Όλοι οι γάδαροι είμαστε ίσοι! Κάποιοι είναι απλώς πιο γάδαροι*

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δει κανείς πόσο... γάροι μπορούμε να γίνουμε. Ουδείς όμως, συγκρίνεται με το θρυλικό φαινόμενο που ονομάζεται ΠΑΣΥΔΥ!

Λατρεύω την ΠΑΣΥΔΥ. Και σήμερα, ενώπιόν σας, θα το ομολογήσω. Και θα το εξηγήσω. Χωρίς ίχνος ντροπής μάλιστα.

Βλέπετε, υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γνωρίσει κανείς τον τομαρισμό και την ττοππουζοσύνη του Κυπραίου. Κανείς όμως δεν είναι τόσο αποτελεσματικός και ουδείς αποδίδει τα ως άνω βασικά γνωρίσματα της φύσης μας σε όλο τους το μεγαλείο, όσο αυτή η θρυλική πια συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων.

Για όσους και όσες χάσατε επεισόδια: πριν από πέντε χρόνια, θυμάστε, πώς να το ξεχάσετε άλλωστε, η οικονομία φούνταρε. Ήρθε το κούρεμα και βασικά βρεθήκαμε να ζούμε περίπου με μισθούς -κι αυτό στην καλή περίπτωση- του 1999-2000 αλλά με κόστος διαβίωσης και ενίοτε επιβίωσης του 2018. Κυπριακό κόστος. Υψηλότατο.

Η ΠΑΣΥΔΥ με βαριά καρδιά ανέλαβε κάπως το μέρος που της αναλογούσε ως κομμάτι της κοινωνίας για τα όσα συνέβησαν. Υπό διαμαρτυρία κιόλας και υπενθυμίζοντάς μας σε τακτά χρονικά διαστήματα ότι αυτό ήταν μια… θυσία -ναι, με αυτή τη λέξη ενίοτε- την οποία έκανε, από μεγαλοψυχία μάλλον έναντι των κορόιδων, δες της υπόλοιπης κοινωνίας που πληρώνει το μισθολόγιο και τα κεκτημένα της.

Σε κάποια φάση η ΠΑΣΥΔΥ άρχισε να κλοτσάει. Γνωρίζοντας ότι υπήρχε θέμα συνταγματικότητας στις αποκοπές, άρχισε να απειλεί διά της ηγεσίας της ότι θα προσέφευγε στη Δικαιοσύνη, πράγμα που εντέλει έκανε…

… και το οποίο σύντομα θα κληθούμε όλοι μας να αντιμετωπίσουμε, καθώς οι συνέπειες της δικαίωσής της από το Ανώτατο -κάτι που θα σημαίνει αποκατάσταση των αποδοχών των δημοσίων υπάλληλων- δεν θα είναι απλές για κανέναν και καμία μας.

Εκτός Δημοσίου εννοείται. Αλλά και εντός, μακροπρόθεσμα. Διότι είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, επηρεάζονται και εκείνοι από την κατάσταση της οικονομίας και δεν λύνονται όλα με προσφυγές και νομικισμούς.

Η ΠΑΣΥΔΥ έχει ένα δίκιο σε κάτι: Σε μια χώρα στην οποία υπάρχει κακοδιαχείριση και κατασπατάληση δημοσίων πόρων, κάποια ομάδα, έστω και εδώ οι πλέον προνομιούχοι, μπορεί να σηκωθεί και να πει το απλό: γιατί να πληρώνω εγώ με αποκοπές, τη στιγμή που λ.χ. υπάρχει συμφωνία με τους τράγους της Εκκλησίας ΛΤΔ για τη μισθοδοσία των κληρικών και δεν εφαρμόζεται με αποτέλεσμα να δίνει το ζωντόβολο (σ.σ. ο φορολογούμενος) 7 εκατ. τον χρόνο;

Και να ήταν μόνο αυτό; Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Με τη διαφορά όμως ότι ποτέ, μα ποτέ, η ΠΑΣΥΔΥ δεν άγγιξε το θέμα αυτό και δεν άρθρωσε λόγο -πόσω δε μάλλον να πάρει θέση- για αυτή την κακοδιαχείριση για πολλούς και διάφορους λόγους.

Επί παραδείγματι, διότι φοβάται πως θα ανοίξει μ’ αυτό και η συζήτηση ενός Δημοσίου το οποίο στοιχίζει εξωφρενικά σε σχέση με το τι ισχύει σε σοβαρά κράτη και η απόδοση του οποίου είναι αντιστρόφως ανάλογη του κόστους του. Αυτό κι αν είναι κακοδιαχείριση.

Επίσης, διότι η ΠΑΣΥΔΥ, αν και συντεχνία είναι μέρος της εξουσίας. Εκπροσωπεί και αυτούς που τη στελεχώνουν, τουλάχιστον εάν μιλάμε για τους γραφειοκράτες των διψήφιων κλιμάκων και, όταν αναφέρεται στο κρατικό μισθολόγιο ιδιαίτερα, γνωρίζει πως εκεί έχει στο χέρι και όλους τους άλλους που περνούν από αυτό. Και ανάλογα παίζει και με τα δικά τους συμφέροντα.

Μιλάμε βεβαίως για τους νομοθέτες, τους υπουργούς και τους υπόλοιπους αιρετούς και διορισμένους οι οποίοι μπορεί να μην είναι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά εκ των πραγμάτων και αναπόδραστα έχουν τα ίδια συμφέροντα με εκείνην. Και ελάχιστοι είναι εκείνοι που εγκαταλείπουν και στην πράξη αυτά τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Συνήθως η αποποίηση αφορά μόνο ευθύνες στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τίποτα άλλο. Το δε μισθολόγιο επηρεάζει και πολλούς άλλους, από τη Νομική Υπηρεσία και τη Δικαστική Εξουσία μέχρι…

Έτσι η ΠΑΣΥΔΥ, χωρίς ίχνος κοινωνικής συναίσθησης, όπως όλοι άλλωστε αλλά εδώ περισσότερο από κάθε άλλον και, κοιτάζοντας μόνο τα δικά της αποφάσισε ότι θα κινηθεί με γνώμονα τον νόμο και απλά θα απαιτήσει την οικονομική αποκατάσταση της «κάστας των δημοσίων υπαλλήλων», όπως την είχε αποκαλέσει κάποτε ο παμμέγιστος γενικός της γραμματέας.

Και μάλιστα ότι θα το κάνει τόσο ξεδιάντροπα και με τρόπο που κανείς, μα κανείς να μην τολμήσει να ξεχάσει αυτό που σας είπα και στην αρχή: ότι τομάρια και ττόπουζοι είμαστε όλοι αλλά με την ΠΑΣΥΔΥ, γατάκια, δεν μπορεί να αναμετρηθεί κανείς.

Πώς το έκανε; Μας εξήγησε πως οι μισθοί είναι «περιουσία» των μελών της στην οποία ούτε και τότε, λέει, δεν συνέτρεχαν λόγοι παρέμβασης! Και πως η παρέμβαση ήταν παράνομη και τότε αλλά σήμερα η κατάσταση (σ.σ. της οικονομίας) είναι εντελώς διαφορετική (σ.σ. ναι της δικής μας οικονομίας!) και συνεπώς οι μισθοί θα πρέπει να αποκατασταθούν!

Είπαμε. Γάδαροι είμαστε όλοι. Αλλά…

*Υστερόγραφο: ... οι δίποδοι. Διότι οι καημένοι οι τετράποδοι μια χαρά είναι!


Επιστροφή
στην αρχή