Ο ΔΗΣΥ είναι (και) οι άλλοι...

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM

Η πραγματικότητα είναι ότι, παρά το τι επαγγέλλεται ο ΔΗΣΥ, ποτέ δεν έθεσε ως προτεραιότητα την ελευθερία έκφρασης ή τα ατομικά δικαιώματα

Λίγο η ψήφιση από τη Βουλή του Συμφώνου Συμβίωσης για ομοφυλόφιλα ζευγάρια, λίγο οι απόψεις που εξέφρασαν οι υποψήφιοι στον «Πολίτη» για τις κοινωνικές ελευθερίες, λίγο το γεγονός ότι Κουλίας, Θεμιστοκλέους, Φυττής έπαψαν να αποτελούν κεντρικούς χαρακτήρες στην τηλεόραση, δημιούργησαν το τελευταίο διάστημα την εντύπωση ότι η Κύπρος ξεφεύγει (σιγά-σιγά) από τον βαθύ συντηρητισμό. Δεν είχε βέβαια κανείς την ψευδαίσθηση (πέραν ίσως του υπουργού Πολιτισμού) ότι είχαμε ξαφνικά μετατραπεί σ’ ένα προοδευτικό κράτος που σέβεται, χωρίς εξαιρέσεις, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση και ατομική βούληση. Τοποθετήσεις στη Βουλή και αλλού θύμιζαν συχνά-πυκνά και από πού προερχόμαστε και τα όρια στα οποία κινούμαστε. Κοινωνία και πολιτεία, όμως, φαινόταν να αναπτύσσουν μεγαλύτερη ανεκτικότητα στο διαφορετικό, την αποκλίνουσα θέση και τα δικαιώματα των άλλων, έστω κι αν αυτό ήταν περισσότερο αποτέλεσμα μιας παθητικής ανοχής σε θέματα που δεν τους αφορούσαν και δεν τους επηρέαζαν άμεσα. 

Η ακύρωση μιας παράστασης επειδή σε αυτήν φιλιούνται δύο άνθρωποι του ίδιου φίλου ήρθε να μας προσγειώσει στην πραγματικότητα, να δείξει πόσο βαθιά εμπεδωμένος είναι ο συντηρητισμός στην κοινωνία, με πόσο φασιστικό τρόπο συνεχίζει να χειρίζεται, μια μερίδα πολιτών, θέματα που έχουν να κάνουν με ελευθερίες τρίτων. Και να υπενθυμίσει ότι καθόλου δεδομένη δεν είναι η ανεκτικότητα όταν τα προσωπικά μας συμφέροντα δεν επηρεάζονται. Ακόμα και τότε, κάποιοι έχουν έντονη άποψη για τα δικαιώματα άλλων. Άποψη που μπορεί να βρίσκει απήχηση στο πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς σ’ αυτή την υπενθύμιση ο ΔΗΣΥ επέλεξε με την ανακοίνωση, που ακολούθησε την απόφαση του Δήμου Σωτήρας, να λάβει κεντρικό ρόλο.

Η πρώτη ανακοίνωση του ΔΗΣΥ δεν ήταν ποντιοπιλατική, όπως είπαν κάποιοι. Πήρε θέση. Όχι μόνο στήριξε την απόφαση του δήμου, αλλά υιοθέτησε και την επιχειρηματολογία των μελών του, προβάλλοντας την άποψη ότι στην ελευθερία έκφρασης «δεν μπορεί να μην λαμβάνονται υπόψη τυχόν ευαισθησίες από τοπικές κοινωνίες». Και δικαιολόγησε την απόφαση των τοπικών αρχών ως προσπάθεια αποτροπής επεισοδίων. Το έπραξε μάλιστα διαβεβαιώνοντας τον κόσμο ότι υιοθετεί τη φιλελεύθερη προσέγγιση. Σε ποιο κομμάτι του φιλελευθερισμού, όμως, είδε ο ΔΗΣΥ ότι οι ατομικές ελευθερίες τελούν υπό την αίρεση τυχόν ευαισθησιών τρίτων; Ότι ένα φιλελεύθερο κόμμα μπορεί να δικαιολογεί ή και να υιοθετεί πράξεις που καταργούν την ελευθερία έκφρασης κάποιων, ακόμα κι όταν αυτή δεν οδηγεί σε ξεκάθαρη και άμεση βλάβη άλλων; Ότι είναι δυνατόν να συναινεί στη λογοκρισία με επιχείρημα την ενόχληση ορισμένων, ή ακόμα χειρότερα, υπό την απειλή από μέρους τους δημιουργίας έντασης; Όπως και η δεύτερη ανακοίνωση, δεν ήταν διορθωτική. Επιβεβαίωσε απλά την πρώτη. Μπορεί να κινείτο σε διαφορετικές γραμμές, ήταν όμως το ίδιο υποκριτική. Και κατέδειξε εκ νέου πόσο αδιάφορος παραμένει σε θέματα ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία συνεχίζει να μετρά όπως και όλα τα υπόλοιπα: με βάση την κοινή γνώμη. Mε την πρώτη παρέμβαση προσπάθησε να καλύψει τις «ανησυχίες» στη Σωτήρα, η δεύτερη ήταν μια προσπάθεια εξευμενισμού των πολλών που αντέδρασαν, χωρίς να καταδικάζει την απόφαση. «Δώσαμε μάχες για την ελευθερία έκφρασης», έγραψε. Πότε όμως έδωσε μάχες για τις ελευθερίες ο ΔΗΣΥ; Αν σ’ ένα τόσο απλό ζήτημα που ενοχλεί λίγους απέτυχε να πάρει ξεκάθαρη θέση, τι θα έκανε σε ένα θέμα περισσότερο ευαίσθητο; Αν π.χ. η παράσταση πρόσβαλλε με άμεσο τρόπο τη θρησκεία; Ή για ένα θέμα που επηρεάζει όντως την πλειοψηφία;

Η πραγματικότητα είναι ότι, παρά το τι επαγγέλλεται ο ΔΗΣΥ, ποτέ δεν έθεσε ως προτεραιότητα την ελευθερία έκφρασης ή τα ατομικά δικαιώματα. Το πώς αντιλαμβάνεται το φιλελευθερισμό, άλλωστε, το έδειξε χαρακτηρίζοντας θέμα συνείδησης τα ανθρώπινα δικαιώματα μιας μερίδας ανθρώπων (στην ψήφιση του Σύμφωνου Συμβίωσης) λίγες μόνο μέρες μετά που έστελνε το μήνυμα ότι δεν θα ανεχθεί βουλευτής του να μην στηρίξει την κομματική γραμμή για το εκλογικό όριο. Με αποτέλεσμα το «κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό και φιλελεύθερο κόμμα» να εκπροσωπείται στη συνεδρία της Βουλής από διάφορους «προβληματισμένους» που διερωτώνταν ποιος θα φοράει το νυφικό ή αν θα επιβάλλεται να είμαστε ομοφυλόφιλοι.

Η στάση που τήρησε ο ΔΗΣΥ στην πρωτόγνωρη απόφαση ακύρωσης του «Cock» ήταν ενδεικτική της διαχρονικής στάσης του κόμματος, όπου για χρόνια τώρα όλοι (καλοί-κακοί) χωράνε. Εκσυγχρονιστές και συντηρητικοί, ρεαλιστές και γραφικοί, φιλελεύθεροι και ρατσιστές/ομοφοβικοί, «νενέκιδες» και «πατριώτες». Παρ' όλα αυτά  αυτοπροβάλλεται ως το προοδευτικό και φιλελεύθερο κόμμα, με ρεαλιστική προσέγγιση στο Κυπριακό. Ο ΔΗΣΥ, όμως, ήταν πάντοτε (και) όλοι οι άλλοι. Ο Θεμιστοκλέους που εξίσωνε την ομοφυλοφιλία με την παιδοφιλία και την κτηνοβασία. Ο Σαμψών που συμμετείχε σε εκδήλωση του ΕΛΑΜ προς τιμήν του πατέρα του. Ο Χατζηγιάννης που ανησυχούσε για τη μαντίλα μιας μαθήτριας στο σχολείο. Ο Χαμπουλάς που θεωρούσε ότι ως βουλευτής εξαιρείται από τη νομοθεσία. Όπως ήταν μέχρι πρόσφατα και ο Ρότσας που ονειρεύεται Ένωση με την Ελλάδα και καταστρώνει σχέδια για να επιτεθούμε κατά της Τουρκίας. Η Θεοχάρους που δηλώνει έτοιμη να αυτοπυρποληθεί για την Ένωση. Δεν ήταν άσχετη με τη λογική αυτή (του να χωρέσουν όλοι) η στάση που τελικώς κράτησε ο Αναστασιάδης στο Κυπριακό.

Ο ΔΗΣΥ προσπάθησε έντονα τα τελευταία χρόνια να πείσει για το νέο του προφίλ. Ένα προφίλ μοντέρνο και ευρωπαϊκό. Είναι ξεκάθαρο όμως ότι επικεντρώθηκε τόσο πολύ στο να πείσει τους ψηφοφόρους, που ξέχασε να πείσει αυτούς που θα έπρεπε πρωτίστως να είχε πείσει: τα στελέχη του.

*Η κόλαση είναι οι άλλοι (Ζαν Πολ Σαρτρ)

antopoly@cytanet.com.cy


Επιστροφή
στην αρχή