Ο «βρομόσιυλλος», οι σκατόψυχοι και οι ακόμη χειρότεροί τους

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Το χειρότερο δεν είναι οι αρρωστημένοι που ζουν ανάμεσά μας. Είναι οι απείρως περισσότεροι που με τη στάση τους επιτρέπουν να διαιωνίζεται το κακό

Πόσο πολιτισμένοι είμαστε τελικά σ’ αυτό το νησί; Μεγάλη συζήτηση!

Κι αν και δεν είμαστε οι χειρότεροι στον πλανήτη, το γεγονός ότι νομίζουμε πως είμαστε στους καλύτερους –σε… ατομικό επίπεδο εάν όχι σε συλλογικό έστω– είναι τουλάχιστον τραγικό. Διότι πετάμε χαμηλά.

Ειδικά εάν κρίνει κανείς τα μέσα που έχουμε, τα πτυχία που μαζεύουμε και την ευκαιρία που μας δίνεται κάθε στιγμή να γίνουμε καλύτεροι. Αλλά την κλοτσάμε διαρκώς.

Τον θυμάστε τον Billy; Αν όχι να σας βοηθήσω.

Ήταν ένας «βρομόσιυλλος», με βάση το λεκτικό διαφόρων εμπλεκομένων και αμέτρητων μη εμπλεκομένων στην υπόθεση, ο οποίος βρέθηκε να περιφέρεται εγκαταλελειμμένος και διψασμένος στην πισίνα ενός ξενοδοχείου μας και ένας υπάλληλος τον τιμώρησε για την επιμονή του να ζητάει νερό, πετώντας τον σε μια μηχανή που συνέθλιβε κιβώτια.

Τα ουρλιαχτά του καθώς έσπαγαν τα κόκαλά του έκαναν κάποιους τουρίστες να σπεύσουν και να τον βγάλουν από τη μηχανή εκείνη, λίγο πριν διαλυθεί εντελώς, και να ειδοποιήσουν την Αστυνομία. Μεταφέρθηκε σε μια κτηνιατρική κλινική αλλά τελικά δεν τα κατάφερε.

Ο Billy είχε την τύχη χιλιάδων σκυλιών σ’ αυτή τη χώρα τα οποία πεθαίνουν με τρόπο φριχτό, είτε από φόλες με γυαλιά ή διάφορα δηλητήρια, είτε κλεισμένα σε σακούλες που κάποιοι πετούν στον αυτοκινητόδρομο μέχρι να κτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο ή σε φράγματα…

… είτε από σκάγια δεμένα σε δέντρα γιατί «δεν κάνουν» για κυνήγι, είτε από πείνα κάπου στη μέση του πουθενά εκεί όπου τα έχουν εγκαταλείψει, είτε και δεμένα κάποτε πίσω από αυτοκίνητα που τα σέρνουν μέχρι να ξεψυχήσουν, είτε, είτε...

Όλα αυτά τα σκυλιά, είναι στην ίδια μοίρα με γατιά που πετροβολούνται, πυροβολούνται με αεροβόλα, δηλητηριάζονται ή χτυπιούνται από αυτοκίνητα κάποτε ηθελημένα, και είναι σε ελαφρώς χειρότερη μοίρα από αμέτρητα σκυλιά που θανατώνονται από πολλούς δήμους που εξακολουθούν να εφαρμόζουν την πρακτική αυτή.

Το χειρότερο, για μένα τουλάχιστον, δεν είναι πως κυκλοφορούν τόσοι αρρωστημένοι άνθρωποι ανάμεσά μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά γι’ αυτό πέρα από το να ζητάμε επιτακτικά εκείνα τα μέτρα που θα οδηγούν στη σκληρή τιμωρία αυτών των ανθρώπων, έτσι που να παραδειγματίζονται και οι άλλοι.

Το χειρότερο είναι πως απείρως περισσότεροι είναι οι άνθρωποι –σε εισαγωγικά ή εκτός, βάλτε το όπως προτιμάτε– οι οποίοι μπροστά σ’ αυτή τη βαρβαρότητα επιλέγουν να δίνουν και μαθήματα… κοινωνικών προτεραιοτήτων.

Όλοι αυτοί που στο άκουσμα της όποιας τέτοιας φρικτής ιστορίας ξεδιπλώνουν την… κοινωνική τους σοφία και επιδεικνύουν την προσωπική τους «υπεροχή» με φράσεις κλισέ και χιλιοειπωμένες όπως «άτε σιόρ για έναν ψοφόσιυλλον / ψοφόκαττον» και διάφορα άλλα. Αυτοί είναι στην ουσία οι προστάτες αυτής της βαρβαρότητας κι ας μην το αντιλαμβάνονται συχνά.

Είναι αυτοί που κατακεραυνώνουν όσους αντιδρούν, επικαλούμενοι τα «τόσα προβλήματα» που υπάρχουν. Για να καταλήξουν πως οι «υπερευαίσθητοι» που αναδεικνύουν αυτές τις ιστορίες, με εκείνα έπρεπε να ασχοληθούν και όχι με τη βαρβαρότητα ενάντια στα ζώα. Για να δείξουν πως εκείνοι αγαπούν πιο πολύ τους ανθρώπους από άλλους και να θρέψουν το «εγώ» τους με την επίδειξη λίγο ακόμα.

Δεν είναι υποχρεωτικό να αγαπά κανείς τα ζώα. Πραγματικά δεν είναι. Αλλά, άνθρωπος ο οποίος μπροστά σε τέτοιες πράξεις απανθρωπιάς επιλέγει να σκεφτεί έστω, πόσω δε μάλλον και να πει όλα αυτά τα άθλια κλισέ, δεν μπορεί να αγαπά ούτε τους ανθρώπους. Τίποτα δεν μπορεί να αγαπήσει.

Ο Billy, λοιπόν, «δικαιώθηκε» χθες. Το Ανώτατο Δικαστήριο, η προσφυγή στο οποίο είμαι σίγουρος πως θεωρείται εξωφρενική από πάρα πολλούς ανάμεσά μας, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση και καταδίκασε τον άνθρωπο εκείνο ο οποίος σκότωσε αυτό το σκυλί με αυτόν κιόλας τον απίστευτο τρόπο. Το απαίτησαν φιλόζωοι. Και δικαιώθηκαν.

Ο Billy δεν το έμαθε ποτέ. Και δεν θα μπορούσε να το μάθει. Σκυλί ήταν. Κρίμα όμως που τόσοι πολλοί ανάμεσά μας, ενώ θα μπορούσαν να μάθαιναν τόσα πολλά από αυτή την ιστορία θα επιλέξουν να την προσπεράσουν όπως και τόσες άλλες, επικαλούμενοι τα «τόσα άλλα» που συμβαίνουν γύρω μας.

Κρίμα. Γιατί αυτή η ιστορία δεν μιλάει τόσο για αυτό το άτυχο ζώο όσο για μας και για την ευκαιρία που είχαμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να βελτιώσουμε την κοινωνία μας. Κρίμα που τη χάσαμε κι αυτήν, όπως θα χάσουμε και τόσες άλλες, στον τόσο αργό ρυθμό που αλλάζουν πράγματα και νοοτροπίες σ’ αυτό το νησί.

Παρήγορο που αλλάζουν αλλά κρίμα και πάλι. Γιατί δεν τις αλλάζουμε εμείς. Τις αλλάζουν κάποιοι «υπερευαίσθητοι» ή και «γραφικοί» στα μάτια μας οι οποίοι επιμένουν να αφιερώνουν χρόνο, κόπο και λεφτά από το υστέρημά τους για να βοηθούν αυτά τα ζώα με όποιον τρόπο μπορούν.

Να τα μαζεύουν και να τα ταΐζουν ή να φτιάχνουν καταφύγια για να τα κρατήσουν ζωντανά όσο μπορούν, όταν θα τα πετάξουν οι κυνηγοί και εκείνοι που τα βαρέθηκαν.

Πίσω από τη γυρισμένη μας πλάτη και το χαμόγελο εκείνο που μας δίνει τόση «δύναμη» σ’ αυτή τη χώρα. Το ειρωνικό χαμόγελο της ανοχής μας στην απανθρωπιά. Αυτήν για την οποία μετά απορούμε όταν τη βιώνουμε με άλλους τρόπους. Και την περιγράφουμε με άλλα κλισέ όπως εκείνο το «πώς γίναμε έτσι;» και άλλα πολλά.

Κρίμα. Κρίμα που μας είναι τόσο δύσκολο να… τσαλακωθούμε και που μας φαίνεται ακόμα τόσο ελκυστική η σκατοψυχιά της αδιαφορίας μας για ό,τι έχει λιγότερη δύναμη από εμάς. Ζώα αλλά και ανθρώπους τελικά.

Γιατί, μην γελιέστε. Δεν έχει καμία διαφορά.


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Α λα καρτ παρανομίες (Της Κάτιας Σάββα)

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τράπουλα δεν βλέπει, αλλά την ανακατεύει κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 25.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Συνταγή σταδιακής διχοτόμησης…

Πολίτης News, 25.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή