Ο Στίβεν Χόκινγκ πέρα από όμορφα Παραμύθια

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Ο Στίβεν Χοκινγκ πήρε τη σκυτάλη μιας ανθρωπότητας που συνέχισε να αναζητά την αλήθεια μακριά από μύθους και θρησκευτικές πεποιθήσεις

«Θυμηθείτε να κοιτάζετε τα αστέρια και όχι το έδαφος» έλεγε ο αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ που πέρασε στην αιωνιότητα σε ηλικία 76 ετών. Έφυγε ως ένας άνω θρώσκων επιστήμονας, που ξεκίνησε τη ζωή του με όχημα την ερώτηση και  την απορία για να καταλήξει αργότερα στην απόπειρα της λύσης του προβλήματος, περί της καταγωγής των όντων.

Ως γνήσιος μαθητής του Θαλή του Μιλήσιου, ο οποίος από τους πρώτους έθεσε τα βασικά ερωτήματα που θέτει ένας άνθρωπος με ζωντανό πνεύμα: Ποιοι είμαστε; Από πού ερχόμαστε; Πού πάμε; 

Ερωτήματα ακόμα αναπάντητα στην ολότητα τους σήμερα, αλλά απολύτως αναγκαία για να φτάσουμε σε αυτό που ονομάζουμε επιστήμη, που δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνεχή αναζήτηση της γνώσης και κατ επέκταση της αλήθειας. Ο Θαλής προσπάθησε να εξηγήσει τη γέννηση της γης, αλλά δεν κατέφυγε στις εύκολες απαντήσεις της θρησκείας και εν γένει της μυθολογίας. Πειραματίστηκε με το νερό απορρίπτοντας τον Ποσειδώνα και τις νύμφες του, εξήγησε την εναλλαγή των εποχών χωρίς να καταφύγει στο όμορφο παραμύθι της αρπαγής της Περσεφόνης.  

Μετά το Θαλή, τον Ηράκλειτο, το Δημόκριτο, τον Αρχιμήδη, τον Κικέρωνα, το Σενέκα, το Νεύτωνα, το Βολταίρο τον Ντιντερό, τον Φόιερμπαχ τον Μπερτραντ Ράσελ, τον Μαρξ, την  Emma Goldman και πολλούς άλλους ο Στίβεν Χοκινγκ πήρε τη σκυτάλη μιας ανθρωπότητας που συνέχισε να αναζητά την αλήθεια μακριά από μύθους και θρησκευτικές πεποιθήσεις, ανοίγοντας διά του ορθού λόγου, το δρόμο αρχικά σε μια πρωτόγονη και σήμερα στην επιστημονική έρευνα. 

Το «χρονικό του χρόνου» είναι το πιο διάσημο βιβλίο του με  12.000.000 αναγνώστες. Εκεί όπως έγραψε ενδιαφέρθηκε να περιγράψει τον «νου του Θεού» σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι μόνο η επιστήμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οι νόμοι του "Θεού".

Σε όλη του σχεδόν τη ζωή με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια της νεανικότητας του έζησε σε μια αναπηρική καρέκλα, επικοινωνώντας με τον κόσμο μέσω υπολογιστή και φωνητικού συνθεσάιζερ. Η φωνή του, ωστόσο, ήταν πάντα δυνατή γιατί είχε περιεχόμενο.

Έζησε σε αυτόν τον πλανήτη ευχόμενος να μην τον επισκεφθούν εξωγήινοι, εξηγώντας ότι αυτό δεν θα είναι καλή εξέλιξη. Ζητούσε από τους επιστήμονες να ταξιδέψουν αυτοί πρώτοι στο διάστημα. Η γη και το διάστημα, έστω κιαν αυτό ήταν γεμάτο μαύρες επικίνδυνες, αλλά γενεσιουργές τρύπες, ήταν μάλλον η πατρίδα του.  

Για τον Χόκινγκ δεν υπάρχει επέκεινα. Οι ιστορίες για τον παράδεισο και την μετά θάνατον ζωή, έλεγε είναι ««παραμυθάκια για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι». Ο,τι έχουμε να πούμε, ότι έχουμε να κάνουμε θα το κάνουμε εδώ με τα μάτια και κυρίως το μυαλό μας ανοικτό. Αυτό έκανε ο Στίβεν Χοκινγκ ζώντας στη γη αλλά με το βλέμμα επιθετικά στραμμένο στ αστέρια, πυροβολώντας τα με ερωτήσεις. 


Επιστροφή
στην αρχή