Ο Πολύφημος που ποτέ δεν υπήρξε

ΑΠΟΨΗ /ΠΟΝΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ

Αν ρωτήσετε ένα παιδάκι της τρίτης δημοτικού αν θυμάται καμιά ιστορία που του διάβασε η δασκάλα και του έκανε εντύπωση θα σας κοιτάξει αχάπαρο.

Από το δημοτικό τα παιδιά απομακρύνονται από τη μαγεία των μύθων και των παραμυθιών. Κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, αφού μόνο τότε τα παιδιά δεν έχουν το άγχος των εξετάσεων. Αν ρωτήσετε ένα παιδάκι της τρίτης δημοτικού αν θυμάται καμιά ιστορία που του διάβασε η δασκάλα και του έκανε εντύπωση θα σας κοιτάξει αχάπαρο. Και θα έχει δίκαιο. Αφού τα μόνα όνειρα τα οποία βλέπει έρχονται από φιγούρες του play station ή του iPad. Αυτή η πραγματικότητα μόνο φρικτή μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι σπουδαίες ιστορίες πάνω στις οποίες κτίστηκε η παγκόσμια γνώση έχουν θαφτεί στο κοιμητήριο της σύγχρονης εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα, θάψαμε τη μοναδική ικανότητα που έχουν τα παιδιά να αλλάζουν τις ιστορίες διά της φαντασίας, να τις κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρουσες και προσωπικές. Κανένας δεν γνωρίζει τον έρωτα του Οδυσσέα για την επιστροφή στην αγκαλιά της Πηνελόπης, κανένα παιδάκι δεν βλέπει εφιάλτες με τον Πολύφημο και τους αθάνατους γέρους που συνάντησε ο Γκιούλιβερ , τις αταξίες του Χακ Φιν και τα γράμματα στον παράδεισο του Μαρκ Τουέιν, κανένα παιδάκι δεν ζει σαν παιδάκι, δηλαδή με τη χαρά και τον φόβο της φαντασίας να το κατακλύζει. Τα σχολεία, μέσα από τα μαθήματά τους, μιλούν για λογική με έναν τρόπο που να συνδέεται η λογική με επιχειρήσεις και κέρδος. Η τέλεια συνταγή να θολώσεις τα παιδικά μάτια και να τα γεμίσεις με βαρεμάρα. Κανονικά έπρεπε να γίνει η επανάσταση του παραμυθιού από κάποιους, μα πιο κανονικά από ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί το να δημιουργείς άτομα τα οποία ιδέα δεν έχουν από τη γοητεία του ουρανού τη νύχτα, που να μην μπορούν να δουν καθαρά χίλια δυο πρόσωπα να σχηματίζονται στις εναλλαγές των συννέφων, που να μην μπορούν να αγκαλιάσουν τη μητέρα τους το βράδυ από φόβο μην τους κλέψει κανένας καλικάντζαρος, το να δημιουργείς λοιπόν ανθρώπους ανέμπνευστα ρομποτάκια, τι πραγματικά πετυχαίνεις; Ένα μόνο πράγμα. Τη δολοφονία της συλλογικής εξέλιξης, την αποτέφρωση της δυνατότητας να δώσεις το κάτι άλλο, τη μια λύση και τις πολλές που ακολουθούν. Γι' αυτό η κυπριακή κοινωνία παρ' όλα τα χρωματιστά και γεμάτα ευρώ έργα, τους ουρανοξύστες, τις μαρίνες τις οργανωμένες παραλίες, τα καζίνα και τις τσιμεντένιες υπερπλατείες, στέρεψε από ανθρώπους με νου, ή αυτοί που υπάρχουν κρύβονται - πράγμα το ίδιο με τη στειρότητα. Ένα κομματάκι από την πίτα της λύσης το βρίσκει μόνος του στο σπίτι ο κάθε γονιός ή ας πούμε ο κάθε, γιατί η πραγματικότητα δεν μας επιτρέπει τόση αισιοδοξία. Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ο πρωτοστάτης όπως πολλές φορές στην ιστορία υπήρξε. Με μεγάλες ιδέες και τολμηρές αλλαγές που ντετερμινιστικά θα φανούν και θα φέξουν στην κοινωνία. Προς το παρόν μιλάμε για δευτερεύουσες προτάσεις χωρίς να μπορούν οι μαθητές να γράψουν μια πρόταση ή να κάνουν μια απλή παράγραφο και να βγάζει κάποιο νόημα. Μιλάμε για κύκλο γεωμετρικό και αχτίνες και διάμετρο χωρίς να μπορούν τα παιδιά να τα συνδέσουν με τους κύκλους της ιστορίας, τον μεγάλο λαβύρινθο, τους κύκλους της ανθρώπινης ζωής μέχρι το μεγάλο κλείσιμο, τους κύκλους των ματιών και της τέχνης, χωρίς να μπορούν να γοητευτούν με την ταχύτητα της αχτίνας του ηλίου και τον ήχο ενός γραναζιού ποδηλάτου. Αυτό, εδώ και χρόνια ονομάζεται νέα εποχή, χωρίς ακριβώς να καταλαβαίνουμε πού οδηγούμαστε. Και οι προσφορές για τα μάστερ συνεχίζονται, και παντού γεμίζει ο τόπος με διαφημίσεις για τα νέα «ινστιτούτα επιμόρφωσης» των παιδιών μα και των μεγάλων, ακόμα και των ίδιων των καθηγητών αν θέλουν να ονομάζονται καθηγητές, δηλαδή αν θέλουν να περάσουν τις εξετάσεις διορισμού στο δημόσιο σχολείο. Μεγάλο μπέρδεμα το οποίο τελειωμό δεν φαίνεται να έχει...

 

 


Επιστροφή
στην αρχή