Ο Δαβίδ, η Τσετίν Καγιά και ο ΑΠΟΕΛ

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Όση περισσότερη πονεμένη ιστορία αφήνουμε να δηλητηριάζει το αίμα μας, τόσο τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα.

Αρκετοί στην Κύπρο, και ο κ. Κοτζιάς στην Ελλάδα, δείχνουν ιδιαίτερα ανακουφισμένοι τις τελευταίες μέρες με το βάλτωμα των συνομιλιών στο Κυπριακό. Ευφορούνται δυστυχώς όλοι από μια ψευδαίσθηση του στυλ «παραμένουμε ως έχουμε μέχρι να είμαστε σε θέση να διαπραγματευθούμε υπό καλύτερους όρους». Τι να εννοούν με αυτό; Σαφέστατα και δεν ακούσαμε κανέναν να αρθρώνει ένα σοβαρό επιχείρημα, αφού δεν χρειάζεται κιόλας. Ο νοήμων λαός χάφτει ως πρωτεύον και σημαντικό την προστασία και τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία οριοθετεί τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις του μέσου Κύπριου. Γυρίζει λοιπόν στο ΡΙΚ 2 και επιβεβαιώνεται. Ο σκληροτράχηλος ΑΠΟΕΛ, ο μικρός το δέμας Δαβίδ, στριφογυρίζει τη σφεντόνα του και ρίχνει δύο γκολάκια στον τιτάνα Ισπανό Γολιάθ και τον ξαπλώνει κάτω νοκ-άουτ. Οι Φιλισταίοι τρέπονται σε φυγή. Μπορεί κάποιος να προχωρήσει στη συνέχεια και σε επικίνδυνες γενικεύσεις του στυλ ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι εξίσου καλό ή και καλύτερο από το ισπανικό. Ή να αναφωνήσει όπως οι πατεράδες μας το 1974: «Ο εχθρός στη θάλασσα»... με κίνδυνο να βρεθούμε κάποια στιγμή στο μέλλον στοιβαγμένοι στην παραλία της Σμύρνης περιμένοντας τα καράβια. Εις μάτην όμως. Εξάλλου μας το ξαναείπαν: «Η Κύπρος είναι μακριά»!

  Οι νοήμονες πατριώτες από την άλλη έχουν βέβαια τις απαντήσεις τους. Είσαι ηττοπαθής! Η απάντηση είναι μάλλον πιο απλή. Μάλλον είμαι αρκετά κυνικός και ρεαλιστής για να αντιλαμβάνομαι ότι ιστορίες τύπου Δαβίδ και Γολιάθ αποτελούν τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Δεν υπάρχει κανένας αποδεκτός κανόνας που λέει ότι ο αδύνατος πάντα νικά τον δυνατό.

 

Ο ήρωας Δαβίδ

   Άστε δηλαδή που η ιστορία του Δαβίδ γενικώς μπάζει από παντού. Λένε οι Γραφές: «Ο Δαβίδ πήγε στον βασιλιά Σαούλ να τον παρακαλέσει να του δώσει την άδεια να βγει αυτός να μονομαχήσει με τον Γολιάθ. Ο Δαβίδ είπε στον Σαούλ: 'Κανένας δεν πρέπει να χάνει το θάρρος του εξαιτίας αυτού του Φιλισταίου. Ο δούλος σου θα πάω και θ' αναμετρηθώ μαζί του'. Ο Σαούλ του απάντησε: 'Δεν θα μπορέσεις ν' αναμετρηθείς μ' αυτόν τον Φιλισταίο, γιατί εσύ είσαι παιδί κι εκείνος είναι άντρας και πολεμιστής από τα νιάτα του'. Τότε ο Δαβίδ του είπε: 'Όταν έβοσκα τα πρόβατα του πατέρα μου κι ερχόταν κανένα λιοντάρι ή καμιά αρκούδα κι άρπαζε ένα πρόβατο από το κοπάδι, τότε εγώ έτρεχα ξωπίσω τους και τα σκότωνα και γλύτωνα το πρόβατο από το στόμα τους. Κι όταν κάποτε ένα λιοντάρι χύμηξε πάνω μου, εγώ το άρπαξα από τη χαίτη του, το χτύπησα και το σκότωσα. Έχω σκοτώσει λιοντάρια και αρκούδες. Ό,τι έπαθαν εκείνα, το ίδιο θα πάθει κι ετούτος εδώ ο απερίτμητος Φιλισταίος, γιατί πρόσβαλε τα στρατεύματα του αληθινού Θεού. Ο Κύριος, που με γλύτωσε από τα νύχια του λιονταριού και της αρκούδας, αυτός θα με γλυτώσει κι από τα χέρια αυτού του Φιλισταίου».

