Ο τελευταίος τροχός της αμάξης-Συζήτηση με τον συγγραφέα Γιώργο Στόγια

ΕΙΔΗΣΕΙΣ /ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Με αφορμή την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου «Ο τελευταίος τροχός της αμάξης», το ερχόμενο Σάββατο,είχαμε μια κουβέντα με τον συγγραφέα Γιώργο Στόγια

Η Ελλάδα της κρίσης δίνει το στίγμα της μέσα από τις 126 σελίδες του νέου βιβλίου του Γιώργου Στόγια που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μελάνι». Τρεις χαρακτήρες, με προβολή συμπεριφοράς και στάσης ζωής που μπορεί να ταιριάζουν στον φίλο, τον γνωστό, τον γείτονα της διπλανής πόρτας. Μπορεί να είναι και ο καθρέφτης μας. Με αφορμή την επίσημη παρουσίαση του βιβλίου «Ο τελευταίος τροχός της αμάξης», το ερχόμενο Σάββατο 13 Οκτωβρίου στις 18:30 στο Public Λευκωσίας (The Mall of Cyprus), είχαμε μια κουβέντα με τον συγγραφέα Γιώργο Στόγια.

Τρεις ιστορίες σε σμίκρυνση

Αν και η απάντηση φαίνεται προφανής, ίσως και αν μην είναι. Γιατί διαβάζουμε τόσο λίγο στην Κύπρο, ειδικά λογοτεχνία;

Φαίνεται ότι έχουμε άλλα πράγματα να κάνουμε, εντός και εκτός του ελεύθερού μας χρόνου. Πάρα πολλές υποχρεώσεις και πάρα πολλές απολαύσεις, και μετά είμαστε κουρασμένοι από όλα αυτά και δεν περισσεύει χρόνος. Είχαν οι Godfathers, ένα βρετανικό συγκρότημα της δεκαετίας του '80, ένα κομμάτι με τίτλο «Birth, School, Work, Death». Αν έβαζαν και τον γάμο κάπου στη μέση, θα μιλούσαν για μας.

Οι τρεις ήρωες του βιβλίου σου τοποθετούνται στον γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας. Έχοντας διανύσει 15 χρόνια μόνιμης παρουσίας σου στην Κύπρο, τι είναι αυτό που σε κάνει να γράφεις για την Ελλάδα;

Οι τρεις ιστορίες του νέου μου βιβλίου θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε στον δυτικό κόσμο, απλώς ξέρω καλύτερα τα ονόματα των δρόμων της Αθήνας. Τα βάζω στην αρχή για καλούπι και μετά τα αφαιρώ, και κοιτώ το οικοδόμημα με τον φόβο μην πέσει. Δεν θα μπορούσα να γράψω έτσι για την Κύπρο, τουλάχιστον όχι μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια. Είμαι στη διαδικασία να καταλάβω τη ζωή εδώ. Για να το κάνεις όμως αυτό πρέπει να χαθείς, να κινηθείς χωρίς πυξίδα. Κι εγώ δεν έχω αυτήν την πολυτέλεια, έχω ευθύνες. Άρα μου μένει η Ελλάδα, με το πλεονέκτημα μάλιστα της απόστασης. Δεν ξέρω αν ήμουν εκεί αν θα μπορούσα να γράψω ή να είμαι δημιουργικός. Θαυμάζω όσους το κάνουν καλά σε οποιοδήποτε επίπεδο, επιχειρηματικό, οικονομικό, καλλιτεχνικό. Είναι ήρωες.

Πάντως αυτό το οικοδόμημα που, όπως λες, φοβάσαι μην πέσει, μιλάω για το βιβλίο σου «Ο τελευταίος τροχός της αμάξης», φαίνεται στιβαρό μέσα από την πυκνότητα του λόγου και της πλοκής. Τα προηγούμενα βιβλία σου είχαν άλλη δομή.

