Ο Ράμπο δάσκαλος και οι δέκα μικροί Βιετκόνγκ

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ
Όλοι στο τέλος θα χάσουν και όλοι θα κατηγορούνται. Με πρώτα τα δύσκολα τούτα παιδιά. Και αυτό συνεχίζει να ονομάζεται δημοκρατία ίσων ευκαιριών

Τα λέγαμε, τα γράφαμε, τα ξαναγράψαμε. Πριν λίγο καιρό στο άρθρο μου «Τα μάσκουλα των μαθητών» αναφερόμουν στην κατάσταση με τις κροτίδες. Την περασμένη βδομάδα συνέβη ο τραυματισμός της μαθήτριας στη Λεμεσό. Και γέμισαν τα social media με κάθε λογής απόψεις. Φταίνε οι καθηγητές, φταίει το υπουργείο, φταίει η Αστυνομία, φταίει η σκόνη, φταίει το χαλασμένο σάντουιτς, φταίει ο σατανάς. Το αποτέλεσμα βεβαίως… κανείς δεν φταίει. Ξέρω-ξέρω έγιναν και συλλήψεις. Ε και; Πολύ σύντομα κάτι άλλο παρανοϊκό θα ακουστεί και θα ξαναγίνουν συλλήψεις. Η Αστυνομία επεμβαίνει στα σχολεία όταν όλα έχουν πια τελειώσει. Το υπουργείο το ίδιο. Αφημένοι στο έλεος των μικρών γκάνγκστερ οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας του τόπου φαντάζονται τον εαυτό τους τα βράδια σαν τον Ράμπο. Παρακαλούν καλύτερα να σπούδαζαν πολεμικές τέχνες  προκειμένου να επιβιώσουν στα σχολεία-ρινγκ. Οι βοηθοί διευθυντές στα γυμνάσια και Λύκεια βουρούν τζ'αι εν ιφτάνουν να κάμουν καλά τους 2-3 σε κάθε τάξη. Πραγματικά αν τους δεις θα τους λυπηθείς. Παραπάνω που τους μισούς εμετάνιωσαν που έγιναν βοηθοί, θα προτιμούσαν να έμεναν απλοί καθηγητές υπνωτισμένοι που τη σκόνη των καπνογόνων.

Τζ'αι αν τούτα σου φαίνονται υπερβολικά εμ δεν είναι. Στα σχολεία μέσα όλοι κινδυνεύουν. Όλοι σκέφτονται συνέχεια πότε θα τους έρθει -ένας κάλαθος από τον δεύτερο όροφο, μια καρέκλα από τον πρώτο, ένα μπουκάλι νερό στο κεφάλι από τη Μαριγούλλα που έχει άπιαστες ορμόνες, ηλεκτροπληξία που τα σύρματα που έκοψεν ο Γιαννής που τον Κόρνο, σπασμένο χέρι που την κουγκιά του Σαββή που το Μάμμαρι, τζ'αι ό,τι βάλει ο νους σου να είσαι σίγουρος πως η πραγματικότητα το ξεπερνά. Και πάντα οι πολλοί τραυματισμοί των δασκάλων και των καθηγητών δεν θα δουν τη…δημοσιότητα.

Μέσα σε όλο αυτό τον πόλεμο ξεχνούμε την πλειοψηφία των μαθητών οι οποίοι το παλεύουν και τα καταφέρνουν μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Αυτούς όλους τους διδάσκουν με υπομονή και κέφι οι δάσκαλοί τους. Βάζοντας πάνω απ' όλα τα ίδια τα παιδιά γιατί το αξίζουν. Και αν υπάρχουν δύσκολοι δάσκαλοι, καθηγητές, διευθυντές και επιθεωρητές, αυτοί είναι οι ελάχιστοι, όπως ελάχιστοι είναι και οι αληθινά παρανοϊκοί μαθητές. Σε ένα σχολείο των 500 οι μαθητές που τα «έχασαν» εντελώς είναι περίπου 10. Έχει και άλλους 50 λιγότερο δύσκολους που όμως με αυτούς κάτι γίνεται. Με τους 10 όμως το παιχνίδι μέσα στο υπάρχον σύστημα είναι εντελώς χαμένο και επικίνδυνο. Και επειδή βασική αρχή της παιδαγωγικής, της ψυχολογίας και της δικαιοσύνης είναι πως όλα και όλοι μπορούν να αλλάξουν, παραθέτουμε πιο κάτω ένα πρόχειρο (πάντα) σκεπτικό.

