Όλοι οι Kennedy της Αμερικής,όλοι οι Gandhi της Ινδίας και ο Μοχάμεντ

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Το Βιετνάμ δεν έλειπε ποτέ από τους τίτλους των εφημερίδων,αλλά ούτε και από το στόμα μας.Ο Joan Baez τραγουδούσε τραγούδια διαμαρτυρίας με την κιθάρα

Ήταν τα χρόνια του Βιετνάμ. Το Βιετνάμ δεν έλειπε ποτέ από τους τίτλους των εφημερίδων, αλλά ούτε και από το στόμα μας. Ο Joan Baez τραγουδούσε τραγούδια διαμαρτυρίας με την κιθάρα του. Μόλις ορμούσε στη σκηνή ο Jimi Hendrix προκαλούσε αναταραχή. Είχε κάνει και ένα τραγούδι που διαγωνιζόταν στις δισκοθήκες με την Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν σε ποπ στυλ. Το «In Zair». Αυτό το αξέχαστο κομμάτι είχε γραφτεί για τον Μοχάμετ Άλι, ο οποίος ετοιμαζόταν να ανέβει στο ρινγκ στο Ζαΐρ. Ο John Kennedy είχε δολοφονηθεί. Είχε δολοφονηθεί και ο Malcolm X. Λίγα χρόνια αργότερα θα δολοφονούνταν και οι Martin Luther King και Robert Kennedy. Δεν υπήρχε θέση για τους καλούς στον κόσμο. Από τα χέρια των δολοφόνων δεν γλύτωσαν ούτε οι Patrice Lumumba και Mahatma Gandhi. Όλοι οι Gandhi της Ινδίας. Δολοφονήθηκαν και η Ιndira Gandhi και ο γιος της Rajiv Gandhi. Αν η Αμερική δεν άφησε τους Kennedy να ζήσουν, η Ινδία δεν άφησε τους Gandhi. Ήταν η εποχή που τέσσερις νέοι από το Λίβερπουλ συγκλόνισαν τον κόσμο. Όπως και οι Rolling Stones. Καθώς οι Paul McCartney και John Lennon προσέδιδαν ένα άλλο νόημα στην ειρήνη τραγουδώντας το «Let it be», ο τρελός Mick Jagger εξέφραζε την μη ικανοποίηση όλων φωνάζοντας «I can get no satisfaction». Και στο Βιετνάμ, η Αμερική έριχνε καθημερινά πολλούς τόνους βόμβες στα χωράφια με ρύζι της περιοχής Mekong. Ο Μάο Τσε Τουνγκ έλεγε «να ανθίσουν τα λουλούδια», αλλά αγκάθια φύτρωναν παντού και όχι λουλούδια. Ο στρατηγός Γκιάμπ. Ο θρυλικός διοικητής των ανταρτών του Βιετνάμ. Και ο Χο Τσι Μινχ. Ο σοφός και ανοιχτόκαρδος ηγέτης του απελευθερωτικού πολέμου με τα μακριά γένια στο μάγουλο. Ο παγκόσμιος πρωταθλητής στην πυγμαχία Μοχάμετ Άλι, τον οποίο επιχείρησαν να στείλουν να πολεμήσει στο Βιετνάμ, είπε το εξής: «Οι Βιετναμέζοι δεν μου έκαναν κανένα κακό. Γιατί να τους πολεμήσω;» Και αρνήθηκε να πάει στο Βιετνάμ.

Εκείνη την εποχή εγώ ήμουν στο Αζερμπαϊτζάν. Στο Μπακού. Στα σοκάκια που είχε περιδιαβάσει ο Ναζίμ Χικμέτ. Στην ίδια τάξη με τέσσερις Βιετναμέζους. Τους Ταΐν, Τουέν, Λιού και Λιέν. Ήταν φίλοι μου. Προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα με τα ρώσικα και ερχόταν η μυρωδιά από νέφτι από τη μεριά της Κασπίας. Έπαιζαν τραγούδια με λύρα και παραδοσιακά όργανα που μας έκαναν άνω κάτω την ψυχή. Στο πικάπ τραγουδούσαν οι Ζεϊνέπ Χανλάροβα και Ρασίτ Μπεϊμπούτοφ. Και ο Τζεμ Καράτζα, τον οποίο χαρίσαμε εμείς σε όλους τους κάτοικους του Μπακού. «Τα δάκρυα στην εικόνα». Ακόμα ζούσαν οι Sartre και Bergman. Ο Mandela ήταν στη φυλακή. Η Πράγα επούλωνε τις πληγές της από τα σοβιετικά τανκ. Είχαν περάσει έξι χρόνια από τον θάνατο του Ναζίμ. Μια μέρα ξύπνησα με τις κραυγές των Βιετναμέζων στη φοιτητική εστία. Σάμπως και είχε γίνει σεισμός. Πέθανε ο Χο Τσι Μινχ. Η εστία σειόταν από τα κλάματα και τους οδυρμούς. Ο κόσμος φώναζε «Χο Χο Χο». Οι Nixon και McNamara συνέχιζαν να βομβαρδίζουν το Βιετνάμ. Ο Oliver Stone, που είχε κάνει ταινία τη δολοφονία του Kennedy, αργότερα θα έκανε ταινία και για την κόλαση του Βιετνάμ.

Πέρασαν οι μέρες εκείνες. Ο κόσμος, που σκότωσε τους καλούς, έμεινε στα χέρια των κακών. Επρόκειτο να ζήσει μεγάλες συμφορές στο μέλλον. Θα έπνιγαν την Τουρκία, την Ελλάδα, τη Χιλή και τη δική μου χώρα. Όπως και την Ουρουγουάη, την Παραγουάη, τη Βολιβία, το Περού, το Σαλβαδόρ και την Αργεντινή. Θα έτρωγαν και τον John Lennon και τον Olof Palme. Όπως έχασε και τον Marlon, δηλαδή τον «Νονό». Ζήτω οι νεκροί!

Ο Μοχάμετ Άλι. Ο μεγάλος θρύλος της μαύρης φυλής. Έφυγε και αυτός. Ο κόσμος έχασε άλλον έναν θρύλο, ο οποίος κατάφερε να πει «όχι» στην κόλαση του πολέμου. Εκείνοι οι καλοί άνθρωποι καβάλησαν τα ωραία άλογα και έφυγαν. Μείναμε μόνοι με τους κακούς. Όπως είπε ο ποιητής, «όσο πάει και μεγαλώνει η μοναξιά μας».

Έφυγε ο Μοχάμετ Άλι. Και μας έμεινε ο Μπιν Άλι!

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κανένα παζάρι για την κάρτα

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Το μυστηριώδες πορτρέτο του Μεσσία

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Φραγμό στις καταστροφικές ιδέες του Προέδρου

Πολίτης News, 17.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή