτό οι Κύπριοι έδειξαν ικανότητες και μεγάλες επιτυχίες, επιχειρηματικότητα και ευρηματικότητα, ευελιξία και φαντασία.

Αντίθετα με όλα αυτά εκεί που αποτύχαμε πλήρως και παταγωδώς ήταν να αναγνώσουμε και να ερμηνεύσουμε ορθά τις εκάστοτε πολιτικές πραγματικότητες και ευκαιρίες. Σε αντίθεση με τις οικονομικές δραστηριότητες, που μας συνέδεαν με τον έξω κόσμο με τρόπο παραγωγικό, στον πολιτικό τομέα περιορίσαμε τον κόσμο μας στα όρια του κυπριακού και εθνικιστικού μας μικρόκοσμου. Προϊόντα, δηλαδή θύματα, μιας στενόμυαλης εθνικιστικής παιδείας, που επιβαλλόταν από την Εκκλησία και τους εθνικιστικούς κύκλους σε Κύπρο και Ελλάδα, αποκομμένης από τον κόσμο του προβληματισμού και της αμφιβολίας, δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε, ούτε να προβληματιζόμαστε, ούτε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Θύματα και σήμερα μιας ιστορικής και κοινωνικής παιδείας που θέλει την ιστορία να είναι μισή και μονόπλευρη, διενεργήσαμε από μόνοι μας λοβοτομή στην ικανότητά μας για πολιτική σκέψη. Ενώ ο κόσμος τρέχει και δημιουργεί ευκαιρίες πρωτόγνωρες για την περιοχή μας, οραματίζεται και σχεδιάζει το αύριο, εμείς τρέχουμε, ακόμα και σήμερα, να κρυφτούμε στο ασφαλές καβούκι της μιζέριας και της κακοριζικιάς μας.

Αν τα όρια ενός έθνους καθορίζονται από τα όρια της παιδείας του, όπως είπε πριν λίγες μέρες ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου στην τελετή αποφοίτησης, τότε η αθλιότητα της πολιτικής και εθνικής μας ζωής στην Κύπρο είναι το ερείπιο της παιδείας μας. Μπορεί τα πιο πάνω να μην είναι ευχάριστα, όμως το πρώτο βήμα για τη θεραπεία είναι η διάγνωση. Σε αυτό τον τόπο δεν υπάρχουν μόνο οι λαϊκιστές και οι εραστές της διχοτόμησης αλλά και οι νούσιμοι, οι δε τελευταίοι δεν θα τα βάλουν κάτω.

george.dionyssiou@primehome.com 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

O Λιλλήκας, ο χωρισμός και όσα πρέπει να μάθει ο τόπος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι «εσωτερικοί εχθροί» μας...Του Γιώργου Κουμουλλή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ, 20.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Γιατρέ, τι είναι η ψυχή;...Του Γιώργου Τζίβα

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΒΑΣ, 20.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή