Ο «Βορειοηπειρώτης», ο «Αλβανός» και το δηλητήριο στο ψωμί

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Υπό ποιές προϋποθέσεις ο «Αλβανός» δράστης του φόνου της 21χρονης στη Ρόδο θα μπορούσε να γίνει «Βορειοηπειρώτης» και «ήρωας», όπως λ.χ. ο Κατσίφας;

«Αλβανός» ήταν ο δολοφόνος της 21χρονης φοιτήτριας η οποία βρέθηκε νεκρή στη Ρόδο, μεταδίδουν τα ελλαδικά ΜΜΕ και αναμεταδίδουμε από χθες και εμείς στην Κύπρο. Άλλη μια περίπτωση ενδεικτική της ζημιάς που συχνά προκαλούμε στην κοινωνία.

Στα αφτιά πολλών Ελλήνων, η λέξη «Αλβανός» είναι συνώνυμη πια της λέξης κακοποιός. Είναι ό,τι ήταν η λέξη «Έλληνας» στις ΗΠΑ αρχές του περασμένου αιώνα, όταν Έλληνες μετανάστες ήταν πρωταθλητές σε εγκλήματα αλλά και αδικήματα.

Κάτι που η τεράστια –η φιλήσυχη και σκληρά εργαζόμενη– πλειονότητα των Ελλήνων μεταναστών της εποχής πλήρωσε ακριβά σε απόρριψη και ρατσισμό, όχι μόνο λεκτικό. Για δεκαετίες.

Η Κου Κλουξ Κλαν τους είχε στοχοποιήσει περισσότερο από κάθε άλλη ομάδα μεταναστών – ειδικά τη δεκαετία του ’20. Πάρα πολλοί δολοφονήθηκαν ενώ σε πολλές περιοχές δεν τους επιτρεπόταν καν να αγοράσουν περιουσία.

Υπήρξαν περιστατικά, όπως το 1909 στη Νότια Ομάχα, στη Νεμπράσκα, όταν πάνω από τρεις χιλιάδες Έλληνες χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά από ένα οργανωμένο πογκρόμ της κοινότητας των «αυτοχθόνων» Αμερικανών για να καεί η ελληνική συνοικία της πόλης. To Greektown, όπως λεγόταν και όπως ονομάστηκαν πολλές άλλες τέτοιες συνοικίες αλλού (σ.σ. η φωτογραφία από το πρώτο Greektown του Σικάγο).

Ο τοπικός Τύπος της εποχής περιέγραψε την ιστορία με πρωτοφανή και απροκάλυπτη προκατάληψη εναντίον των Ελλήνων μετά τον εξαναγκασμό τους σε φυγή, αναφέροντας πως ζούσαν «σαν ζώα» σε «βρόμικα και φτηνά» καταλύματα και πως οι Έλληνες είναι «απειλή για τον εργατικό Αμερικανό».

Τέτοιες ήταν οι διαστάσεις που είχε πάρει το κλίμα εναντίον του ελληνικού στοιχείου –το οποίο ας σημειωθεί θεωρείτο «μη λευκό» λόγω της απόστασής του από το κυρίαρχο αγγλοσαξωνικό στοιχείο– που εστιατόρια στις ΗΠΑ αναρτούσαν την επιγραφή: «No rats, no Greeks». Απαγορεύοντας την είσοδο σε… αρουραίους και σε Έλληνες.

Είναι όλα μέρος μιας ιστορίας άγνωστης στους πολλούς διότι θάφτηκε συλλογικά μετά από τη δεκαετία του ’50 και για την οποία, όμως, υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία όπως και ντοκιμαντέρ και άλλο υλικό. Ο βαθμός του ρατσισμού και της απόρριψης είναι συγκλονιστικός.

Και φυσικά, ο Τύπος διαδραμάτιζε πρωταρχικό ρόλο στη διαιώνιση του ρατσιστικού στερεοτύπου το οποίο έκανε μίζερη τη ζωή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων οι οποίοι έφτασαν γεμάτοι όνειρα στην Αμερική, φτωχοί και ρακένδυτοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι για να γλυτώσουν από την πείνα ή και τον θάνατο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ειδικά.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα; Πρώτον, διότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και δυστυχώς ο ρατσισμός δεν επηρεάζει μόνο την Ελλάδα, μας επηρεάζει και εμάς. Το ίδιο και τα στερεότυπα: τα κακά στερεότυπα για τους «κακούς» ξένους και τα… καλά, για το δικό μας είδος το οποίο είναι –υποθέτει κανείς– αγγελικά πλασμένο. Ή σχεδόν.

Αλλά και, δεύτερον, για έναν λόγο ουσίας. Ο «Αλβανός» ο οποίος σκότωσε την 21χρονη όταν αρνήθηκε να υποκύψει στις ορέξεις του ίδιου και ενός «Έλληνα» φίλου του ήταν ένας 19χρονος. Το όνομά του είναι Αλέξανδρος.

Πρόκειται βεβαίως για Βορειοηπειρώτη ο οποίος όμως δεν αναφέρεται ως τέτοιος λόγω του ότι εδώ η αναφορά είναι αρνητική. Όπως και σε κάθε τέτοια περίπτωση στην ελληνική ειδησεογραφία.

Ωστόσο, στην περίπτωση Κατσίφα λ.χ., ο νεκρός, Βορειοηπειρώτης επίσης, φυσικά και δεν ήταν «Αλβανός». Ήταν «ήρωας», «αθάνατος» και «παλληκάρι».

Χαρακτηριστικό για το πώς σκοτώθηκε –αν και όχι φοβερά έξυπνο εκ μέρους του– ήταν και το tweet του φασιστοειδούς της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη, συνοδευόμενο από τη φωτογραφία ντοκουμέντο του Κατσίφα με το καλασνίκοφ πριν σκοτωθεί σε ανταλλαγή πυρών με την αλβανική Αστυνομία.

Έγραψε ο Κασιδιάρης: «Ο ΗΡΩΑΣ Κωνσταντίνος Κατσίφας με ΑΚ-47 με σκοπευτική διόπτρα λίγο πριν πέσει μαχόμενος ενάντια σε ένα στρατό 100 τουρκαλβανών. Ύψιστη θυσία για την Ελλάδα και την Ελευθερία. ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ».

«Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με τα ταξίδια», είναι μια σοφή ρήση του Ισπανού ποιητή και συγγραφέα Μιγκέλ ντε Ουναμούνο ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είπε και πολλά άλλα, ανάμεσά τους και το αγαπημένο μου για τον ρόλο, θα πρόσθετα, όποιου γράφει και δημοσιεύει: «Στόχος μου είναι να αναστατώνω και να ενοχλώ τους ανθρώπους. Δεν πουλάω ψωμί. Μαγιά πουλάω».

Το πρόβλημα της εποχής μας, λοιπόν, με τις συνθήκες να παραμένουν εφιαλτικά παρόμοιες με άλλες εποχές, ειδικά ως προς την ανθρώπινη φύση, είναι πως ο κόσμος δεν διαβάζει πια. Και όταν ταξιδεύει βλέπει τον κόσμο μόνο μέσα από τον δικό του. Το ίδιο και όταν συζητά.

Και πως συχνά σ’ αυτό τον κόσμο φτιάχνεται το ψωμί που και εμείς οι του Τύπου μαζί με πολλούς άλλους, έτοιμο και γεμάτο δηλητήριο, ταΐζουμε τις κοινωνίες μας. Κι όταν κάποια στιγμή νοσήσουν, όπως σήμερα νοσούν και καταλάβουμε πια την απειλή, απορούμε.

Αλήθεια... γιατί;


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σκόνη στα μάτια από συρτάρια...

ΚΑΤΙΑ ΣΑΒΒΑ, 18.12.2018

ΑΠΟΨΗ

Αυτή η δίκη είναι ο καθρέφτης της κοινότητας και της χώρας μας

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 17.12.2018

ΑΠΟΨΗ

Τέλος τα ψέματα για τα λεωφορεία

ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ, 17.12.2018

Επιστροφή
στην αρχή