Τερματισμός της δυσλειτουργικής θεωρίας και πρακτικής των τάξεων μεικτής ικανότητας. Όπως και να το κάνουμε κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Σπουδαία εκπαιδευτικά συστήματα είναι αυτά που καθοδηγούν τους μαθητές από μικρούς σε αυτά που μπορούν να κάνουν. Για να καθοδηγήσεις βέβαια πρέπει να μπορείς, δηλαδή να είσαι ικανός. Σε αυτό απέτυχε το κυπριακό σχολείο, για χίλιους λόγους. Υπερβολική ύλη, βαρετή ύλη, αρχαία ύλη. Εξαντλητικά διαγωνίσματα, άπειρες εγκύκλιοι, επιθεωρήσεις του φόβου και φόβος να πει ο δάσκαλος την άποψή του. Διαγωνισμοί του τύπου όποιος ανεξάρτητος φορέας σκεφτεί οτιδήποτε οι μαθητές να γράψουν έκθεση με δώρο μια ξύστρα, ένα λεξικό ή 100 ευρώ (η Αρχιεπισκοπή). Παρελάσεις, γιορτές του τίποτα, εξομολογήσεις, αγιασμοί και εκδρομές καταθλιπτικές και βάλε. Όλα αυτά σε ένα εντελώς αντιαισθητικό περιβάλλον πνιγμένο στο μπετόν, στα κάγκελα και στη σκόνη. Οι μαθητές βαριούνται αφόρητα και θέλουν να το διαλύσουν όπως και το κάνουν. Αυτοί που προσαρμόζονται καθοδηγούμενοι από τη συμπόνια των ομοίως πασχόντων δασκάλων τους, κάτι μαθαίνουν. Όχι βέβαια γνώση στέρεη και ουσιαστική, αφού το σύστημα παπαγαλίζει, μα έστω και έτσι τα καταφέρνουν μέσω μιας πιο…εσωτερικής αντίδρασης που κάποιους τους παρακινεί κιόλας να διαφοροποιηθούν, διαβάζοντας βιβλία, ζωγραφίζοντας, γράφοντας στίχους και μουσική... Αυτοί οι τελευταίοι είναι 5-10. Οι υπόλοιποι απλά παράγουν και προσαρμόζονται όπως σε κάποιο εργοστάσιο που 150 άτομα απλά βάζουν σαπούνια στα κουτιά τους όλη μέρα. Οι πολύ δύσκολοι 10 όμως, αυτοί που ποτέ δεν θα προσαρμοστούν, αυτοί που ποτέ δεν θα διαβάσουν ένα βιβλίο, αυτοί που βρίζουν κάθε μέρα τον παπά τους που τους έσπαζε στο ξύλο όταν ήταν μωρά τζ'αι συνεχίζει, αυτοί λοιπόν θα κάψουν το σχολείο με οποιονδήποτε τρόπο. Μέσα τους πολλά ευαίσθητοι ίσως μα θυμωμένοι έως το κόκαλο. Αυτούς τους μαθητές δεν τους κάμνει κανένας καλά. Το υπουργείο ξοδεύει άπειρα λεφτά για τέτοιους μαθητές. Για συνοδούς φτωχούς των 600 ευρώ που κινδυνεύει το κεφάλι τους, ψυχολόγους, επιτροπές, καθηγητικούς συλλόγους, ενημερώσεις επί των ενημερώσεων και βάλε ώρες και ώρες. Δεν σκέφτηκαν ας πούμε σε κάθε επαρχία να δημιουργηθούν πιο ειδικά σχολεία που να φιλοξενούν αυτά τα χαμένα παιδιά και να τα καθοδηγούν. Αυτό μπορεί να είναι και ένα σπίτι με αυλή. Με ελάχιστο ενοίκιο. Σε ένα ιδανικό περιβάλλον όπου πραγματικά ειδικοί να καθοδηγήσουν αυτά τα παιδιά μέχρι τώρα και για πάντα πεταξούμενα στες αυλές των σχολείων μέχρι να γίνουν 15 και να πιάσουν στην καλύτερη καμιά δουλειά σε κανένα βενζινάδικο για 20 ευρώ τη μέρα. Όσο όμως είναι το σύστημα κολλημένο στην άρρωστη ιδέα πως οι τάξεις είναι μια σούπα αχταρμάς με όλα του σύμπαντος τα υλικά, τα αποτελέσματα θα είναι αυτά που είναι.

Όλοι στο τέλος θα χάσουν και όλοι θα κατηγορούνται. Με πρώτα τα δύσκολα τούτα παιδιά. Και αυτό συνεχίζει να ονομάζεται δημοκρατία ίσων ευκαιριών.

Εδώ να τονίσουμε πως και η Αστυνομία, αν όντως ήθελε να έχει έναν ρόλο λίγο πιο… καθοδηγητικό, θα έπρεπε να θέσει σοβαρά το ερώτημα αν με την πράξη σύλληψης δεκατριάχρονων παιδιών πετυχαίνει κάτι. Διότι μάλλον κατά βάθος πετυχαίνει το αντίθετο.

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Το Brexit και o Αναστασιάδης ως μάντης κακών

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Ο συντηρητισμός των καθηγητών

ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, 18.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν τη φιλία των παιδιών

SEVGUL ULUDAG, 18.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή