Ο Νικόλας που ξεπέρασε τον Νίκο

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Όλοι αυτοί οι πολυλογάδες της πατριωτικής γραμμής, τι πέτυχαν; Δυστυχώς, μόνον υποχωρήσεις. Μόνο νέα τετελεσμένα επέφεραν.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ως υποψήφιος του ενδιάμεσου για την προεδρία, αλλά και τα κόμματα που τον υποστηρίζουν, επιχειρούν αυτές τις μέρες, μετά την κατάρρευση των συνομιλιών, με κάθε μέσο να επιβάλουν το δικό τους αφήγημα στο Κυπριακό.

Με βάση αυτό το αφήγημα, η Τουρκία δεν θέλει λύση, είναι αδιάλλακτη και δεν υποχωρεί σε τίποτα και επιπλέον ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, αντί να την καταγγείλει για αυτή την αδιαλλαξία προκαλώντας της κόστος, τη «βομβαρδίζει» με γενναιόδωρες υποχωρήσεις.

 

Συγκεκριμένα

Επιχειρώντας να παρακολουθήσει κανείς τον Νικόλα Παπαδόπουλο (το έκανα την περασμένη Παρασκευή παρακολουθώντας τη μεσημβρινή εκπομπή του ΡΙΚ) διαπιστώνει πως η άποψή του συγκροτείται σε τρεις βασικούς άξονες, οι οποίοι υποτάσσονται σε μια γενική κατεύθυνση: «Εμείς είμαστε με τους Ελληνοκυπρίους και θα υπερασπιστούμε τα συμφέροντά τους». Ποιοι είναι οι τρεις άξονες του Νικόλα;

 

  • Θεωρεί ότι τα τελευταία 9 χρόνια η πλευρά μας ακολουθεί πολιτική καλού παιδιού. Δηλαδή επιχειρούμε να κατευνάσουμε την Τουρκία κάνοντας γενναιόδωρες παραχωρήσεις οι οποίες μένουν στο τραπέζι, ενώ η ίδια η Τουρκία δεν έχει δώσει ποτέ και τίποτα.
  • Θεωρεί ότι δεν έχουμε αξιοποιήσει τον διεθνή και τον ευρωπαϊκό παράγοντα με στόχο την πρόκληση κόστους στην Τουρκία. Μόνον έτσι θα πειστεί να κάνει παραχωρήσεις στο Κυπριακό.
  • Θεωρεί ότι χρειαζόμαστε μια πολιτική μαστιγίου και καρότου προς τους Τ/Κ με κίνητρα και αντικίνητρα, ώστε να πειστούν ότι τα συμφέροντά τους συμβαδίζουν με αυτά των Ε/Κ και όχι με αυτά της Τουρκίας.

 

 

Καινούρια πολιτική;

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η πολιτική του Νικόλα δεν είναι καθόλου καινούρια. Εκπροσωπεί διαχρονικά το ελληνοκυπριακό εθνικό αφήγημα το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στη δεκαετία του 1950 και κωδικοποιείται από το σύνθημα: Οι Ελληνοκύπριοι αποτελούν την πλειοψηφία, οπότε έχουν και την ευθύνη της διαχείρισης αυτής της χώρας. Είναι η πολιτική την οποία από γενέσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας εφάρμοσαν τρεις Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Ο Μακάριος από το 1960 -1977, ο Σπύρος Κυπριανού από το 1978 έως το 1988 και ο Τάσσος Παπαδόπουλος από το 2003 έως και το 2008. Συγκεκριμένα, από τα 57 χρόνια ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα 43 χρόνια είχαμε αυτή την πολιτική. Σκληρή γραμμή εναντίον της Τουρκίας, πίεση επί των Τουρκοκυπρίων ούτως ώστε να καταλάβουν …ποιο είναι το συμφέρον τους και βεβαίως προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε αυτή ήταν η Δημοκρατία του 1960, είτε το ε/κ κράτος του 1964, είτε η διχοτομημένη χώρα μας μετά το 1974. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής συλλέξαμε μερικές δεκάδες ψηφίσματα από διεθνείς οργανισμούς και εκμαιεύσαμε χιλιάδες δηλώσεις και άρθρα υποστήριξης από διάφορους πολιτικούς και δημοσιογράφους. Καταφέραμε μάλιστα να δημιουργήσουμε την εντύπωση ότι όλη η ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται το δίκαιο του αγώνα μας και μας συμπαρίσταται.

Στην πραγματικότητα, η σκληρή γραμμή όλων αυτών των πολιτικών μας ηγετών, τι απέφερε; Μήπως ήταν απλώς απότοκος παραφουσκωμένων λόγων οι οποίοι κατάληξαν στη συνέχεια σε τεράστιες ήττες;

 

  • Το 1955 Μακάριος και Γρίβας, διά του αγώνα της ΕΟΚΑ, απέκλεισαν τους Τ/Κ και ανέλαβαν μονομερώς να δώσουν τέλος στην αποικιοκρατία και να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα. Μη σταθμίζοντας ορθά τα γεωπολιτικά δεδομένα, αναγκάστηκαν να αποδεχτούν ανεξαρτησία και συνδιαχείριση της Κύπρου με τους Τ/Κ. Θα μπορούσαν, αν δεν ήταν ακραίοι, να αποδεχτούν τις προτάσεις των Βρετανών για αυτοκυβέρνηση και στη συνέχεια να ελέγξουν ως πλειοψηφία μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες ολόκληρη την Κύπρο.
  • Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, στο πλαίσιο του ε/κ μαξιμαλισμού, επιχείρησε το 1963 να αλλάξει σε 13 σημεία το Σύνταγμα της Ζυρίχης. Πέτυχε τον βομβαρδισμό της Τηλλυρίας και την πρώτη διχοτόμηση διά της αποχώρησης των Τ/Κ στους θύλακες
  • Το 1967 ο Μακάριος διά της ανόητης επίθεσης στην Κοφίνου, σε συνεννόηση με τον Γρίβα, οδήγησε στην αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, η οποία ήταν εδώ για να εγγυάται τις συνθήκες του 1960, αλλά και να προστατεύει τα δυτικά συμφέροντα εξαιτίας των επιπόλαιων ανοιγμάτων, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, που έκανε στην ΕΣΣΔ.
  • Διά του απύθμενου μαξιμαλισμού του, το 1973 ο Μακάριος τίναξε στον αέρα τη συμφωνία Κληρίδη –Ντενκτάς, με βάση την οποία ο Ντενκτάς αποδεχόταν τα 12 από τα 13 σημεία που είχε ζητήσει το 1963.
  • Το 1977, στο πλαίσιο της συμφωνίας υψηλού επιπέδου με τον Ντενκτάς, ο Μακάριος αποδέχτηκε διπεριφερειακή ομοσπονδία, δηλαδή αποδέχτηκε το status quo που δημιούργησε επί τους εδάφους η τουρκική εισβολή. Δηλαδή, πλειοψηφία Τ/Κ στον βορρά και Ε/Κ στον νότο.
  • Λίγο αργότερα ο Σπύρος Κυπριανού με ρωσικό δάκτυλο απέρριψε το αμερικανοκαναδικό σχέδιο λύσης, το οποίο προνοούσε, μεταξύ άλλων, σε ένδειξη καλής θελήσεως, ότι η Τουρκία χωρίς προϋποθέσεις θα επέστρεφε το Βαρώσι αμέσως με την έναρξη των συνομιλιών.

 

  • Ο Σπύρος Κυπριανού, πάντα στη γραμμή Μακαρίου, επιβεβαίωσε τη συμφωνία υψηλού επιπέδου με τον Ντενκτάς το 1979, δηλαδή διπεριφερειακή ομοσπονδία, προσπαθώντας να διευκρινίσει ότι η πλειοψηφία των Τ/Κ στον βορρά δεν σημαίνει κατ' ανάγκην και κατοχή της πλειοψηφίας της γης.
  • Στη συνέχεια, και μέχρι το 1988, ακολούθησε την πολιτική της λεγόμενης πρόταξης. Αυτών δηλαδή που λέει σήμερα ο Νικόλας. Ότι δεν μπορούμε να θέσουμε σε εφαρμογή οποιαδήποτε συμφωνία αν δεν αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα και αν δεν τερματισθούν οι εγγυήσεις. Παρά την εμπλοκή των Ηνωμένων Εθνών, ο μακαριστός Σπύρος δεν πέτυχε τίποτε, απεναντίας μας έμεινε στο τραπέζι η λύση της ομοσπονδίας με πλειοψηφία των Τ/Κ στον βορρά.
  • Το 2003, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ακολούθησε την ίδια σκληρή πολιτική, παρότι κάποιοι πίστεψαν ότι άλλαξε. Η οποία βεβαίως μας άφησε στο τραπέζι άπειρα, νέα δεινά. Οι Τ/Κ, στο πλαίσιο… της σκληρής διαπραγμάτευσης μαζί του, κέρδισαν την εκ περιτροπής προεδρία μέσα από την αποδοχή του προεδρικού συμβουλίου της ομοσπονδίας. Αποδέχτηκε στενά χρονοδιαγράμματα, επιδιαιτησία και χωριστά δημοψηφίσματα τον Γενάρη του 2004 στη Νέα Υόρκη. Αποδέχτηκε ακόμα στα δημοψηφίσματα αυτά να ψηφίσουν και οι παράνομοι έποικοι εκ Τουρκίας, δίνοντάς τους την απαραίτητη νομιμοποίηση για παραμονή στην Κύπρο.
  • Τον Μάιο μάλιστα του 2004, μετά το ηχηρό ΟΧΙ του Απρίλη, αναγκάστηκε στο πλαίσιο της ομοφωνίας να πλέξει το εγκώμιο, ως μέλος του συμβουλίου αρχηγών της ΕΕ, της Τουρκίας για την εποικοδομητική της στάση στο Κυπριακό και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους αναγκάστηκε, και πάλι με θετική ψήφο, να επιτρέψει στην Τουρκία να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για πλήρη ένταξη στην ΕΕ.
  • Στο μεσοδιάστημα ψήφισε τον νόμο περί πράσινης γραμμής, που επέτρεπε σε όλους τους Τ/Κ να εμπορεύονται τα κλοπιμαία των Ε/Κ από τον βορρά στον νότο, εξέδωσε ταυτότητες και διαβατήρια σε όλους τους Τ/Κ, επιτρέποντας επίσης ελεύθερη πρόσβασή τους στο ε/κ σύστημα υγείας. Το έκανε αυτό γιατί διέγνωσε ότι η πολιτική του απέτυχε και φοβόταν αναγνώριση τ/κ κράτους.

 

Εν κατακλείδι, όλοι αυτοί οι πολυλογάδες της σκληρής, αγωνιστικής και πατριωτικής γραμμής, τι πέτυχαν; Δυστυχώς, μόνον υποχωρήσεις. Μόνο νέα τετελεσμένα επέφεραν. Το αφήγημά τους διεθνώς δεν είναι αποδεκτό. Απεναντίας, κάθε φορά που έχουμε έναν πολιτικό στην ηγεσία μας με αυτές τις θέσεις, το μόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί πρόσθετη συμπάθεια «στους απομονωμένους Τουρκοκυπρίους», δίνοντας πρόσθετα όπλα στην Τουρκία για να εμπεδώνει την πολιτική της στην Κύπρο. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, εν τοιαύτη περιπτώσει, διά της υποψηφιότητάς του έρχεται να ανασυνθέσει, δίκην φούσκας, μιαν αγωνιστική πατριωτική στρατηγική η οποία υπόσχεται να μας οδηγήσει σε νέες ήττες και παραχωρήσεις. Θα πρέπει ωστόσο να του δώσουμε το εξής: Αν όπως φαίνεται η διαδικασία εξεύρεσης λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας καταρρεύσει οριστικά, τότε το αφήγημά του εκ των πραγμάτων είναι πολύ πιο ισχυρό από αυτό του Νίκου Αναστασιάδη, αφού ο κυπριακός λαός είναι ευεπίφορος στις φούσκες. Έτσι, ο Νίκος Αναστασιάδης αναγκαστικά θα προσχωρήσει στο αφήγημα Νικόλα για να κερδίσει τους εθνικιστές. Ακόμα λοιπόν και να κερδίσει, πραγματικός νικητής θα είναι ο Νικόλας, ο οποίος κατάφερε να θέσει την ατζέντα των προεδρικών. Αν μάλιστα ο Νικόλας ήταν περισσότερο έξυπνος και λιγότερο ματαιόδοξος θα παρακαλούσε να κερδίσει ο Αναστασιαδης τον Φεβρουάριο. Διότι στη φάση που βρισκόμαστε, φτάνουμε στο τέλος των περιπετειών του ελληνοκυπριακού μαξιμαλισμού. Η εξίσωση δε της πατριωτικής φούσκας δεν είναι άλλη από την οριστική διχοτόμηση. Εν ολίγοις, το στοίχημα των προεδρικών και όλων αυτών των ακραίων του Κυπριακού είναι κατά πόσο θα τη βγάλουν και καθαρή από πάνω, φορτώνοντας τη διχοτόμηση στον Αναστασιάδη, ο οποίος για να επανεκλεγεί δείχνει πανέτοιμος να παίξει στο δικό τους γήπεδο.

 

 

 

Ο ενδοτικός Γλαύκος Κληρίδης!

Ο Μακάριος, ο Σπύρος και ο Τάσσος θεωρούσαν τον Γλαύκο Κληρίδη ενδοτικό, διότι δήλωνε πανέτοιμος να προχωρήσει σε έναν συμβιβασμό. Στην πραγματικότητα, διά της μετριοπάθειάς του έφερε σε πολύ πιο δύσκολη θέση την Τουρκία. Ήταν όμως πάνω από όλα ρεαλιστής. Πριν το 1974 επιχείρησε τον συμβιβασμό από θέσεως ισχύος. Έφερε τον Ντενκτάς το 1973 στο σημείο να αποδεχθεί τα 12 από τα 13 σημεία Μακαρίου, αλλά ο κρημνοβάτης Αρχιεπίσκοπος, όπως παραδέχτηκε στη συνέντευξή του στην Οριάνα Φαλάτσι μετά το 1974, τα ήθελε όλα. Ο Κληρίδης και μετά το 1974 προσπάθησε να κλείσει το Κυπριακό όντας σε αδύνατη θέση, για να προλάβει τη δημιουργία τετελεσμένων επί του εδάφους. Τον πρόλαβαν οι σούπερ πατριώτες. Οι κεντρώοι τον απομόνωσαν και τον πέταξαν στην άκρη για 15 χρόνια. Για να επανέλθει στην εξουσία ο Γλαύκος Κληρίδης στην πραγματικότητα δούλεψε ψιλό γαζί όλους τους ακραίους του ενδιάμεσου και τους δικούς του εντός του ΔΗΣΥ. Το 1993 εξελέγη στην προεδρία ως απορριπτικός, φέρνοντας τον Σπύρο στο πλευρό του, αφού απέρριψε το σχέδιο Γκάλι. Το 1998 εξελέγη ως οπαδός του ενεργού ηφαιστείου αγοράζοντας τους S-300 από τη Ρωσία και προκαλώντας τον θαυμασμό του Βάσου Λυσσαρίδη. Είχε όμως έναν στόχο και τον πέτυχε. Μας έβαλε στην Ευρώπη, αξιοποιώντας τον Γιώργο Βασιλείου στο πλευρό του. Αυτό είναι το μοναδικό πραγματικό όπλο που έχουν σήμερα οι Ε/Κ, και αυτό μας το έδωσαν οι Γιώργος Βασιλείου και Γλαύκος Κληρίδης, γιατί κατάφεραν να εκθέσουν την αδιαλλαξία της Τουρκίας. Σε αντίθεση με τους λαϊκιστές επιγόνους του, ο Γλαύκος Κληρίδης ουδέποτε απεμπόλησε τα πιστεύω του- αποδεικνύοντάς το με τη στάση του το 2003- και κυρίως ποτέ δεν έβαλε φουστανέλα. Η στάση του, την οποία τήρησε έστω για μερικούς μήνες και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ανάγκασε την Τουρκία να αλλάξει αφήγημα στο Κυπριακό, εκπαραθυρώνοντας εν μία νυκτί ακόμα και τον Ραούφ Ντενκτάς. Τέλος, ο Γλαύκος Κληρίδης δεν έγινε ουραγός δημοσκοπήσεων που απηχούσαν λογικούς και παράλογους φόβους των Κυπρίων, παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ μαζί του το ΑΚΕΛ, όπως το έχει ακόμα και αυτή τη στιγμή που μιλούμε ο υποψήφιος μοιραίος Νίκος Αναστασιάδης. Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ηγέτης και έναν τέτοιον ηγέτη αναζητεί και σήμερα η μετριοπαθής πλειοψηφία του λαού και η Κύπρος στο σύνολό της.

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Τράπουλα δεν βλέπει, αλλά την ανακατεύει κιόλας!

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 10:30 (τελευταία ενημέρωση 10:30)

ΑΠΟΨΗ

Συνταγή σταδιακής διχοτόμησης…

Πολίτης News, 10:14 (τελευταία ενημέρωση 10:14)

ΑΠΟΨΗ

Για την πρόταση Πολυβίου: Μια πολιτική προσέγγιση

Πολίτης News, 09:51 (τελευταία ενημέρωση 09:51)

Επιστροφή
στην αρχή