Τα χρόνια της ελληνικής κρίσης μέχρι το τραγελαφικό -αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο διχαστικό- δημοψήφισμα του 2015 χαρακτηρίζονται, μεταξύ άλλων πνιγηρών φαινομένων, και από μια συνεχή πλημμύρα έντονου ανταγωνισμού, από έναν ακήρυκτο μεταμοντέρνο εμφύλιο, με τη διπλή μορφή ακατάσχετης πολιτικολογίας και πολιτικής βίας. Ανεξάρτητα από τη θέση κάποιου σε ένα από τα δύο στρατόπεδα, του «μνημονιακού» και του «αντιμνημονιακού» (σύμφωνα με τις διακρίσεις της τότε εποχής που σήμερα μοιάζουν τόσο μακρινές), έχω την αίσθηση ότι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 όσοι έλαβαν ολόψυχα μέρος, από οποιαδήποτε θέση, στο ελληνικό πολιτικό δράμα εμφορούνται από αισθήματα ήττας και απογοήτευσης, από εσωτερική κατάρρευση ψευδαισθήσεων οι οποίες θεωρούνταν αυτονόητα λογικές (εννοείται ότι από τέτοιες συνειδησιακές κρίσεις και διανοητική ζωή είναι απρόσβλητο το μεγαλύτερο μέρος των επαγγελματιών πολιτικών και όσων οπορτουνιστικά αναρριχήθηκαν σε θέσεις εξουσίας βάζοντας σωστά την ιστιοσανίδα τους πάνω στο τελευταίο κύμα ανατροπών). Μετά λοιπόν από όλη αυτήν την εκρηκτική παραζάλη λέξεων, ρητορικών και νοημάτων που αποδείχτηκαν στη χειρότερη περίπτωση ψεύδη, και στην καλύτερη ξεφούσκωσαν σαν μπαλόνια με ήλιο από ευρωπαϊκό παιδικό πάρτι, έκρινα ότι αδυνατούσα να οικοδομήσω μια μεγάλη μυθιστορηματική αφήγηση. Χρειαζόμουν αυτό το βήμα προς τα πίσω, να κόβω συνεχώς σελίδες ως επιστροφή σε έναν νέο χαμηλότερων τόνων ρεαλισμό. Χρειαζόμουν μια αφαιρετική μορφή που να κερδίζει μόνη της, αργά και προσεκτικά, λίγες αλλά ουσιαστικές ελευθερίες ως προς την άσκηση της μυθοπλαστικής φαντασίας.

Άρα, μέσα από τη λογική αυτή μιας επιδίωξης της «καθαρής αφήγησης» θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε μία από τις τρεις ιστορίες του βιβλίου σου είναι ένα μυθιστόρημα σε σμίκρυνση;

Θα ήταν πιο ακριβές ίσως να υποστήριζα ότι είναι το απολίθωμα ενός μυθιστορήματος που δεν γράφτηκε, όπως πάρα πολλές ελπίδες και σχέδια ανθρώπων, προσωπικά και επαγγελματικά, θάφτηκαν αυτά τα χρόνια κάτω από την πραγματική πίεση της οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Και σε ένα άλλο επίπεδο, όπως πολλές σχέσεις και φιλίες έσπασαν λόγω της εκκωφαντικής έντασης του θορύβου της τοξικής πολιτικολογίας (η οποία έβγαλε βέβαια στην επιφάνεια βαθύτερες διαφορές ή απλώς έδειξε το κενό). Η πράξη της συγγραφής και της δημοσίευσης αυτών των τριών ιστοριών μου δεν συνιστά εκ μέρους μου μια προσπάθεια ούτε μνημοσύνου του χαμένου εδάφους, ούτε αναπλήρωσης ματαιωμένων σχεδίων, επιθυμιών, ονείρων, σχέσεων. Τα υπόλοιπα, τα σημαντικά, ανήκουν στην επικράτεια του αναγνώστη.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ανάπτυξη συνεργειών στον τομέα του τουρισμού

Πολίτης News, 11:43 (τελευταία ενημέρωση 11:43)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ισπανία: Η ακροδεξιά σέρνει στα δικαστήρια τον Καταλανό πρόεδρο

Πολίτης News, 11:32 (τελευταία ενημέρωση 11:32)

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τραμπ: Βλάκας και τεμπέλης ο Τίλερσον

Πολίτης News, 11:23 (τελευταία ενημέρωση 11:23)

Επιστροφή
στην αρχή