Ο άνθρωπος στα σεντόνια (Της Μαριλένας Ευαγγέλου)

ΑΠΟΨΗ /ΝΗΦΑΛΙΑ
Δεν ήξερα πως αν πεθάνει Τουρκοκύπριος στις ελεύθερες περιοχές, δεν υπάρχει αξιοπρεπής τρόπος μεταφοράς του στα κατεχόμενα.

Όσο ζω μαθαίνω. Και όσο μαθαίνω, απογοητεύομαι. Ήξερα ότι είμαστε ένας τόπος κολλημένος με την επίκληση «αρχών» και στη μια πλευρά, και στην άλλη. Ότι το Κυπριακό μας καθυστερεί οποιαδήποτε μορφή ανάπτυξης. Ότι ως κοινωνία προσπαθούμε ακόμα να διαχειριστούμε τη σύγκρουση συναισθημάτων, των ιδεολογικών και εθνικοκεντρικών προσεγγίσεων και του πόνου που προκαλέσαμε η μια πλευρά στην άλλη. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι αυτό μας το κόλλημα θα επεκτεινόταν και σε ανθρωπιστικά θέματα. Ότι θα χάναμε και αυτή την πανανθρώπινη αξία της αλληλεγγύης, της απλής και ανθρώπινης συμπεριφοράς απέναντι στον πόνο του άλλου. Δεν ήξερα πως αν πεθάνει Τουρκοκύπριος στις ελεύθερες περιοχές, δεν υπάρχει αξιοπρεπής τρόπος μεταφοράς του στα κατεχόμενα. Από το 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα μέχρι σήμερα, δεν βρήκαμε έναν τρόπο να διαχειριζόμαστε τον θάνατο. Αυτά τα πράγματα, τα μαθαίνει κανείς μόνο αν κάποιος δικός του το βιώσει.

Το ‘μαθα κι εγώ μόλις προχτές από έναν Τουρκοκύπριο φίλο και συνάδελφο, του οποίου ο πατέρας πέθανε σε νοσηλευτήριο στις ελεύθερες περιοχές. Άρρωστος χρόνια, έχασε τη ζωή του στο χειρουργικό τραπέζι. «Λυπάμαι» του είπε ο γιατρός. Δεν του έδωσε και πολλές λεπτομέρειες. Μετά έπρεπε απλά να συνεχίσει η ζωή, διαχειριζόμενος μόνος του τον θάνατο του πατέρα του. Κυριολεκτικά όμως. Σαν ξένος…

Με όση δύναμη μπορούσε να έχει εκείνη την τραγική στιγμή έπρεπε να εξεύρει τρόπο μεταφοράς του πατέρα του στην Κερύνεια όπου θα τον έθαβαν, όταν συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε ένας καθορισμένος τρόπος για μεταφορά νεκρών από τη μια πλευρά στην άλλη. Μετά από ώρα, κατάφερε τελικά να βρει ένα αυτοκίνητο του Δήμου… μάλλον νεκροφόρα η οποία θα τον μετέφερε από το νοσηλευτήριο στο οδόφραγμα. Όχι όμως σε φέρετρο, αλλά τυλιγμένο σε… σεντόνια. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι που ο ίδιος έπρεπε να σηκώσει τον νεκρό πατέρα του για να τον τοποθετήσει στο αυτοκίνητο.

Και στο οδόφραγμα ζητούσαν ταυτότητα του νεκρού. Δεν ήταν αρκετά τα χαρτιά του νοσηλευτηρίου που έγραφαν ότι ο άνθρωπος στη νεκροφόρα ήταν νεκρός. Και από εκεί, άλλη νεκροφόρα από την άλλη πλευρά θα τον παραλάμβανε πάλι χωρίς φέρετρο για να τον μεταφέρει στην Κερύνεια. Για να ξεκινήσουν άλλα εκεί. Γραφειοκρατία, διαδικασίες, τελετές θρησκευτικές, παραδοσιακές. Όλα με το απαιτούμενο κόστος.

Ο άνθρωπος στα σεντόνια ήταν ένας γνήσιος Κύπριος. Λίγο πριν μπει στο χειρουργείο χαμογελούσε στον γιατρό μιλώντας του ελληνικά και περιγράφοντας την αγάπη του για την Λεμεσό, την πόλη του. Δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή πως η νοσηλεία του στις ελεύθερες περιοχές ήταν κάτι που τον έβγαζε εκτός των ορίων του. Είχε επίγνωση της σοβαρότητας της κατάστασης του. Δεν φαντάστηκε όμως ποτέ ότι θα επέστρεφε στην Κερύνεια τυλιγμένος σε σεντόνια.  

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Σημειώσεις: Εξοργιστικά απαθείς (Του Γιώργου Κακούρη)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Τα αγαθά της στους Έλληνες, τα παλούκια της στους Τούρκους

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ, 20.09.2018

ΑΠΟΨΗ

Υπό τις περιστάσεις κάτι είναι και ο εμετός, κ. γενικέ...

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 20.09.2018

Επιστροφή
στην αρχή