Τον άφησε λοιπόν να πάει να πολεμήσει τον Δαβίδ ποντάροντας στην αποφασιστικότητά του περισσότερο παρά στη λαφαζανιά του. Ως γνωστόν, στην περιοχή του Ισραήλ ούτε λιοντάρια υπήρχαν ούτε αρκούδες, ούτε κανένας μπορεί να πιστέψει ότι ένα 15χρονο παιδί μπορεί να πνίξει με τα χέρια του ένα λιοντάρι, αλλά τελικά ο Σαούλ τι είχε να χάσει;

   Κάπως έτσι λειτουργούν και κάποιοι πολιτικοί στην Κύπρο. Όταν μας λένε ότι μπορούμε να διαπραγματευθούμε υπό καλύτερους όρους και ότι κάποια στιγμή η Τουρκία θα γονατίσει μπροστά μας και θα επιβάλουμε τους όρους μας, στην πραγματικότητα δεν ποντάρουν στην κοινή λογική και τον ρεαλισμό. Θέλουν να μας στείλουν στο μέτωπο με μια σφεντόνα, ενώ έχουν έτοιμο το τζετ στο αεροδρόμιο για να διαφύγουν στην Ελβετία όπου φυλάνε τα εκατομμύρια που έχουν κλέψει από τον λαό. Ποντάρουν στην εξαίρεση και παίζουν τις ζωές μας κορώνα-γράμματα. Όσοι επιμένουν να σκέφτονται ηρωικά ας παρακολουθήσουν τις Γραφές. Τι έγινε μετά τη νίκη του Δαβίδ; Πέρασαν τα χρόνια, χάρηκαν πρόσκαιρα μια νίκη, αλλά οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν στα πέρατα της Γης, πρόσφυγες, αποδιωγμένοι, βορά στα Άουσβιτς και τα κρεματόρια του κάθε αρρωστημένου Χίτλερ. Με χίλιους δύο κόπους κατάφεραν να επιστρέψουν στη Γη Χαναάν το 1947, αλλά και αυτοί όπως κι εμείς κουβαλούν στο αρρωστημένο DNA τους το γονίδιο της ανδραγαθίας και της μεγαλοστομίας. Για 70 χρόνια πολεμούν με τους απογόνους των Φιλισταίων που έχουν γίνει πλέον εκατοντάδες εκατομμύρια. Δέχτηκαν να γίνουν 2 κράτη με τους Φιλισταίους αλλά δεν εφαρμόζουν τη συμφωνία, με τον κλοιό γύρω τους να σφίγγει μέχρι να πάθουν ασφυξία. Πιστεύουν κι αυτοί ότι μπορούν να επιβιώσουν διά της αντιπαράθεσης. Δεν έχουν κατανοήσει ποτέ ότι δεν είναι κανένας περιούσιος Λαός του Θεού και ότι κάποια στιγμή «το ποδοβολητό των βαρβάρων» θα αντηχήσει ξανά στα στενορύμια της Ιερουσαλήμ. Μέχρι τότε θα ζουν για να φοβούνται, ποντάροντας σε εξαιρέσεις ανδραγαθίας τύπου πόλεμος του 1967, ή desert storm, γιατί ακόμα η Δύση έχει ανάγκη το πετρέλαιο. Όταν βεβαίως τα αυτοκίνητα θα κινούνται με νερό της θάλασσας, όταν η Δύση δεν θα χρειάζεται τσοπανόσκυλα στην περιοχή, τότε θα αντιληφθούν και αυτοί τις ευκαιρίες που έχασαν να μάθουν να συνυπάρχουν με τους πολυπληθέστερους γείτονές τους.   

 

 Η  συνύπαρξη

  Στην Κύπρο, σε αντίθεση με τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους, συνυπάρχουμε με τους Τούρκους από το 1571. Σε σημείο που οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Τουρκοκύπριοι, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό, σκέτο Κύπριοι. Υπάρχουν ακόμα λίγες ελπίδες εφαρμογής ενός ρεαλιστικού σχεδίου επανένωσης και συμβίωσης. Πρόκειται για ένα κρίσιμο σχέδιο που αφορά το μέλλον, εφόσον στο παρόν αποδειχθούμε σοφοί. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Όση περισσότερη πονεμένη ιστορία αφήνουμε να δηλητηριάζει το αίμα μας, τόσο τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα. Ο πόνος και το αίσθημα αδικίας μάς κάνει να σκεφτόμαστε με όρους του παρελθόντος και όχι του μέλλοντος. Οπότε δεν σκεφτόμαστε καθαρά. Διότι δεν είναι καθαρή σκέψη να συζητάς για πολλοστή φορά εδώ και 20 μήνες, να έχεις καταλήξει σχεδόν σε όλα και να τα αφήνεις για να διεκδικήσεις μια παλιοκαρέκλα στο Προεδρικό μέγαρο! Είτε γιατί έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι η μετενσάρκωση του Δαβίδ είτε απλά ένας κοινός χέστης που αντί να ηγείσαι, κρύβεσαι πίσω από δημοσκοπήσεις που καταγράφουν τον δείκτη του φόβου ενός λαού. 

 

Είμαστε μια διχασμένη κοινωνία 

 

Σήμερα είμαστε μια διχασμένη κοινωνία. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες. Ψέματα σας λένε. Υπάρχουν αυτοί που σκέφτονται με όρους του παρελθόντος και αυτοί που σκέφτονται σε μέλλοντα χρόνο. Υπάρχουν οι συντηρητικοί που φοβούνται και οι ρεαλιστές που είναι πιο αισιόδοξοι. Όλοι έχουν τα επιχειρήματά τους, ωστόσο η άγονη παρέλευση του χρόνου οδηγεί και τις δύο σχολές σε αδιέξοδο. Το ευχάριστο είναι ότι ο διχασμός αυτός τείνει πλέον να μην είναι φυλετικός, αλλά πολιτικός. Όσοι και από τις δύο κοινότητες αντιλαμβάνονται τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας δηλώνουν πολιτειακά Κύπριοι και ασκούν κριτική στους Αναστασιάδη - Ακιντζί γιατί δεν συνομιλούν. Όσοι δεν το κατανοούν, παραμένουν στον παρωχημένο εθνικισμό του καλού Έλληνα και του καλού Τούρκου και επίσης ασκούν δριμεία κριτική στους δύο ηγέτες. Το ζητούμενο λοιπόν σήμερα είναι να πέσει ο εθνικισμός ο οποίος τρέφεται από ένα δήθεν ηρωικό παρελθόν και να επικρατήσει ο ρεαλισμός ο οποίος πατά γερά στο παρόν και προσβλέπει στο μέλλον. Κάπως έτσι τα βρήκαν μεταξύ τους οι τρεις διαφορετικές κοινότητες της Ελβετίας και σήμερα ζουν στο πιο ειρηνικό και πλούσιο μέρος του πλανήτη. Κάπως έτσι τα βρήκαν οι κάτοικοι της Σιγκαπούρης. Αποτελούνται από 4 κοινότητες, μιλούν 4 διαφορετικές γλώσσες και έχουν 4 διαφορετικές θρησκείες. Κι όμως είναι η χώρα με το δεύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον πλανήτη. Ας μην πάμε μακριά: Έκανε αυτή την υπέρβαση και η ίδια Ευρώπη στην οποία ανήκουμε. Όταν τους εκατοντάδες πολέμους και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους διαδέχθηκε το δόγμα της ειρήνης και της συνύπαρξης, τότε προέκυψε το ευρωπαϊκό θαύμα της σύνθεσης της διαφορετικότητας και του αλληλοσεβασμού. Το οποίο σήμερα και πάλιν άρχισε να κλονίζεται, προφανώς γιατί οι συντηρητικοί άρχισαν και πάλιν να πληθαίνουν. Θα μπορούσε η μικρή Κύπρος μέσα από τη γενναία υπέρβασή της να στηρίξει αυτό το όραμα; Το χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Ευρώπη και δεν το κρύβει διά της εμπλοκής της στο Κυπριακό. Το χρειαζόμαστε κι εμείς πολύ περισσότερο.

Χρειάζεται να το κατανοήσουν αυτό και οι δύο «μητέρες πατρίδες» οι οποίες γενικώς συμπεριφέρονται ως κακές μητριές. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια πολιτικά υπανάπτυκτη χώρα με νεοοθωμανικό όραμα για την Κύπρο. Με αυτό το όραμα δυστυχώς βολεύονται και πολλοί Τουρκοκύπριοι οι οποίοι έχουν συνηθίσει να ζουν ως παράσιτα. Από την άλλη κάποιοι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών προτιμούν το status quo στην Κύπρο για να μην αναγκαστούν να αποδεχθούν π.χ. ότι το Καστελόριζο... δεν είναι ήπειρος! Αυτή η νοοτροπία βολεύει όλους τους φοβικούς Ελληνοκύπριους, οι οποίοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν ότι σε πολλά θέματα τα συμφέροντα της Ελλάδας δεν συνταυτίζονται με τα κυπριακά.  Είναι δίκαιο βέβαια να τονίσουμε ότι οι Ε/Κ είναι πολύ πιο κοντά στην απεξάρτηση.

 Για να επιστρέψουμε στο ποδόσφαιρο, ο ΑΠΟΕΛ κέρδισε τελευταία δύο φορές τον Ολυμπιακό Πειραιώς και στείλαμε το μήνυμα ότι μπορούμε και μόνοι μας. Μπορούμε κι εμείς να έχουμε τις δικές μας ομάδες και να χαιρόμαστε το ποδόσφαιρο. Από την άλλη,  πρόσφατα  ήμουν με Τ/Κ φίλους σε μια ταβέρνα στο Κιόνελι και όλοι υποστήριζαν φανατικά τη Φενερμπαχτσέ. Σκέφτηκα ότι οι  Τ/Κ χρειάζονται την αναγέννηση της πρωταθλήτριάς τους Τσετίν Καγιά, ώστε να νικήσει κι αυτή κάποτε τη Φενερμπαχτσέ. Είμαι σίγουρος ότι αν το καταφέρουν αυτό θα αποκτήσουν την αυτοπεποίθηση που τους χρειάζεται. Για να το καταφέρουν όμως αυτό επιβάλλεται να μπορούν να αγωνίζονται κι αυτοί διεθνώς. Οπότε ακόμα και ποδοσφαιρικά να μιλήσει κανείς είναι υποχρεωμένος να επιστρέψει στον φαύλο κύκλο της διαδικασίας λύσης του Κυπριακού. Αναγνωρίζοντας το πρόβλημα δίκην αττικής σύνταξης: «Τα παιδία παίζει».          

 

 

 


Επιστροφή
στην αρχή