Ο Καντάφι, η εισβολή και η «κάσια» (για τη λευτεριά)

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
Αν ο Καντάφι ζούσε και η «κάσια» (για τη λευτεριά) γέμιζε όπως άλλοτε, η αποκάλυψη Κιλιτσντάρογλου θα αποδίδετο σε «απερισκεψία» του Μουαμάρ...

Δεν είπε κάτι απολύτως άγνωστο. Είπε ίσως κάτι άγνωστο σε πολλούς. Και πρόσθεσε το στοιχείο των όπλων με στοιχεία. 

Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στην Τουρκία Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου επικρίνοντας τον Ερντογάν για το γεγονός ότι, κατά τον Κιλιτσντάρογλου, «χειροκρότησε το λιντσάρισμα του Μουαμάρ Καντάφι», υπενθύμισε ποιος ήταν ο Καντάφι και τι έκανε για την Τουρκία το 1974.

Μετά το 1950, εξήγησε, οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν πει στην Τουρκία να μην προχωρήσει ούτε σε βιομηχανία κατασκευής αεροπλάνων ούτε υποβρυχίων και πως θα τους τα έδιναν όλα δωρεάν. Και πρόσθεσε: «Μας έδωσαν όλα τα άχρηστα που έμειναν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πότε ξυπνήσαμε; Με την απόβαση στην Κύπρο ξυπνήσαμε, όταν μας είπαν ‘δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα δικά μας αποβατικά πλοία. Εκείνα σας τα δώσαμε εμείς, αλλά για να τα χρησιμοποιήσετε θα πάρετε άδεια από εμάς’».

Για να συμπληρώσει: «Εκείνη την περίοδο, έτρεξε και μας βοήθησε ο Καντάφι, ο Αλλάχ να αναπαύσει την ψυχή του. Ο Καντάφι μάς έδωσε και αεροπλάνα και καύσιμα για τα αεροσκάφη, και ό,τι χρειαζόμασταν».

Ο Κιλιτσντάρογλου είναι ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), το οποίο ιδρύθηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ και το οποίο κυβερνούσε την Τουρκία το 1974. Συνεπώς τα γνωρίζει πολύ καλύτερα.

Παρενθετικά: Ηγέτης του CHP και πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν το 1974 ο Μπουλέντ Ετζεβίτ, ο άνθρωπος στον οποίο αρκετοί Ελληνοκύπριοι, ιδιαίτερα των παραλίων, οφείλουν –ως οι μόνοι ευεργετημένοι από την εισβολή– τις υπεραξίες που απέκτησε η γη τους μετά το 1974. Εξ ου και η λύσσα τους ενάντια στη λύση. Το ότι δεν τον τιμούν αυτοί, είναι φάουλ.

Πίσω στο θέμα μας. Ο Μουαμάρ Καντάφι, την εποχή που η ΕΔΕΚ έκανε μπίζνες μαζί του, γεμίζοντας την ιστορική «κάσια» (sic) που διατηρούσε –ένα χρηματοκιβώτιο το οποίο κάποτε όταν χάθηκε το κλειδί χρειάστηκε να ανοιχτεί με φλόγα και να καούν αρκετά από τα λεφτά της λευτεριάς, χωρίς ευτυχώς να θρηνήσουμε θύματα πέρα από κάτι πόνους σε ένα συγκεκριμένο στήθος– αυτός ο Καντάφι λοιπόν, παρουσιαζόταν ως ήρωας.

Βλέπετε εκτός από τις μπίζνες με τις καλές προμήθειες –πάντα για τον αγώνα για τη λευτεριά– ο Καντάφι ήταν ο ηγέτης της χώρας που είχε δώσει, εκείνες τις μέρες που εξόπλιζε τον Αττίλα για να εισβάλει στην Κύπρο, καταφύγιο στην πρεσβεία της στη Λευκωσία στον ατρόμητο ηγέτη Juralyssaric Vas, προκειμένου να φύγει από το κρατικό σπίτι στον Πεδιαίο το οποίο του είχε δώσει ο Μακάριος και στο οποίο, σπίτι, ζει ακόμα. Τζάμπα.

Από εκεί, στην πρεσβεία, ο Juralyssaric παρακολουθούσε το πραξικόπημα, την «απερισκεψία» (sic) όπως την αποκάλεσε πριν από λίγο καιρό ο νυν ηγέτης τής ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος. Χρόνια μπροστά από την εποχή του, ο Γιατρός δεν ήταν της σχολής που θέλει τον ηγέτη να βγαίνει στο μέτωπο. Για αυτό και κρύφτηκε στην πρεσβεία. Έμεινε εκεί και έστελνε θετική ενέργεια σ’ αυτούς που έπεφταν στις οδομαχίες με τους πρωτεργάτες της «απερισκεψίας», κατά τον Σιζόπουλο.

Την ώρα που η χώρα που τον φιλοξενούσε στήριζε παντοιοτρόπως την εισβολή που ετοίμαζαν οι «απερίσκεπτοι» με τους εδώ αξιωματικούς της χούντας, επιβλέποντας τα βόρεια παράλια και αδειάζοντας τα πολυβολεία για να διευκολυνθεί η απόβαση των εξοπλισμένων και με λιβυκά όπλα στρατιωτών του Αττίλα υπό τον ήχο των υπεριπτάμενων με λυβικά καύσιμα μαχητικών της Τουρκίας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν οι εδώ business partners του Καντάφι δεν σήκωναν κουβέντα για τον… μεγάλο ηγέτη της Λιβύης, έναν παρανοϊκό και αιμοσταγή δικτάτορα και τρομοκράτη, εξυμνώντας μάλιστα τη σοφία του και τις αρλούμπες που έγραφε στο «Πράσινο Βιβλίο» και εκστόμιζε αδιαλείπτως. Αργότερα σιώπησαν. Όταν ο Καντάφι τα έχασε εντελώς ανακηρύσσοντας εαυτόν μέχρι και βασιλιά της Αφρικής. Πάντα διαταραγμένος ήταν, απλώς το πράγμα κορυφώθηκε σε κάποια φάση.

Τον υπερασπίστηκαν με σθένος όταν εκείνος δήλωνε αθώος για τρομοκρατικά χτυπήματα, ανάμεσα στα οποία ήταν η τραγωδία του Λόκερμπι με τη βομβιστική επίθεση στο αεροσκάφος της PanAm η οποία στοίχισε τη ζωή σε 270 άτομα και την ευθύνη για την οποία το καθεστώς Καντάφι αναγκάστηκε να αποδεχθεί τελικά, πληρώνοντας αποζημιώσεις και παραδίδοντας τον, εντεταλμένο από την Τρίπολη, δράστη.

Το ποιόν του Καντάφι ήταν πάντοτε γνωστό βεβαίως. Ένα κάθαρμα το οποίο ο Κιλιτσντάρογλου και το υπόλοιπο κεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας, όπως και οι εδώ αλλά και οι άλλοι συνεργάτες του στις μπίζνες, έχουν κάθε λόγο να θυμούνται με νοσταλγία.

Εμείς όμως, γνωρίζοντας ακριβώς και τον ρόλο που όντως διαδραμάτισε με δική του μάλιστα πρωτοβουλία και προσφορά στην εισβολή (η οποία εισβολή έγινε κατορθωτή με το, μποτοξαρισμένο πια ως «απερισκεψία» από τον νυν ηγέτη της ΕΔΕΚ, πραξικόπημα), εμείς λοιπόν οφείλουμε να θυμόμαστε το κριτήριο αλλά και το γενικότερο επίπεδο και το πολιτικό ήθος όλων αυτών. Όλων.

Διότι όλοι όσοι είχαν πάρε-δώσε με τον Καντάφι που όπλισε την εισβολή, είτε μετρούν κιόλας τον πατριωτισμό των άλλων όπως οι δικοί μας είτε όχι, γνώριζαν πολύ καλά από τότε ποιος και τι ήταν. Και όταν τον ηρωοποιούσαν, γνώριζαν. Τον βρόμικο ρόλο του το 1974 επίσης.

Αλλά τα λεφτά ήταν πολλά.

Αυτός που δεν γνώριζε ήταν ο λαός. Όχι τόσο για τον Καντάφι...


Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Μίσος και συγκάλυψη...Του Μιχάλη Θεοδώρου

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

O Καραγκιόζης - θεατής. Και ο σκέτος

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 16.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Η επανάσταση της υπομονής...Του Γιώργου Κακούρη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 15.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή