Ο Αρχιεπίσκοπος που αγαπούμε να μισούμε

ΑΠΟΨΗ /NON SERVIAM
Ο Αρχιεπίσκοπος εκφράζει έναν θεσμό. Αν η Εκκλησία έχει πρόβλημα με τα όσα εκφράζει, σ’ αυτούς που τον αποτελούν εναπόκειται να αντιδράσουν

Η πρώτη συνέντευξη που πήρα με την επιστροφή μου στην Κύπρο το 2010 ήταν από τον Αρχιεπίσκοπο. Ήταν εκείνη η συνέντευξη στην οποία αναφέρθηκε στο ΕΛΑΜ ως μια ομάδα παιδιών με κρυστάλλινες απόψεις που αγαπούν την πατρίδα τους, και, με αφορμή το μεταναστευτικό, είχε μιλήσει για τον κίνδυνο να γίνουμε εδώ μια πανσπερμία. Θυμάμαι να βγαίνω σχεδόν εκστασιασμένος από την Αρχιεπισκοπή και να παίρνω τηλέφωνο την εφημερίδα για να μου κρατήσουν την κεντρική στήλη. Ακολούθησαν πολλές συνεντεύξεις με πολύ σημαντικότερα πρόσωπα, καμιά όμως δεν έλαβε τόση σημασία, ούτε σχολιάστηκε όσο εκείνη. Φίλοι, κάνοντας πλάκα, μέχρι σήμερα αναφέρονται στον Αρχιεπίσκοπο ως τον ευεργέτη μου, υπονοώντας ότι ήταν αυτός που μου έδωσε τη μεγαλύτερη προβολή.

Έκτοτε ο Αρχιεπίσκοπος επανέλαβε πολλές φορές τις ίδιες ή και πιο ακραίες θέσεις. Ήταν λες και επιδίωκε να γίνεται αντικείμενο χλευασμού. Αδιαφορούσε για τον καθωσπρεπισμό, λάτρευε τη δημοσιότητα. Το ίδιο όμως τον λάτρευαν και τα ΜΜΕ. Τα οποία, όχι μόνο του έδιναν βήμα, αλλά και κάθε «βοήθεια», για να εκφράζει ό,τι πιο τοξικό. Ενώ καρτερικά υπέμεναν τις όποιες επιθέσεις όταν η κάλυψη των δηλώσεών του δεν τον ικανοποιούσε. Ήταν το αντίτιμο που έπρεπε να πληρώνουν για τις δηλώσεις που αναζητούσε η κοινωνία. Στις αντιδράσεις, από τις τοποθετήσεις του, μετρούσαν όλοι τον πατριωτισμό ή προοδευτισμό τους.

Θα ανέμενε λοιπόν κανείς ότι η χριστουγεννιάτικη εγκύκλιος, κατά την οποία αναφέρθηκε στην «απειλή αλλοίωσης της φυσιογνωμίας των ελεύθερων περιοχών λόγω… μεγάλου αριθμού λεγόμενων μεταναστών…», (έστω κι αν ταυτιζόταν απόλυτα με τις θέσεις του ΕΛΑΜ, το οποίο έσπευσε να υπενθυμίσει ότι μόνο αυτό έχει ίδιες θέσεις με της Εκκλησίας), αν μη τι άλλο δεν θα εξέπληττε κανέναν. Κι όμως, ενώ άλλοι βολικά την αγνόησαν, ΑΚΕΛ και μερίδα του κόσμου «έμειναν» άναυδοι. Για το γεγονός ότι η Εκκλησία έχει απολέσει την πνευματικότητά της, για το ότι ο Αρχιεπίσκοπος λειτούργησε ως πνευματικός ηγέτης των απανταχού ρατσιστών, επειδή μετατρέπει τον οίκο του Θεού σε οίκο σκοταδισμού. Τι είπε, όμως, που δεν είχε ήδη πει χιλιάδες φορές; Τι είπε που δεν θα μπορούσε να είχε πει οποιοσδήποτε άλλος ιεράρχης ή οποιοδήποτε στέλεχος του «Κέντρου»; Το πρόβλημα είναι ο χρόνος και χώρος που επέλεξε να προβεί σ’ αυτές τις δηλώσεις; Πότε η Εκκλησία είχε πνευματικότητα; Ποιων η στάση είναι περισσότερο περίεργη; Ενός ανθρώπου που προέρχεται από έναν θεσμό που ανέκαθεν εξέφραζε τέτοιες θέσεις, τον οποίο επειδή μας βόλευε αναγάγαμε σε πνευματικό, ή όλων αυτών (συμπεριλαμβανομένου του κρατικοδίαιτου ΡΙΚ) που επέλεξαν για μια ακόμα φορά να αναδείξουν τις δηλώσεις του σε πρώτη είδηση; Αυτού που δεν χάνει ευκαιρία να επιβεβαιώνει ότι ο σοβινισμός και η μισαλλοδοξία δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από κανένα ευαγγέλιο «αγάπης» ή όσων χρόνια τώρα τον διατηρούν στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου; Και τι θα έπρεπε να προβληματίσει περισσότερο; Αν ο Αρχιεπίσκοπος είναι ρατσιστής ή ότι ένας τέτοιος θεσμός συνεχίζει να «διορίζει» τον υπουργό Παιδείας, να έχει λόγο στη διδακτέα ύλη και να καθορίζει τη στάση των κομμάτων στο Κυπριακό;

