Ο καθρέφτης μας στη φωτιά του Παρισιού

ΑΠΟΨΗ /ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Έβαλαν φωτιά ακόμα και στην Αψίδα του Θριάμβου, ένα από τα σύμβολα του Παρισιού. Ο λόγος είναι μόνο η αύξηση στα καύσιμα;

Κοιτάμε με θαυμασμό τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Έκαναν το Παρίσι άνω-κάτω. Καμένα αυτοκίνητα. Σπασμένες βιτρίνες. Πέτρες που πετούν στον αέρα. Έβαλαν φωτιά ακόμα και στην Αψίδα του Θριάμβου, ένα από τα σύμβολα του Παρισιού. Ο λόγος είναι μόνο η αύξηση στα καύσιμα; Είναι μια έκρηξη αυτή! Ένας ξεσηκωμός! Σάμπως και είναι μια νέα πρόβα για την Κομμούνα του Παρισιού του 1871. Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται εδώ και δύο εβδομάδες. Η Αστυνομία δεν μπορεί να τις σταματήσει.


Μήπως εμείς έχουμε λιγότερα προβλήματα από τους Γάλλους; Όχι. Κοντά στα δικά μας προβλήματα που είναι σαν βουνό, τα δικά τους μοιάζουν πολύ μικρά. Τότε εμείς γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα; Γιατί οι επικεφαλής μας μπορούν να μας κάνουν κάθε κακό και εμείς δεν μπορούμε να πάμε πέρα από το να κλαίμε και να παραπονιόμαστε και να βγάζουμε τα εσώψυχά μας στις εφημερίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Μήπως επειδή εκείνοι είναι Γάλλοι και εμείς Κύπριοι; Μας αρέσει να κάνουμε διαδηλώσεις σοβαρές, νηφάλιες, που δεν παθαίνει ζημιά κανείς. Και ύστερα καυχιόμαστε ότι πέρασαν χωρίς επεισόδια. Ένα μαύρο στεφάνι στην πόρτα του υπουργού. Ύστερα ένας κενού περιεχομένου λόγος με φανφάρες. Ύστερα στο σουβλατζίδικο. Και μετά για σούπα. Αν κάνουμε επανάσταση, την κάνουμε στην ταβέρνα. Στα τραπέζια του ποτού κάνουμε να κλαίει τη μάνα όλων από τους οποίους έχουμε παράπονο. Όταν μας πιάσει να καυχιόμαστε ότι είμαστε Κύπριοι δεν μας χωράει ο τόπος. Θέλουμε ένα ολόκληρο αλώνι. Απολαμβάνουμε τον κυπριωτισμό μας με ένα φλιτζάνι αχνιστό καφέ ή ένα παλιό πακέτο «Blue Band». Είμαστε τόσο επαναστάτες που δεν λείπει ο Τσε από τον τοίχο μας. Καθήκον μας είναι να μνημονεύουμε τους Γκάντι, Μαντέλα και Κάστρο κατά τα γενέθλιά τους. Πάντα είναι είδωλα και οδηγοί μας ήρωες που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γίνουμε σαν αυτούς και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κάνουμε αυτά που έκαναν.


Κοιτάμε με θαυμασμό τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Τη νεαρή γυναίκα που ανεβαίνει σε έναν ιστό πάνω από τους διαδηλωτές με τα «κίτρινα γιλέκα» και ανεμίζει τη σημαία σαν τη Ζαν Ντ’ Αρκ. Τους διαδηλωτές τους οποίους δεν μπορούν να πτοήσουν οι βόμβες δακρυγόνων και το νερό με πίεση της αστυνομίας. Τους κοιτάμε με θαυμασμό. Διότι εμείς δεν είμαστε έτσι. Δεν μπορούμε να γίνουμε έτσι. Ξέρουμε πολύ καλά να κάνουμε το σήμα της νίκης με τα δύο μας δάχτυλα, αλλά δεν κερδίσαμε καμία νίκη! Οι δικοί μας έκαναν τις πιο ανήθικες αυξήσεις στην ενέργεια και στα καύσιμα που έγιναν ποτέ και δεν βγάλαμε άχνα. Ενώ έπρεπε να γκρεμίσουμε τον κόσμο πάνω στο κεφάλι τους καθίσαμε στα σπίτια μας και αναστενάζαμε μόνοι μας. Κάθε γωνιά όλων των υπουργείων μας είναι γεμάτη με μαύρα στεφάνια. Δεν έχουν τελειωμό οι ανακοινώσεις μας που λένε «θα πάρουμε τα δικαιώματά μας με το έτσι θέλω», «δεν θα σιωπήσουμε» και «ενότητα, αγώνας, αλληλεγγύη»! Γνωρίζοντας ότι οι απέναντί μας δεν δίδουν καθόλου σημασία σε αυτά, δεν σταματήσαμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα! Γιατί; Δεν μπορούμε να κάνουμε περισσότερα;


Έγινε μόνο μια φορά εδώ διαδήλωση με πέτρες, ρόπαλα και μαχαίρια. Και εκείνη όχι εναντίον της διοίκησης. Εναντίον μας! Εναντίον μας μαζί με την αστυνομία της διοίκησης. Τα πραγματικά θύματα αυτής της χώρας πάντα σιώπησαν. Σάμπως και αυτή είναι η μοίρα τους. Τόσα κόμματα που κανείς δεν ξέρει τον ακριβή τους αριθμό. Τόσες συντεχνίες. Τόσες οργανώσεις. Αλλά μηδέν από μηδέν μηδέν! Αν ξεσηκωνόμασταν όπως εκείνοι στο Παρίσι, θα λύναμε και το κυπριακό ζήτημα. Θα ανοίγαμε και το Βαρώσι. Θα εμποδίζαμε και τη ροή πληθυσμού. Θα σηκώναμε και τη σημαία από τα βουνά που γεμίζει με μίσος, έχθρα και εκδίκηση την άλλη πλευρά. Θα σώζαμε και τους φίλους μας που δικάζονται επειδή αρνήθηκαν να πάνε επιστράτευση! Πάντα κάνεις το σήμα της νίκης αδελφέ, αλλά δείξε μου μιαν νίκη που πετύχαμε. Αν οι απέναντί μας είναι ανέντιμοι και εμείς δεν έχουμε τόσο θάρρος όσο εκείνοι οι ανέντιμοι, δεν μπορεί να μας σώσει ο Τσε που βάζουμε στο στήθος μας!


Παραπονιόμαστε και κλαίμε ότι μας τέλειωσαν. Φωνάζουμε ότι έφαγαν και τελείωσαν τη χώρα. Παραπονιόμαστε εκατομμύρια φορές ότι μετέτρεψαν τη χώρα σε ανεξέλεγκτο χάνι. Οκτώ άτομα κάνουν επανάσταση στην Κούβα και είκοσι χιλιάδες, σαράντα χιλιάδες, ογδόντα χιλιάδες άτομα που μαζεύτηκαν σε αυτή την πλατεία δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Και ύστερα νιώθουμε περήφανοι για τα πολυπληθή μας συλλαλητήρια που δεν μπόρεσαν να αλλάξουν απολύτως τίποτα. Κρεμάμε τις φωτογραφίες τους στους τοίχους μας. Αντί να πάρουμε μάθημα από έναν επαναστάτη, παίρνουμε μάθημα από τους ασυνείδητους πρώην υπουργούς που όταν βγουν σύνταξη μας προσφέρουν συνταγές για το πώς θα σωθούμε! Και το χειρότερο, αν κάποιοι θελήσουν να σπάσουν το κλουβί και να βγουν έξω από το πηγάδι στο οποίο βρισκόμαστε, τους πιάνουμε από το πόδι και τους τραβάμε πάλι προς τα κάτω.
Κοιτάμε με θαυμασμό τους διαδηλωτές στο Παρίσι. Εμείς δημιουργηθήκαμε μόνο για να νιώθουμε θαυμασμό;


Επιστροφή
στην αρχή