O ζοππόβορτος του Δέρβη (πάντα διψά για δούλεμα)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Όταν (και) η μνήμη του ζοππόβορτου δεν τον βοηθά, όλα μπορείς να τα κάνεις. Ακόμα και να εμφανίζεσαι ως τρίτος, αμέτοχος και... δικαστής των άλλων.

Ένας ολόκληρος αιώνας θα μας χωρίζει σε κάποια χρόνια από την ημέρα εκείνη που ο Θεμιστοκλής Δέρβης εκστόμισε το αμίμητο και ιστορικό πλέον: «Ζοππόβορτε κυπριακέ λαέ!».

Και νομίζω πως θα συμφωνείτε και εσείς: ελάχιστα έχουν αλλάξει. Όσα δε άλλαξαν, δεν άλλαξαν κατ’ ανάγκην προς το καλύτερο. Σε πολλά, μάλλον το αντίθετο συνέβη.

Ο ζοππόβορτος παραμένει όμως η μόνη –σίγουρα– σταθερή αξία.

Έρχεται συχνά στο μυαλό μου η ρήση του Δέρβη, τελευταίως ολοένα και συχνότερα και με αμέτρητες αφορμές, όχι μόνο από τον δημόσιο βίο αλλά και από τα όσα ζούμε καθημερινά συναντώντας τους παντού. Στους δρόμους, το σουπερμάρκετ και πάει λέγοντας.

Και ήρθε και πάλι χθες στο μυαλό μου, την ώρα που άκουγα την είδηση για την παρέμβαση στο κρατικό ραδιόφωνο του σημαντικότερου ίσως ήρωα του ζοππόβορτου των ημερών αυτών, του γενικού ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη για τη νέα φουρτούνα με τα λεωφορεία.

Λάβρος ήταν ο γενικός ελεγκτής. Για τα κερατιάτικα που πληρώνει το κράτος, για την κακοδιαχείριση, για τις ποινικές υποθέσεις που υπάρχουν πια και υπάρχουν βεβαίως, για πλαστά τιμολόγια που εκδίδονταν και για πολλά άλλα. Ήταν από τις στιγμές εκείνες που δεν έπιασα τον εαυτό μου να διαφωνεί με κάτι σχετικά με όσα άκουγα.

Μέχρι που σε κάποια στιγμή θυμήθηκα το βασικό: ότι ο σήμερα γενικός ελεγκτής δεν είναι… τρίτος στην υπόθεση και στη διένεξη αυτή.

Ειδικά εάν μιλάμε για το ζήτημα της σύμβασης και των υπερπληρωμών, μάλλον θα ξέχασε πως στη συζήτηση της πρώτης έλαβε μέρος ως ειδικός, στις δε δεύτερες, ο κ. Μιχαηλίδης ελέγχεται για τις ευθύνες του –τι έγινε άραγε η καταγγελία στον γενικό εισαγγελέα, εστάλη τον Μάρτη αν θυμάμαι καλά– αφού αυτός ήταν ο άνθρωπος ο οποίος καθόρισε το ΚΑΧ, το κόστος ανά χιλιόμετρο.

Για να θυμηθούμε τι ακριβώς έκανε τότε ο σήμερα γενικός ελεγκτής αντιγράφω τρεις παραγράφους από το βιογραφικό του, όπως εδόθη –το έδωσε υποθέτω το γραφείο του ή ο ίδιος– στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων το 2014 όταν ανέλαβε ως γενικός ελεγκτής.

«Το 1998 διορίστηκε ως λειτουργός ελέγχου στο Τμήμα Ελέγχου του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων και σταδιακά ανέβηκε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας αφού τον Ιούνιο του 2010 διορίστηκε ως διευθυντής ελέγχου. Στο Τμήμα Ελέγχου ασχολείται με θέματα δημοσίων συμβάσεων, εξέταση απαιτήσεων αναδόχων, τεχνικό και οικονομικό έλεγχο εργασιών κ.λπ.».

Και αμέσως μετά: «Έχει διδάξει για σειρά ετών σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου, υπό την ιδιότητα του ειδικού επιστήμονα, ενώ έχει επίσης δώσει αριθμό διαλέξεων εντός και εκτός Κύπρου σε θέματα δημοσίων συμβάσεων. Είναι επίσης ο συντάκτης των πρότυπων όρων συμβολαίου που έχουν υιοθετηθεί από την αρμόδια αρχή δημοσίων συμβάσεων για χρήση σε δημόσιες συμβάσεις έργων».

Επί της ουσίας, επαναλαμβάνω, δεν διαφώνησα με τα όσα έλεγε. Το θέμα, όμως, ειδικά για έναν άνθρωπο ο οποίος μέρα-νύχτα στολίζει την προκάτοχό του για τις παραλείψεις της, είναι ένα, είναι απλό και είναι βασικό: Πώς είναι δυνατόν όχι μόνο να απεκδύεται τις δικές του ευθύνες για το τι συνέβη, ως ένας από εκείνους που καθόριζαν τα πράγματα, αλλά και να παρεμβαίνει στα ραδιόφωνα και να παριστάνει –ως τρίτος κιόλας– τον δικαστή των υπολοίπων;

Μπορεί όμως. Ε ναι, γιατί σας ξαφνιάζει;

Μπορεί, διότι όπως και τόσοι άλλοι στον δημόσιο βίο γνωρίζει ότι η μνήμη μας, ειδικά στην εποχή των social media, έχει γίνει και αυτή ανάλογη της κρίσης και της αντίληψής μας. Δεν θα έλεγα «χειρότερη» αναλογιζόμενος το πού βρίσκεται η κρίση και η αντίληψή μας.

Για αυτό τόσοι και τόσοι αλλάζουν ενίοτε απλώς το καπέλο, τραβούν μια μονοκοντυλιά, κάνουν ότι ξεχνούν το παρελθόν, το ενίοτε βεβαρημένο, και παραδίδουν και διαλέξεις από πάνω στα ΜΜΕ ως τρίτοι και ανεξάρτητοι.

Χωρίς να θυμίζουν τα παλιά και τα όσα θα έπρεπε.

Την εποχή της ρήσης του Δέρβη, λοιπόν, όπως και σήμερα, ο μέσος ζοππόβορτος παρασυρόταν από τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό όσων ήξεραν να παίζουν καλά μαζί του, εμφανιζόμενοι ως μεσσίες και σωτήρες.

Εκμεταλλεύονταν έτσι την αφέλεια αλλά και το πόσο εύκολα ξεχνούσε, εν τη απουσία κιόλας της όποιας κριτικής ματιάς στα πράγματα. Οι «ήρωες» κτίζονταν, παρέσυραν, γκρεμίζονταν και στη θέση τους έρχονταν άλλοι.

Πάντα για να γεμίζουν το κενό της αντίληψης που έλειπε. Πάντα αγωνιζόμενοι για να κολακεύσουν τον ζοππόβορτο αντί για να πάρουν τη χώρα πραγματικά μπροστά. Εξ ου και το αποτέλεσμα!

Τελευταία λεπτομέρεια, άσχετη με την ιστορία μας, μιας και μιλήσαμε για τον Δέρβη: Ξέρατε πως το σημερινό δημαρχείο της πρωτεύουσας –στην «πλατεία» Ελευθερίας– όταν κτίστηκε τη δεκαετία του ’30 ήταν καμπαρέ και λεγόταν «Λούνα Παρκ»;

… Άσχετη; (!)


Επιστροφή
στην αρχή