Η πραγματικότητα είναι πως λατρεύουμε να τον ακούμε. Κάποιοι επειδή λέει αυτά που οι ίδιοι ντρέπονται να πουν, άλλοι επειδή τους επιτρέπει να αναδεικνύουν την προοδευτικότητά τους, προσποιούμενοι ότι τον μισούν. Όλοι μαζί, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: να ασχολούμαστε με τα ανούσια και μικρά. Γιατί η ουσία δεν είναι οι θέσεις που εκφράζει ο Αρχιεπίσκοπος ή η Εκκλησία. Είναι ο ρόλος της στο κράτος. Η άνεση με την οποία παρεμβαίνει σε όσα δεν θα έπρεπε, οι προσβάσεις που διατηρεί στην εκτελεστική/νομοθετική εξουσία, η ασυλία της οποίας διαχρονικά απολαύει, η επιρροή που έχει σε σημαντικότατους θεσμούς όπως η παιδεία. Η οποία δεν έχει να κάνει τόσο με την ίδια όσο με την κοινωνία, την πολιτεία. Τον ρόλο και την επιρροή της από αυτούς την αντλεί. Διότι αντίθετα με το τι είπε σχολιάζοντας την εγκύκλιο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, και αυτή η κυβέρνηση και κάθε προηγούμενη φέρουν απόλυτη ευθύνη και για όσα λέει και για όσα πράττει. Δεν πέρασαν άλλωστε παρά δύο βδομάδες από τότε που ο Πάφου καλούσε όσους γονείς αντέδρασαν επειδή τα παιδιά τους εξαναγκάστηκαν να κοινωνήσουν να τα στείλουν σε ιδιωτικά σχολεία, και τη σιωπή του υπουργείου, που επιβεβαίωσε τον ρόλο που απολαμβάνει η Εκκλησία. Όπως δεν πέρασαν παρά 4 χρόνια από τότε που ο νυν Πρόεδρος εξυμνούσε τον ρόλο της Εκκλησίας στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, στην πίστη στον Θεό, και εξέφραζε τη βούλησή του να διαφυλάξει τη θρησκεία. Ακόμα και το ΑΚΕΛ, που σήμερα καλεί τους υπόλοιπους να τοποθετηθούν για τις δηλώσεις μίσους του Αρχιεπισκόπου, όταν βρέθηκε στην εξουσία, δεν άγγιξε κεκτημένα της Εκκλησίας, δεν αμφισβήτησε την επιρροή ή τον ρόλο της.

Ο Αρχιεπίσκοπος εκφράζει έναν θεσμό. Αν η Εκκλησία έχει πρόβλημα με τα όσα εκφράζει, σ’ αυτούς που τον αποτελούν εναπόκειται να αντιδράσουν. Δεν θα είχε όμως καμιά σημασία τι λέει ο Αρχιεπίσκοπος, αν διαφορετικός ήταν ο ρόλος και η κάλυψη που του δίναμε. Αν δεν επιλέγαμε να τον συντηρούμε και να τον ανάγουμε σε κεντρικό χαρακτήρα για λίγες ψήφους, μια κεντρική στήλη, ένα παράσημο προοδευτικότητας. Αντί λοιπόν για ευχές για περισσότερη αγάπη, λιγότερο ρατσισμό, ας δούμε πώς μπορεί το 2018 να αποτελέσει την απαρχή να επανεξετάσουμε τον ρόλο των θεσμών, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας, που χρόνια τώρα κρατά παγιδευμένη την παιδεία και την κοινωνία στάσιμη. Κυρίως όμως για λιγότερη υποκρισία. Ας είναι η νέα χρονιά εφαλτήριο για να πράξουμε τουλάχιστον αυτό.

antopoly@cytant.com.cy

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Καλή διαγωγή και μεταμέλεια (Του Σενέρ Λεβέντ)

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 19.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Οι στομαχικές διαταραχές του Κώστα Κληρίδη (Του Διονύση Διονυσίου)

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, 19.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Διάλογος για τα ουσιώδη

ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΜΑΣΤΑ, 19.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή