Ωμότητες και κατά ηλικιωμένων

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΚΥΠΡΟΣ
Οι πράξεις βαρβαρότητας των Τούρκων στρατιωτών δεν στράφηκαν μόνο εναντίον γυναικών, αλλά και εναντίον Ε/κ ηλικιωμένων.

Μία εξίσου συγκλονιστική διάσταση, σε αυτό το πολυήμερο αφιέρωμα του «Π» για τα ατιμώρητα εγκλήματα, είναι αυτή των βιασμών. Σε αυτό «το κεφάλαιο» πρωτοστατούν το καλοκαίρι του 1974, κατά κύριο λόγο, Τούρκοι στρατιώτες και έπονται σε κάποιες περιπτώσεις Τουρκοκύπριοι αλλά και Ελληνοκύπριοι. Για τους τελευταίους, ενδεικτικό είναι το ρεπορτάζ της 25ης Ιουλίου για τα έργα και τις ημέρες κάποιων θρασύδειλων Ελληνοκυπρίων, οι οποίοι επέδραμαν τα βράδια μεταξύ 1ου και 2ου γύρου της τουρκικής εισβολής στα σπίτια στη Μαράθα, στην Αλόα και στον Σανταλάρη, έκλεβαν και ενίοτε βίαζαν Τουρκοκύπριες, κυρίως νεαρής ηλικίας.

Στο σημερινό κείμενο θα σταθούμε στις ωμότητες που διεπράχθησαν από Τούρκους σε βάρος Ελληνοκυπρίων. Στα χέρια μας έχουν περιέλθει κάποιες καταθέσεις της εποχής εκείνης. Καταθέσεις οι οποίες λήφθηκαν, ως επί το πλείστον, τους πρώτους μήνες του φθινοπώρου του 1974. Καταθέσεις ανθρώπων για τα όσα αίσχη έζησαν λίγες βδομάδες νωρίτερα.  Καταθέσεις τις οποίες 44 χρόνια μετά ο αναγνώστης δεν αντέχει να διεξέλθει.


Πρόκειται για βιασμούς Ελληνοκύπριων γυναικών διαφόρων ηλικιών, αλλά και ηλικιωμένων ανδρών! Ναι, καλά διαβάσατε. Κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες ασέλγησαν ακόμα και επί ανυπεράσπιστων γερόντων, οι οποίοι είχαν παραμείνει εγκλωβισμένοι στις κατεχόμενες περιοχές.


Ο «Π» θα αναφερθεί σε μία-δύο τέτοιες μαρτυρίες για να καταδείξει τα αίσχη που διεπράχθησαν σε βάρος αυτών των ανθρώπων. Σε βάρος απόμαχων της ζωής οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να φανταστούν μερικές βδομάδες νωρίτερα, ούτε στα χειρότερά τους όνειρα, τα όσα θα βίωναν στα χέρια κάποιων Τούρκων στρατιωτών. Οι καταθέσεις που παραθέτουμε στη συνέχεια αφορούν δύο ηλικιωμένους άνδρες, γύρω στα 70, που παρέμειναν στο χωριό τους όταν μπήκαν οι Τούρκοι. Πρόκειται για κοινότητα του διαμερίσματος της Μόρφου. Οι καταθέσεις λήφθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1974 από διαφορετικούς αστυνομικούς, αφού με την απελευθέρωσή τους οι δύο ηλικιωμένοι μεταφέρθηκαν σε διαφορετικές περιοχές. Ωστόσο, αυτά που κατέθεσαν δεν διαφέρουν ποσώς.


Στην ουσία, οι Ν.Ξ. και Ν.Λ. περιέγραψαν το μαρτύριο που τους υπέβαλε ένας Τούρκος στρατιώτης όταν μπήκε στο σπίτι τους υπό την απειλή του όπλου του. Οι δύο μάρτυρες υποχρεώθηκαν να μπουν μαζί με τον στρατιώτη στον χώρο υγιεινής του σπιτιού, να του κατεβάσουν τα παντελόνια, να τον χαϊδέψουν στα γεννητικά όργανα μέχρι να ικανοποιήσει τις ανώμαλες ορέξεις του. Από τις αστυνομικές καταθέσεις που διαβάσαμε μετά δυσκολίας για τις ανάγκες του ρεπορτάζ (μερικών σελίδων έκαστη) κρίνουμε ότι δεν χρειάζεται να δημοσιεύσουμε τίποτα άλλο. Ίσως θα μπορούσε να προστεθεί ότι ο ένας εκ των δύο ηλικιωμένων ήταν βρακοφόρος και είπε στον αστυνομικό που κατέγραφε τη μαρτυρία του ότι ο Τούρκος στρατιώτης τον υποχρέωσε με προτεταμένη τη λόγχη του όπλου του να κατεβάσει τη βράκα του.

Εις βάρος ενός τυφλού 

Μέσα στη δίνη του πολέμου το 1974 διεπράχθησαν εγκλήματα ασύλληπτης βαρβαρότητας. Πιο κάτω θα αναφερθούμε στον βιασμό ενός ανθρώπου τυφλού, ο οποίος παρέμεινε εγκλωβισμένος -ανήμπορος να διαφύγει όταν ερχόντουσαν τα τουρκικά στρατεύματα- στο χωριό του, κοντά στην πόλη της Αμμοχώστου. Πρόκειται για τον Π.Δ., ηλικίας 50 χρονών τότε. Η κατάθεσή του λήφθηκε στις αρχές Οκτωβρίου του 1974 και εμείς μεταφέρουμε «σε ελεύθερη απόδοση» τα όσα κατέγραψε ο αστυνομικός:

«… Είμαι τυφλός προ 10ετίας και είμαι ελεύθερος. Όταν τα τουρκικά στρατεύματα μπήκαν στο χωριό μου, εγώ και η αδερφή μου δεν μπορέσαμε να φύγουμε και εγκλωβιστήκαμε. Στο χωριό θα είχε και άλλους χωριανούς μου που εγκλωβίστηκαν, αλλά δεν μπορώ να σας πω ποιοι χωριανοί μου ήταν διότι ως ανέφερα είμαι τυφλός και δεν βλέπω. Μόλις μας έπιασαν οι Τούρκοι, μαζί με άλλους χωριανούς, μας έβαλαν σε στρατιωτικά αυτοκίνητα και μας επήραν στη... (κατονομάζει συγκεκριμένη περιοχή). Δεν θυμούμαι ακριβώς την ημέρα, αλλά εκεί μας άφησαν 1-2 ώρες και στη συνέχεια περπατητοί επιστρέψαμε ξανά στο χωριό. Την πρώτη ημέρα που οι Τούρκοι μπήκαν στο χωριό μας, εγώ μαζί με άλλους χωριανούς πήγαμε και μείναμε στο σπίτι της χωριανής μας Ε.Π. Τότε ήρθαν εκεί οι Τούρκοι στρατιώτες και μας χώρισαν σε άνδρες και γυναίκες. Στο σπίτι της Ε.Π. έμεινα εγώ με τον Π.Τ. (σ.σ. κατονομάζει κάποιον άλλο συγχωριανό του που επίσης είχε πρόβλημα υγείας), ενώ τους υπόλοιπους τους πήραν και έφυγαν. Ενώ λοιπόν βρισκόμουν στο σπίτι της Ε.Π. μαζί με τον Π.Τ., ο οποίος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι σε άλλη κάμαρα του σπιτιού, ήρθαν Τούρκοι στρατιώτες με τα όπλα. Εμένα με έπιασε ένας από αυτούς και με τη βία μου κατέβασε το παντελόνι… Μόλις αντιλήφθηκα τις προθέσεις του άρχισα να φωνάζω και να τον παρακαλώ, μάταια, να μην με πειράξει. Αλλά αυτός έκανε αυτό που ήθελε. Ξέχασα να σας πω ότι, προτού με πειράξει, με κτύπησε δύο-τρεις φορές με το όπλο στο κεφάλι σε βαθμό που μου προκάλεσε καρούμπαλα. Όταν ο στρατιώτης έκαμε αυτό που ήθελε, έφυγε, όπως και οι υπόλοιποι. Εγώ συνέχισα να ζω στο σπίτι της χωριανής μου Ε.Π. μέχρι την ημέρα που με άφησαν ελεύθερο και ήρθα στους δικούς μου που έμεναν… (κατονομάζει χωριό της ορεινής Λευκωσίας). Δεν γνωρίζω εάν «επείραξαν» οι Τούρκοι στρατιώτες εκείνη την ημέρα και τον συγχωριανό μου Π.Τ...».

Ο βουβός πόνος των γυναικών 

Οι περιπτώσεις βιασμού γυναικών, κυρίως από Τούρκους στρατιώτες το 1974, είναι πάρα πολλές. Οι πλείστες από αυτές τις γυναίκες έζησαν τη μετέπειτά τους ζωή μέσα στον βουβό πόνο, τον οποίο μόνο αυτές βίωσαν και ακόμη βιώνουν. Σκοπός αυτού του μέρους της έρευνας του «Π» δεν είναι να θυμίσουμε όλες αυτές τις ιστορίες οι οποίες διαδραματίστηκαν στη Μεσαορία, στου Μόρφου, στην Καρπασία.


Παρακάτω, παραθέτουμε μόνο ενδεικτικό απόσπασμα από την κατάθεση της Α.Κ. από χωριό της Μεσαορίας. Η κατάθεση λήφθηκε από γυναίκα αστυνομικό στο Γυμνάσιο Λάρνακος, το απόγευμα της 30ής Αυγούστου 1974. «… Αντί να μας πάρουν στο σπίτι μας, μας οδήγησαν έξω από το χωριό σε ένα μισοτέλειωτο σπίτι και μας είπαν ότι «τώρα θα ακούσετε πυροβολισμούς, αλλά μην φοβηθείτε». Εμείς στην αρχή ενομίσαμεν ότι θα μας παίξουν και κατεβήκαμεν φοητσιασμένες από το αυτοκίνητο. Εκεί, στο συγκεκριμένο σπίτι, μας περίμεναν ακόμη δέκα στρατιώτες, όλοι Τούρκοι εκ Τουρκίας. Μόνο έναν Τ/Κ από τη Βατυλή αναγνώρισα. Μόλις μας είδαν, εμούνταραν πάνω μας. Μας έριξαν χαμαί, άλλες πάνω σε ξύλα, άλλες πάνω στις πέτρες και διά της βίας μας κατάκοψαν τα ρούχα και άρχισαν να μας βιάζουν. Εμένα με βίασαν τρεις Τούρκοι. Έκλαια, τους παρακαλούσα και τους έδειχνα ότι ήμουν με την περίοδό μου και ότι θα άνοιγα αιμορραγία. Αυτοί τίποτε. Με φιλούσαν με τη βία, μου δάγκαναν τα στήθη. Ένας άλλος Τούρκος, που ήθελεν τζ’αι τούτος να με βιάσει όταν του είπα ότι είμαι με την περίοδό μου, άναψε το κλεφτοφάναρο που κρατούσε και είδε. Τότε με άφησε χωρίς να με πειράξει. Μετά από όλο αυτό το κακό, μας πήραν σπίτι μας και μας είπαν να μην πούμε τίποτε σε κανέναν…».

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Επόμενο άρθρο:

Αφιέρωμα

Κλήση Γιωρκάτζιη και χάθηκαν τέσσερις

Γραπτή μαρτυρία ενώπιον της αστυνομίας για τις υποθέσεις θανάτωσης τεσσάρων T/K εμπλέκει τον τότε υπουργό Εσωτερικών, ως αρχηγό της οργάνωσης Ακρίτας

05 / 28
Επιστροφή
στην αρχή